ชายคนนั้นพูดพลางเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ หลินโยวโยวได้รับแจ้งเตือนจึงวิ่งเหยาะ ๆ มาที่ประตู ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้หญิงที่เดินตามหลังผู้ชายสองคนนั้นก็ยกมือชี้มาที่เธอ "นั่นไง ยัยเด็กนั่นแหละคือเ้าของที่นี่!"
"อ้อ ที่แท้ก็เป็ยัยหนูอย่างเธอนี่เองที่หลอกเงินแม่ฉันไปหนึ่งหมื่นเหรียญทอง!" ชายผมทองมองหลินโยวโยวด้วยสายตาดุร้าย "เอาเหรียญทองคืนมา!"
หลินโยวโยวหันไปมองชายผมทองตรงหน้า แล้วถอยหลังหนีด้วยความใ เธอส่ายหัว สองมือขยำชายเสื้ออย่างทำตัวไม่ถูก "ไม่ใช่หนูค่ะ"
"ไม่ใช่เธออะไรกัน? เธอจะกล้าบอกว่าอพาร์ตเมนต์หลังนี้ไม่ใช่ของเธอเหรอ หรือเธอไม่รู้จักเกาเฉียง? รับเงินไปแล้วแต่ไม่ยอมให้เข้าพัก แบบนี้ถ้าไม่ใช่พวกต้มตุ๋นแล้วจะเป็อะไร?"
ชายผมดำขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาไม่คิดเลยว่าเด็กตัวเล็ก ๆ ขนาดนี้จะเป็พวกต้มตุ๋น
เมื่อเห็นเขาเริ่มพูดจามีเหตุผลกับเด็ก ชายผมทองที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มรำคาญ "พี่ เราไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงกับยัยนี่หรอก ถ้าไม่คืนเงิน เราก็แค่เข้าไปขนของออกมา!"
ชายผมทองมองไปที่ชั้นวางของ ดวงตาเป็ประกาย ั้แ่ก้าวเข้ามาในอพาร์ตเมนต์เขาก็จ้องสินค้าบนชั้นวางไว้แล้ว ของพวกนี้เป็สิ่งจำเป็พื้นฐาน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำแร่ยังพอหาซื้อได้ในฐานผู้รอดชีวิต แต่ของอย่างอื่นต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้
ถ้าสามารถขนของพวกนี้ไปได้หมด แล้วเอาไปขายต่อในราคาสูง เงินที่ได้ต้องมากกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทองแน่นอน
เหล่าต้ามองตามสายตาของชายผมทองและเข้าใจความหมายทันที ทั้งสองคนเดินตรงไปยังชั้นวางของอย่างรู้ใจ และเริ่มกวาดสินค้าอย่างบ้าคลั่ง
เสี่ยวเอ้อร์ค่อย ๆ เดินเข้าไป สายตาเหมือนเครื่องสแกน กวาดมองสินค้าในมือของทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว "แจ้งเตือน ลูกค้าซื้อสินค้าเกินปริมาณการบริโภคสำหรับสองคนในเวลาสามวัน โปรดบริโภคอย่างมีสติและซื้อตามความจำเป็"
"ถอยไป! หุ่นยนต์มาจากไหนเนี่ย น่ารำคาญชะมัด!"
ชายผมทองสบถอย่างรำคาญ เขาหยิบหม้อไฟอุ่นร้อนเองไปสิบกล่อง และหยิบหลัวซือเฝิ่นอีกห้าถุง จนกระทั่งถือไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้จำใจหยุดลง
"พี่ ผมถือไม่ไหวแล้ว พี่ส่งกุญแจรถให้ผมหน่อย ผมจะเอาของพวกนี้ไปใส่ไว้ก่อน"
"ได้!" เหล่าต้าวางสินค้ากลับคืนบนชั้น แล้วหยิบกุญแจรถส่งให้ชายผมทอง
ชายผมทองรับกุญแจแล้วหันหลังเดินออกไป เสียงแจ้งเตือนอันเ็าของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นจากด้านหลัง "คำเตือน ลูกค้ายังไม่ได้ชำระเงิน!"
ชายผมทองไม่สนใจคำเตือนของเสี่ยวเอ้อร์เลยแม้แต่น้อย เขากอดกองของพะรุงพะรังเดินมาถึงประตู พอขาข้างหนึ่งก้าวออกไป กระแสไฟฟ้าสายหนึ่งก็ฟาดเข้าใส่เขาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"อ๊าก!" เสียงร้องลั่นด้วยความเ็ป ทำเอาผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูใแทบแย่
ผู้หญิงรีบถลาเข้าไปหา มองเขาด้วยความกังวล "ลูกรอง... ลูกเป็อะไรไป?"
ชายผมทองโดนช็อตจนมึนงง ปล่อยอาหารในมือหลุดร่วงลงพื้น กระแสไฟฟ้าที่น่ากลัวหายไป ชายผมทองพักครู่หนึ่งจึงได้สติ "มีไฟ... เมื่อกี้ผมโดนไฟช็อต!"
"อะไรนะ?" หญิงชราใ ยิ่งกังวลหนักกว่าเดิม "ลูกรอง ลูกไม่... ไม่เป็ไรใช่ไหม?"
"ไม่เป็ไร!"
ชายผมทองส่ายหัว คิดว่าตัวเองแค่โชคร้าย เขาไม่ได้เชื่อมโยงเื่ที่โดนไฟช็อตเข้ากับการขโมยอาหาร เขาก้มลงไปเก็บหม้อไฟอุ่นร้อนที่ตกอยู่บนพื้น
ทันทีที่นิ้วััหม้อไฟ กระแสไฟฟ้าก็ซัดผ่านร่างอีกครั้ง "อ๊าก!" ชายผมทองชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แล้วกระแสไฟฟ้าก็หายไปอีกครั้ง
เหล่าต้าสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงวางสินค้าในมือแล้วรีบเดินมาหา "เกิดอะไรขึ้น?"
"พี่ ที่นี่มันแปลก ๆ แค่ผมแตะของพวกนี้ ก็โดนไฟช็อตเลย!"
ชายผมทองจ้องมองอาหารบนพื้น ไม่กล้าขยับเขยื้อนสุ่มสี่สุ่มห้า เหล่าต้าคิดว่าเป็เพราะเขาคิดไปเอง จึงก้มลงหยิบหลัวซือเฝิ่นหนึ่งถุง ทันใดนั้นกระแสไฟฟ้าอันน่าสะพรึงก็สั่งสอนให้เขารู้สำนึกทันที
หลินโยวโยวแอบอยู่หลังเคาน์เตอร์ โผล่หัวเล็ก ๆ ออกมาแอบมองข้างนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
[ยินดีด้วยโฮสต์ อัปเดตการตั้งค่าการป้องกันอพาร์ตเมนต์สำเร็จ] เสียงเ็าของระบบดังขึ้นในหัวของเธอ
ว้าว สุดยอดไปเลย!
หลินโยวโยวกะพริบตาปริบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ระบบบอกว่าขอเพียงเธอเปิดการตั้งค่าการป้องกันอพาร์ตเมนต์ตามคำแนะนำ คนอื่นก็จะไม่สามารถหนีไปโดยไม่จ่ายเงินได้
ในเวลาเดียวกันเสี่ยวเอ้อร์ก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบเช่นกัน มันรีบเดินเข้าไป สายตากวาดมองสิ่งของบนพื้นและคำนวณราคาอย่างรวดเร็ว
"หม้อไฟอุ่นร้อนเอง ราคาหน่วยละ 30 จำนวน 10 ชิ้น หลัวซือเฝิ่น ราคาหน่วยละ 20 จำนวน 5 ชิ้น ค่าปรับสำหรับการหนีโดยไม่ชำระเงิน ต้องจ่ายเป็สองเท่า รวมทั้งสิ้น 800 เหรียญทอง ลูกค้าต้องชำระเงินก่อนจึงจะออกจากที่นี่ได้"
"ฉันไม่มีเงิน!" ชายผมทองไม่สนใจเสี่ยวเอ้อร์ แต่ก็ไม่กล้าคิดจะแตะต้องสินค้าพวกนี้อีก
เขาเหลือบมองไปทางเคาน์เตอร์ และเห็นหลินโยวโยวที่แอบมองอยู่พอดี พอถูกจับได้คาหนังคาเขา หลินโยวโยวรีบหดหัวกลับเข้าไป พลางพึมพำเบา ๆ "มองไม่เห็นหนู มองไม่เห็นหนู..."
"หน็อย! ฉันรู้แล้ว เมื่อกี้ต้องเป็ฝีมือยัยเด็กแสบนี่แน่ ๆ ที่เล่นตลก!"
ชายผมทองกัดฟัน เดินฉับ ๆ เข้ามาด้วยความโมโห เขาเดินได้เพียงสองก้าว เหรียญทองในกระเป๋าก็ร่วงออกมา และปลิวเข้าไปอยู่ในฝ่ามือของเสี่ยวเอ้อร์
"300 เหรียญทอง ไม่พอ!"
เสี่ยวเอ้อร์ส่ายหัว มันยกแขนสั้นป้อมขึ้น หิ้วตัวชายผมทองขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้วเขย่าแรง ๆ
ชายผมทองอึ้งไปครู่หนึ่ง พยายามดิ้นรน "ปล่อยฉันนะ!" ชายผมทองถูกเขย่าจนเวียนหัว ขย้อนน้ำลายออกมาไม่หยุด
เสี่ยวเอ้อร์เห็นว่าร่างกายของเขาไม่มีเหรียญทองดรอปออกมาอีก จึงโยนเขาออกไปนอกอพาร์ตเมนต์ "อ๊าก!"
เสียงร้องโหยหวนของชายผมทอง ทำเอาคนสองคนที่ยืนอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ใแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นสายตาของเสี่ยวเอ้อร์จ้องมาที่ตน เหล่าต้าหน้าซีดเผือด "ฉัน... ฉันจัดการเอง!"
เหล่าต้าล้วงเหรียญทอง 455 เหรียญออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ต่อหน้าเสี่ยวเอ้อร์ เสี่ยวเอ้อร์รับไปนับแล้วส่ายหัว "ยังไม่พอ!"
เหล่าต้ากลืนน้ำลายดังเอื้อก กลัวว่าตัวเองจะถูกเสี่ยวเอ้อร์หิ้วขึ้นมาเขย่าเหมือนน้องชาย เขาหันไปมองผู้หญิงแล้วพูดอย่างลนลาน "แม่ ให้เงินผม 45 เหรียญทอง"
"แม่เพิ่งโดนหลอกไปหนึ่งหมื่นเหรียญทอง จะเอาเงินที่ไหนมาให้?"
ผู้หญิงคนนั้นกุมกระเป๋าไว้แน่น ไม่ยอมควักเงิน เสี่ยวเอ้อร์กลอกตา แล้วเลื่อนสายตาไปจ้องที่เธอ
เหล่าต้าเป็คนฉลาด เขาเดาผลลัพธ์ได้ทันทีจึงรีบเตือนว่า "แม่ ผมไม่เชื่อหรอกว่าแม่จะไม่มีเงินแค่ 45 เหรียญทอง รีบจ่ายซะเถอะ ไม่งั้นถ้าต้องโดนทรมานแล้วยังเสียเงินอีกจะคุ้มเหรอ"
ผู้หญิงคนนั้นสบตากับเสี่ยวเอ้อร์ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที สภาพของลูกคนรองที่ถูกหุ่นยนต์หิ้วขึ้นมาเขย่าเมื่อกี้ดูน่าสยดสยองมาก ถ้าเธอถูกหุ่นยนต์หิ้วขึ้นมาเขย่า นอกจากจะทรมานแล้วเหรียญทองในกระเป๋าก็คงไม่เหลือ
"ให้! ฉันให้!" เธอคลำกระเป๋ากางเกง นับเหรียญทอง 45 เหรียญ แล้วยื่นให้เสี่ยวเอ้อร์
เสี่ยวเอ้อร์รับเหรียญทองมา แล้วเปลี่ยนเป็สีหน้ายิ้มแย้มทันที "ยินดีต้อนรับลูกค้าให้กลับมาใช้บริการอีกครั้ง"
เหล่าต้ากลืนน้ำลาย ลองแตะสินค้าที่ตกอยู่บนพื้นเบา ๆ เมื่อพบว่าไม่มีกระแสไฟฟ้าแล้ว เขาจึงรีบกวาดสินค้ามากอดไว้ แล้วหันหลังวิ่งออกไป "แม่ รีบไปเร็ว!"
ในรายชื่อลูกค้าบนแผงควบคุมมีชื่อเพิ่มขึ้นมาสามชื่อ นิ้วป้อม ๆ ของหลินโยวโยวแตะที่ชื่อหนึ่ง แล้วลากชื่อนั้นเข้าไปในบัญชีดำ
ด้านนอกอพาร์ตเมนต์ ชายผมทองล้มกลิ้งลงพื้นอย่างหมดสภาพ ร้อง "โอ๊ย" ด้วยความเ็ป
เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง เมื่อเห็นแม่และพี่ชายเดินออกมาจากซากปรักหักพัง เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปหา "แม่ พี่ เมื่อกี้อพาร์ตเมนต์หลังนั้นหายไปไหนแล้ว?"
"ก็อยู่ทางด้านหลัง..." เหล่าต้าหันกลับไปมองข้างหลัง เขายังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
พวกเขาเพิ่งเดินออกมาจากอพาร์ตเมนต์แท้ ๆ แต่ทำไมแค่หันหลังกลับมา อพาร์ตเมนต์ถึงหายวับไปได้?
ผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้างด้วยความใ ร้องอุทานเบา ๆ "ผีหลอกชัด ๆ !"
2K
