นักเรียนตัวร้าย กับนายนักสืบ

 นาวินพามอเตอร์ไซด์คันเก่าไปจอดรถในลานจอดรถ ตรงที่เดียวกับที่ที่เขามาในครั้งแรก

                ครั้งนี้นาวินเลือกที่จะมาช้าลงสักหน่อยในเวลาแบบนี้นักเที่ยวเริ่มหนาตา โอกาสที่จะได้ปะปนไปกับนักเที่ยวคนอื่นๆ เพื่อไม่ให้เป็๞ที่เตะตาของคนอื่นๆ แม้ลึกๆในใจยังกลัวว่าคนที่เคยมีเ๹ื่๪๫กับเขาพวกนั้นจะจำเขาได้มั้ย   แต่นั่นไม่ได้ทำให้นาวินกังวลเ๹ื่๪๫ชกต่อยไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้ามาแล้วไม่ได้พบกับพาฝัน นี่แหละคือปัญหา

                นาวินทำทีไปยืนใกล้ๆกับนักเที่ยวกลุ่มหนึ่งที่ยืนออกันอยู่หน้าผับ พวกนี้มากันหลายคน มันจึงง่ายที่จะเข้าไปแฝงตัวยืนปะปนกับกับคนกลุ่มนี้แทบจะไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ ว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วย และเป็๲อย่างที่คิดทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นเมื่อคนกลุ่มนี้เดินเข้าไปข้างในโดยไม่มีการ์ดคนไหนหันมามองด้วยซ้ำ

                เมื่อเข้าไปข้างในได้แล้วนาวินแยกตัวออกจากคนกลุ่มนั้น แสงมืดๆ สลัวๆ ประกอบกับวันนี้นักเที่ยวมากเป็๞พิเศษมันช่วยให้สามารถหลบหลีกไปทำภารกิจของเขาได้ไม่ยาก  ในขณะที่เดินวนไปเรื่อยๆเพื่อหามุมสงบๆ ให้ตัวเอง ชายร่างกำยำสองคนเดินมาขนาบซ้ายขวาพร้อมด้วยสองมือที่จับแขนของเขาด้วยแรงที่ยากจะต่อต้านได้

                นาวินพยายามดิ้นรนแต่ดูไร้ผล 

                ..คนพวกนี้เตรียมตัวมาดี..นาวินได้แต่คิดในใจ

                เมื่อหมดหนทางต่อต้านนาวินทำได้เพียงเดินตามแรงฉุดกระชากของสองคนนั้นโดยที่ไม่มีใครสักคนสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เลย

                ทั้งสามคนเดินฝ่าฝูงชนไปยังห้องเล็กๆที่อยู่ด้านหลังร้าน ตรงนี้คงเป็๞ที่เฉพาะพนักงานเท่านั้นเพราะไม่มีนักเที่ยวคนไหนให้เห็นเลย เมื่อประตูถูกเปิดออกภาพที่เห็นทำให้นาวินใจชื้นขึ้นมาได้หน่อยนึง

                พาฝัน กับคมกริชนั่งด้วยกันบนโซฟาชุดเล็กๆ ที่วางอยู่ริมห้อง บนโต๊ะรับแขก มีเครื่องดื่มวางอยู่สามชุด ดูเหมือนว่าคนพวกนี้ได้เตรียมไว้ให้เขาเป็๲แน่

                “นั่งสิ”  คมกริชชี้ไปยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่  นาวินเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย  เขาเหลือบไปมองพาฝันนิดนึงเธอแอบอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นสภาพของเขาในตอนนี้

                “ดื่มอะไรสักหน่อยนะคะ”  พาฝันรินเครื่องดื่มใส่แก้วที่วางตรงหน้าเธอยื่นมาให้ผู้มาใหม่ นาวินคว้าไปดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

                นาวินวางแก้วเปล่าบนโต๊ะเครื่องดื่มแก้วเล็กๆ ทำให้เขาสดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่นั่นก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาสบายใจได้นาวินหันไปรอบๆ และมาหยุดลงที่พาฝัน สิ่งที่เขาพบคือ แววตาที่เป็๞มิตรและคนพวกนี้ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายเขา 

                “พวกคุณ๻้๵๹๠า๱อะไร”  นาวินไม่อยากให้ตัวเองต้องคิดไปเองตอนนี้เขาอยากรู้ความจริง

                “ครูวินคงเคยพบน้ากริชแล้วใช่มั้ย”พาฝันไม่ตอบ แต่เธอถามกลับมาแทน

                นาวินพยักหน้า

                “น้ากริชเป็๞น้าของหนูเองค่ะครู น้าเป็๞เ๯้าของผับแห่งนี้และที่หนูต้องมาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าหนูต้องหาเงินไปเลี้ยงคุณย่า ครูคงจะรู้แล้วว่าก่อนหน้านี้หนูมีรายได้จากไหน แต่พอเกิดปัญหา หนูก็ต้องพึ่งตัวเองหนูแค่ไม่อยากให้ครูเข้าใจหนูผิด เหมือนคนอื่นๆ” พาฝันเล่าให้เขาแบบสรุป

                นาวินถอนหายใจเสียงดังเขารู้สึกโล่งอก ที่ได้ยินความจริงแบบนี้ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องรู้สึกเช่นนี้ ทันทีที่เขาถอนหายใจ นาวินแอบเห็นว่าพาฝันยิ้มออกมาที่มุมปาก

                “ผมรู้ว่าคุณพยายามจะช่วยเธอ”  คมกริชที่นั่งฟังอยู่ พูดแทรกขึ้นมา  “ที่จริงเ๹ื่๪๫นี้เราจัดการกันเองได้คุณครูไม่ต้องเข้ามาเกี่ยวก็ได้ จะซวยเปล่า”

                นาวินยังไม่ปริปากสักคำ๻ั้๹แ๻่เดินเข้ามาในห้องนี้ เขามองหน้าสลับไปมาระหว่างน้าหลานสองคน

                “น้ากริชก็..”พาฝันหัวเราะเบาๆ  “น้ากริชหยอกค่ะครู หนูรู้ว่าหนูต้องพึ่งครูอีกเยอะ”

                “พวกแกออกไปก่อน” คมกริชหันไปสั่งสองคนที่หิ้วปีกนาวินมาส่งเมื่อสองคนนั้นออกไปแล้ว คมกริชจึงเริ่มเข้าประเด็น   

                “เอาล่ะ เริ่มกันเลยดีกว่า  พาฝันบอกผมว่า ครูนาวิน อยู่ข้างเธอ”   

                นาวินพยักหน้ารับ 

                “และเธอก็บอกให้ครูช่วยเธอหาหลักฐานในโรงเรียนถูกมั้ย”

                นาวินพยักหน้ารับอีกครั้ง

                “ตอนนี้ครูได้หลักฐานอะไรที่พอจะช่วยเธอได้บ้าง”  พูดจบคมกริชก็เอนตัวมาเพื่อรอฟังคำตอบ

                นาวินกำลังคิดว่าจะตอบไปยังไงดีเพราะเขาเองก็แทบจะไม่ได้อะไรเลยเหมือนกัน

                “ไม่มีอะไรเลย”  นาวินพยายามโกหกแต่ไม่ค่อยเนียนนัก  “ตอนนี้ในโรงเรียนไม่มีใครพูดถึงเ๹ื่๪๫แล้วด้วยซ้ำ”

                “ทุกคนคงจะดีใจที่ตำรวจลากคนไม่ผิดอย่างพาฝันเข้าคุก”น้ำเสียงของคมกริชบอกว่าเขากำลังโมโหอย่างหนัก

                “แล้วทางพวกคุณละเจออะไรบ้าง”  นาวินถามกลับไป

                “ไม่มี”  พาฝันตอบเซ็งๆ

                “ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นมันจะระวังตัวเป็๞พิเศษ แต่ยืนยันได้เลยว่า งานนี้ไอ้กรไม่นาจะรู้เ๹ื่๪๫เมื่อวันก่อนผมด้ไปคุยกับเขามาแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลยสักนิดเขายังคิดด้วยซ้ำว่าเป็๞ฝีมือของพวกเรา ใช่มันดูเหมือนการปฏิเสธความรับผิดชอบแต่ขอยืนยันได้เลยว่า สีหน้าของเขาก็แปลกใจกับเหตุการณ์นี้ไม่น้อยกว่าพวกเรา”

                “คุณรู้จักเขาเป็๲การส่วนตัวสินะ”  นาวินต้องแปลกใจ เมื่อเห็นคนทั้งสองหัวให้กับคำถามของเขา

                “นี่ครูวิน” พาฝันอธิบายให้ฟัง  “ครูมาย้ายมาอยู่ตั้งนานแล้ว น่าจะเห็นสภาพของที่นี่ว่ามันไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย คนเก่าๆ เค้าก็รู้จักกันหมดแหละ อีกอย่างน้ากริชกับผู้อำนวยการเขาก็เป็๞เพื่อนกันมา๻ั้๫แ๻่เด็กๆ แล้ว เพียงแต่ว่าใน๰่๭๫วัยรุ่นต่างคนต่างแยกย้ายกันไป กลับมาอีกที ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว”

                “คุณครูคิดหรือว่า ถ้าเป็๲ผู้ชายคนอื่นมาเกาะแกะกับพาฝันแบบนี้ไอ้กรมันจะยอม” คมกริชหันไปมองหน้าพาฝัน เธอพยักหน้าให้เขาพูดต่อ

                “เอางี้นะ ไหนๆ เราก็มาเป็๞พวกเดียวกันผมจะเล่าให้ครูฟัง” คมกริชขยับตัวเข้ามาหานาวิน “เอาเป็๞ว่าถ้าจะมีใครสักคนที่จะหยุดไอ้กรได้ ก็เป็๞ผมนี่แหละ เราเคยเป็๞เพื่อนกันมานานแต่ผมสังเกตเห็นมานานแล้วว่า ไอ้กรมันแอบคิดอะไรๆ กับพาฝันอยู่ ผมเคยเตือนมันหลายครั้งแต่มันก็เป็๞แบบนั้น ถ้าอยากได้ มันต้องได้ มันเป็๞แบบนั้นมาตลอด หลังเกิดเ๹ื่๪๫ผมจึงรับพาฝันไปอยู่กับคุณย่าและห้ามไม่ให้มันมายุ่งกับเธออีก มันรู้ดีว่าถ้าผิดสัญญา ผมจะทำยังไง คนของผมในเมืองนี้พร้อมรับคำสั่งผมตลอดเวลาผมเชื่อว่ามันไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก”

                “ถ้าเค้าสั่งให้คนอื่นทำละ”  นาวินสงสัย

                “ไม่มีทาง” คมกริชยืนยืน

                “ถ้าอย่างนั้น ใครจะเป็๲คนทำ”  นาวินยังไม่หายสงสัย

                “ครูบอกมาเถอะ ว่าไปเจออะไรมาบ้างบางทีเราอาจจะหาคำตอบได้”  พาฝันพยายามเค้นหาคำตอบจากนาวินให้ได้

                “ผมจะบอกพวกคุณตรงๆ ก็ได้”  นาวินเริ่มพูด “ผมเองไม่ได้เชื่อหรอกว่าท่านผู้อำนวยการจะเป็๲คนทำเพราะคนแบบนั้นไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหรอก เพียงแต่ว่า ถ้ามันเกิดในโรงเรียนเป็๲ไปได้หรือที่คนอย่างเขาจะไม่รู้ ผมจึงเริ่มสืบจากคนใกล้ตัวของเราก่อนในโรงเรียนไม่มีใครที่จะสนิทกับเขามากไปกว่าครูราชิด อย่างที่พวกเรารู้ห้องคอมของครูราชิด เป็๲แดนลี้ลับที่ไม่ค่อยมีใครเข้าถึง  ผมจึงเริ่มสืบจากตรงนั้น และพบว่า ในวันเกิดเหตุครูราชิดเรียกภารโรงคนหนึ่งไปซ่อมสายไฟในห้องคอมและภารโรงคนนี้ลาป่วย๻ั้๹แ๻่วันเกิดเหตุ”

                “แปลกจัง”  พาฝันพูดออกมาเบาๆ

                “ใช่ แปลกมากเพราะแบบนี้ผมจึงไปหาภารโรงคนนั้นที่บ้าน ก็พบว่าเขาไม่ได้ป่วยจริง เขายืนยันว่า ในวันเกิดเหตุเขาและครูราชิดทำงานอยู่บนห้องคอมตลอดนั่นทำให้เข้าไม่มีโอกาสได้เดินตรวจตราอาคารเรียนเหมือนที่เคยทำเช่นทุกวันเขาเองก็เสียใจเพราะคาดไม่ถึงว่าในวันนั้นจะเกิดเหตร้ายขึ้นได้”

                “ไม่เห็นผู้กองบอกเ๹ื่๪๫นี้เลย”พาฝันพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

                “มันเป็๲ไปได้ว่า ตำรวจไม่รู้หรือมีใครบางคนอยากปิดเ๱ื่๵๹นี้ เพราะพอผมไปถามภารโรงนั้น เค้าบอกว่า เ๱ื่๵๹งานในห้องคอมนั้นเขาทำคนเดียว ครูราชิดไม่ได้ช่วยเขาเลย เขาหายไปเป็๲พักๆ”

                “ครูนาวินกำลังสงสัยครูราชิด”  คมกริชสรุป

                “ถูกต้อง”  นาวินยอมรับ “เพราะถ้าจะมีใครสักคนปลอมตัวเป็๲พาฝัน แล้วส่งข้อความไปหาเด็กคนนั้นได้ ก็ต้องเป็๲ครูคอมนี่แหละผมจึงหาทางแอบเข้าห้องคอม แต่กลับไม่พบอะไรเลย เฟสนั่นก็ถูกปิดไปแล้ว”

                “ป่านนี้เค้าคงทำลายหลักฐานหมดแล้วคนอย่างครูราชิดหัวหมอจะตาย จะไปเหลือรอให้ครูวินไปพบเหรอ”  พาฝันส่ายหัว

                “แต่เพราะไม่มีอะไรนี่แหละ มันยิ่งน่าสงสัยต่อให้ครูราชิดเก่งแค่ไหน แต่เ๱ื่๵๹คอมพิวเตอร์ ผมเองก็พอจะรู้เ๱ื่๵๹อยู่บ้าง จึงเข้าไปสืบหาประวัติในเครื่องก็พบว่า มีการแอบลงชื่อเข้าใช้เฟสบุ้คในชื่อของพาฝันจริง เสียดายที่ผมไม่ได้เก็บหลักฐานไว้เพราะเขากลับมาพอดี”

                “เขาจะทำไปทำไม”  คมกริชสงสัย

                “ผมสืบรู้ว่ามาว่าครูราชิดคนนี้อยากขึ้นเป็๲หัวหน้ามานานแล้ว แต่เพราะตัวเองไม่มีผลงานอะไรเลยเขาจึงเลือกที่จะทำงานเอาใจผู้อำนวยการ และครูวนิดาเป็๲พิเศษ อีกอย่างใน๰่๥๹หลังๆมานี้ ครูราชิดเพิ่งสร้างบ้านใหม่ แว่วๆ ว่าหลายล้านอยู่เหมือนกัน หากต้องทำเพื่อเงินคนๆ นี้ไม่มีทางปฏิเสธแน่”  นาวินให้คำตอบ

                “หนูก็พอจะรู้นิสัยของครูราชิดดี ก่อนหน้านี้เขาจะโอ๋หนูเพื่อเอาใจพี่กรอยู่เป็๞ประจำแต่หลังจากเกิดเ๹ื่๪๫ เขาแทบไม่ได้คุยกับหนูเลย”

                “ถ้าเป็๲อย่างที่พาฝันบอก แสดงว่าคนๆนี้ก็น่าสงสัยที่สุด”  คมกริชสรุป

                “แต่งานนี้เขาจะลงมือเองโดยที่ไม่มีใครรู้เห็นเลยเหรอมันเสี่ยงไปนะ”  พาฝันยังไม่ปักใจเชื่อ

                “ถูกต้อง”  นาวินเห็นด้วยกับพาฝัน  “ผมจึงพยายามหาคนสมรู้ร่วมคิดในเ๱ื่๵๹นี้ คิดไปเท่าไหร่ก็มองไม่ออกว่าใครกันที่จะใจคอโหดร้ายทำเ๱ื่๵๹แบบนี้ได้”

                คมกริชและพาฝันนั่งนิ่งรอฟังคำตอบของนาวิน

                “ผมขอถามพวกคุณก่อนว่าถ้าพาฝันเป็๲อะไรไป ใครกันที่จะได้ประโยชน์สูงสุด”  นาวินถามออกไป แต่ไม่มีใครตอบ

                “แน่นอน ผู้อำนวยการจะเป็๞คนที่สูญเสียมากที่สุดแน่เพราะแบบนี้เราตัดเขาออกไปได้เลย  ดังนั้นจึงเหลือแค่คนเดียวที่จะได้รับประโยชน์สูงสุดจากเ๹ื่๪๫นี้” 

                “ครูวนิดา”  พาฝันกับคมกริชพูดออกมาพร้อมๆ กัน