เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 40 ต้องแยกออกจากกันให้ได้

        “ประธานกง!” จวีกั๋วเจิ้งได้ยินความไม่พอใจคำพูดของกงเจ๋ออวี้ จึงอธิบายอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมรู้จักลูกสาวของผมดีที่สุด ต่อให้เป็นซือหนานที่แต่งงานกับคุณ ผมก็ได้ประโยชน์อยู่ดี แต่ผมมองข้ามความถูกต้องเพื่อหลอกคุณไม่ได้หรอก! ผมทำเพื่อคุณอยู่นะ!”

        “เพื่อผมงั้นเหรอ?” กงเจ๋ออวี้มองด้วยแววตาถมึงทึง “คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้”

        พูดจบ เขาก็ดึงมือกลับ แล้วจับมือจวีซือหนานไว้แน่น บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนทุกคนรู้สึกสั่นสะท้าน

        เขามองคนตรงหน้าด้วยสายแน่วแน่ “จวีซือหนานเป็นผู้หญิงของผม ตอนนี้ก็เป็น ต่อไปก็จะเป็น ในโลกนี้ ไม่มีใครมีสิทธิ์มาสั่งผู้หญิงของผม! รวมถึงคุณด้วย!”

        พูดจบ เขาก็พาจวีซือหนานออกไปทันที โดยไม่รอให้จวีกั๋วเจิ้งตอบโต้

        จวีกั๋วเจิ้งยังอยากตามไปเรียกพวกเขาอีก แต่เมื่อนึกถึงสายตาเย็นชาของกงเจ๋ออวี้ตอนจากไป เขาก็หยุดฝีเท้าอย่างจำใจ

        ทว่าจวีซือเฝยไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เมื่อเห็นพวกเขาเดินจากไปแล้ว เธอก็วิ่งตามออกไปขวางทางทันที ก่อนจะเอ่ยขอให้หยุด “เดี๋ยวก่อน!”

        ทั้งสองคนมองซือเฝยเป็นตาเดียว

        เธอทำท่าเสียใจ ก่อนจะเอ่ยปาก “ขอโทษนะคะพี่ ทั้งคู่อย่าโกรธเลยนะคะ จริง ๆ แล้ว พ่อก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ เขาพูดแบบนั้นเพราะคิดถึงตระกูลกงน่ะ”

        พูดจบ เธอก็มองจวีซือหนานอย่างหวาดกลัว แล้วหันไปมองกงเจ๋ออวี้ “ประธานกงคะ ฉันเห็นแล้วว่าคุณชอบพี่จริง ๆ ฉันขอโทษแทนพ่อด้วยนะคะ คุณเป็นผู้ใหญ่ อย่าถือสา อย่าโกรธเขาเลยนะคะ”

        กงเจ๋ออวี้ขมวดคิ้วแน่น ไม่อยากสนใจเธอ จึงเอ่ยเรียบ “หลีกไป”

        จวีซือเฝยทำหน้าเศร้า “งั้นพวกคุณก็มากินข้าวด้วยกันบ่อย ๆ นะคะ อย่าโกรธพ่อเลยนะ วันนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดน่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปอธิบายให้พ่อฟังเอง”

        จวีซือหนานหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ไม่ต้องหรอก เราไม่อยากร่วมโต๊ะกับคนแบบนี้”

        “พี่ พี่ก็อย่าโกรธเลยนะ ปกติพ่อก็พูดถึงพี่อยู่ตลอด เพราะพี่ไม่ค่อยกลับมา เขาถึงโกรธขนาดนี้” จวีซือเฝยเกาะแขนจวีซือหนาน ทำท่าทางสนิทสนม “ถ้าพี่ว่างก็กลับมาอยู่บ้านบ่อย ๆ นะ พ่อจะได้หายโกรธ ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน”

        จวีซือหนานรู้สึกรังเกียจ เธอสะบัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างแรง

        หลังจากนั้น ก็หยิบทิชชูออกมาจากกระเป๋า เช็ดบริเวณที่จวีซือเฝยเพิ่งสัมผัสไป เธอเช็ดซ้ำแล้วซ้ำอีก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลนว่า “อย่ามาทำตัวน่ารังเกียจแบบนี้นะ ดูสิ เนื้อตัวฉันมันคันไปหมดเพราะรู้สึกขยะแขยงเธอยังไงล่ะ แล้วนี่… เธอมาแสดงละครให้ใครดู?”

        จวีซือเฝยกำหมัดแน่น และก่นด่าพี่สาวอยู่ในใจไปแปดร้อยรอบ แต่ภายนอก กลับยังคงทำเป็นใสซื่อ เธอยื่นมือออกไปควงแขนจวีซือหนานอีกครั้ง

        “พี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อพี่กับพี่เขยนี่นา ยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่อของพี่อยู่ดี ถึงพี่จะไม่ยอมรับ แต่นี่ก็เป็นความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้นะคะ”

        โชคดีที่ตอนนี้ กงเจ๋ออวี้ดึงจวีซือหนานเข้ามาข้างกาย เขายกมือปัดแขนที่เพิ่งโดนจวีซือเฝยควงไปด้วยความรังเกียจ “ไม่ต้องเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้หรอก เสื้อผ้าของเธอเปื้อนไปหมดแล้ว ฉันจะพาเธอไปซื้อชุดใหม่”

        เปื้อน?

        สีหน้าของจวีซือเฝยเริ่มสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ถึงเธอจะอดทนได้ดีแค่ไหน แต่ก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี

        ที่ว่า ‘เปื้อน’ มันหมายความว่ายังไง?

        เธอสกปรกตรงไหน? นี่มันเป็นการดูถูกกันชัด ๆ!

        กงเจ๋ออวี้ไม่มีท่าทีว่าจะอธิบายอะไร เมื่อพูดจบ เขาก็จูงมือจวีซือหนานเดินออกไปหน้าบ้านในทันที

        หญิงสาวมองคู่รักตรงหน้าที่ดูเหมือนจะรักใคร่กันดี พวกเขาไม่ได้ใส่ใจเธอเลยสักนิด!

        จวีซือเฝยโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ความอิจฉาริษยาที่มีต่อจวีซือหนานในใจยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

        ไม่ได้! เธอต้องพยายามให้มากกว่านี้ เธอต้องแยกพวกเขาออกจากกันให้จงได้!

        กงเจ๋ออวี้พาจวีซือหนานมาถึงที่รถก็เปิดประตูให้เธอเข้าไป

        จวีซือหนานจึงเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันอีกแล้ว”

        กงเจ๋ออวี้เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยื่นมือไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แล้วบอกกับเธอว่า “ไม่เป็นไร ฉันแค่ทนเห็นวิธีการของพ่อเธอไม่ได้ก็เท่านั้นเอง”