ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

อ่านถึงตรงนี้ ทำเอาเสียมหลอหลงน้ำตาแทบซึม ก่อนจะหันไปสังเกตเห็นรอยเลือดที่อยู่บนที่นอน ทำให้เขาเข้าใจเรื่องราวได้ทั้งหมด ที่แท้ฉินอี้เซียนตั้งใจที่จะมอบสิ่งที่นางหวงแหนมาทั้งชีวิตให้กับเขาเมื่อคืนที่ผ่านมา โดยเมื่อคืนนางแอบใส่ผงสุขสมอารมณ์หมายลงในเหล้าตอนที่เขาเผลอ ทำให้เขาและนางตกเป็นของกันและกัน เขาเป็นห่วงเรื่องที่นางจะโดนลงอาญาเมื่อฝ่าบาททรงรู้เรื่องที่นางไม่ได้เป็นสาวพรหมจรรย์ แต่เมื่ออ่านจดหมายต่อไปทำให้เขาได้รู้ว่า นางได้รับสืบทอดเคล็ดวิชาฟื้นฟูพรหมจรรย์จากตระกูลของนาง ซึ่งชั่วชีวิตนางจะสามารถใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่ทั้งนี้เคล็ดวิชานี้ไม่สามารถป้องกันการตั้งครรภ์ที่นางเคยมีสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ได้ ในจดหมาย นางยังบอกต่อไปอีกว่า ขอให้เขาสืบสานปณิธานที่จะพลิกฟ้าคว่ำดินต่อไป นางเชื่อว่าเขาจะต้องทำมันสำเร็จอย่างแน่นอน ซึ่งนางที่อยู่ข้างกายฝ่าบาท จะคอยช่วยเหลือเขาอีกแรง เพื่อช่วยให้เขาบรรลุการใหญ่ และเพื่อความสงบสุขของราษฎรชาวต้าหยาง นางยังขอให้เขาช่วยดูแลซาเอ๋อ เพื่อนรักของนางให้ดี เพราะนางรู้ดีว่าเขาและหลี่ซามีใจให้กัน เพียงแต่ที่ผ่านมาหลี่ซาต้องตัดใจ เพราะนางไม่ต้องการจะได้ชื่อว่าทรยศหักหลังเพื่อน แต่ตอนนี้เหตุการณ์ผันแปร ทำให้พระสนมฉินต้องการเห็นเพื่อนรักของนางได้สมหวังกับชายที่นางรักเสียที สุดท้ายนางบอกกับเขาว่า อย่าได้คิดแก้แค้นหรือฝังใจต่อองค์หญิงใหญ่ เพราะนางไม่อยากให้อาหลงต้องมาเสี่ยงอันตรายโดยไม่จำเป็น และไม่ต้องโทษตัวเอง เพราะว่าทุกอย่างเป็นเพราะชะตาฟ้าได้ลิขิตไว้ แค่นางมีโอกาสได้พบและรักกับเขา แค่นี้ก็ถือว่าชีวิตที่ผ่านมาของนางคุ้มค่าที่สุดแล้ว “ ฮัสแบนด์ หวังว่าชาติหน้าเราคงจะมีวาสนาได้ครองคู่กันจนแก่เฒ่า ขอให้ท่านรักษาตัวด้วย ...จากฮันนี่ ฉินอี้เซียน” ชายหนุ่มอ่านประโยคสุดท้ายของจดหมาย พร้อมกับหยดน้ำตาหยดแรกที่หล่นลงบนจดหมาย ถือเป็นน้ำตาลูกผู้ชายหยดแรกที่เขาหลั่งมันออกมาหลังจากที่ย้อนเวลากลับมา “ ฮันนี่ ข้าจะต้องทำการใหญ่ให้สำเร็จ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวังอย่างแน่นอน” เสียมหลอหลงตั้งปณิธานและสัญญากับตัวเองอย่างหนักแน่น ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแต่งตัวพร้อมกับทบทวนสุดยอดเป้าหมาย สุดยอดกิจวัตร และบันทึกชัยชนะที่เขาทำเป็นกิจวัตรทุกเช้าไปด้วย จิตใจของเขาในตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะไปรับตำแหน่งใหม่ที่หลงซาน เพราะเขาต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น โดยเฉพาะเขาจะไม่มีวันทำให้ฉินอี้เซียนต้องผิดหวังในตัวเขาเป็นอันขาด “ พี่ใหญ่ ท่านมาแล้ว ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?” ฮวยเซ็งเอ่ยถามพี่ใหญ่ของตนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนด้วยความแปลกใจ ที่เห็นเขาดูมีชีวิตชีวา และสดชื่น ต่างจากที่พวกเขาคาดไว้ ว่าเขาจะต้องรู้สึกแย่จากเหตุการณ์สะเทือนใจที่เขาต้องประสบพบเจอเมื่อคืนวาน “ ข้าไม่เป็นไร ขอบใจน้องรอง น้องเล็กที่เป็นห่วง ข้าพร้อมแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ จะได้ถึงอำเภอหลงซานก่อนพลบค่ำ” เสียมหลอหลงบอกกับคนทั้งคู่ ก่อนที่เขาจะนำสัมภาระที่เตรียมไว้ไปเก็บบนเก๋งรถม้า จากนั้นจึงไปร่ำลาพันธมิตรทางการค้าที่มารอส่งเขาหน้าเทียนหยางพลาซ่า ไม่ว่าจะเป็นจางหู่และฮูหยิน รวมทั้งอาเต๊า หลี่ปู้ฉินและเถ้าแก่เว่ยพร้อมทั้งฮูหยินของพวกเขา บรรดาลูกจ้างคนอื่น ๆ แม้กระทั่งเหลียนเอ๋อก็มารอส่งเขากันพร้อมหน้า “ ขอบคุณทุกท่านที่มาส่งข้า ขอให้ทุกท่านรักษาตัวด้วย แล้วพบกันใหม่” ชายหนุ่มคารวะต่อทุก ๆ คนที่มาส่งเขา ก่อนที่แต่ละคนจะผลัดกันอวยพรให้เขาโชคดีและประสบความสำเร็จในการไปรับตำแหน่งที่อำเภอหลงซาน “ ท่านอาหลง ท่านไปแล้วใครจะสอนหนังสือและวิชาต่าง ๆ ให้กับข้ากันเล่าขอรับ?” เป็นอาเต๊าที่เอ่ยถามท่านนายอำเภอด้วยความอาวรณ์ เพราะว่าไม่อยากจะให้เขาจากตนไป ในขณะที่อาหลงปลอบใจหลานชายของตนว่าจะให้อาฮวยและอากันเย่ว์หนี่เป็นผู้สอนแทนในระหว่างที่เขาไม่อยู่ที่นี่ ทำเขาฮวยเซ็งถึงกับยิ้มไม่หุบเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ เหลียนเอ๋อ รอข้ากลับมาจากหลงซาน ข้ามีข่าวดีจะบอกกับเจ้า” ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับแม่นางเหลียนเอ๋อ ซึ่งเป็นยอดดวงใจของน้องเล็กของตน ทำให้นางถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย เพราะนางรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร โดยอาห่าวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้าง ๆ นาง “ น้องหลง การค้าทางด้านนี้ .......” เป็นหลี่ปู้ฉินที่เอ่ยถามอีกฝ่าย หลังจากที่จะไม่มีใครเป็นคนดูแลกิจการการค้าที่นี่ ก่อนที่อาหลงจะแจ้งต่อหุ้นส่วนทุกคนว่า ต่อไปนี้อาฮวยจะเป็นคนดูแลการค้าทุกอย่างแทนเขา โดยมีอาห่าวเป็นผู้ช่วย ส่วนกิจการอื่น ๆ ก็ให้แต่ละคนดูแลในส่วนของตนเองไป ถ้ามีปัญหาใดก็ให้มาปรึกษาฮวยเซ็งได้ตลอด หรือถ้ามีเรื่องใดใหญ่โตที่ไม่สามารถจัดการได้ก็ให้ม้าเร็วรีบส่งข่าวไปแจ้งเขาที่หลงซานทันที “ ขอบคุณน้องหลงอีกครั้ง ที่ทำให้ตระกูลของพวกเราพลิกฟื้นกลับคืนมาได้อีกครั้ง เช่นนี้แล้ว ดวงวิญญาณท่านพ่อท่านแม่ที่อยู่ในปรภพ พวกท่านคงจะหมดห่วงและภูมิใจในตัวพี่กับอาซ้อของเจ้าอย่างแน่นอน” หลี่ปู้ฉินเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายจากใจจริง และขอบคุณฮูหยินของเขาที่ลากเขาให้มาขอคำปรึกษากับเสียมหลอหลงในวันนั้น ทำให้พวกตนมีวันนี้ได้ในที่สุด ในขณะที่อาหลงกลับตอบพวกเขาว่าทุกอย่างล้วนเป็นเพราะความเพียรพยายามของทั้งคู่เอง เขาเป็นเพียงผู้ที่ชี้แนะเท่านั้น “ ข้ากับฮูหยินก็เช่นกัน เพราะเจ้า ร้านเสื้อผ้าที่กำลังจะเจ๊งของพวกเรา กลับกลายเป็นร้านที่ขายดีจนผลิตสินค้าไม่ทัน โดยเฉพาะชุดนอนไม่ได้นอนของเจ้า ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมของสาวน้อยสาวใหญ่กันทั้งเมืองเลยทีเดียว ต้องขอบใจน้องหลงจริง ๆ” เถ้าแก่เว่ยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง หลังจากนั้นจางหู่กำลังจะกล่าวขอบคุณเสียมหลอหลงบ้าง แต่กลับโดนเขาห้ามไว้เสียก่อน “ พี่หู่ อาซ้อ พวกท่านไม่ต้องกล่าวอะไรแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกัน พวกท่านไม่จำเป็นต้องกล่าวเช่นนี้อีก” “ เถ้าแก่ทั้งหลาย ข้าขอฝากโรงเตี๊ยมแสงดาวและเทียนหยางพลาซ่าไว้กับพวกท่านด้วย ได้โปรดรับการคารวะจากข้า เสียมหลอหลง” ชายหนุ่มเอ่ยกับบรรดาลูกจ้างทั้งหลายของตน ที่มีหุ้นส่วนในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เช่นกัน พร้อมทั้งฝากฝังให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน จะได้ผลตอบแทนที่เกินความคาดหวังของทุกคนอย่างแน่นอน “ ขอบคุณเถ้าแก่หลงขอรับ เพราะท่าน ทำให้เดือนที่แล้วข้าได้ส่วนแบ่งกำไรถึง 150 ตำลึง ซึ่งเงินจำนวนนี้เท่ากับค่าแรง 2 ปีของข้าเลยทีเดียว นี่เป็นสิ่งที่ข้ากับทุกคนไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเป็นไปได้ ตอนนี้ครอบครัวของพวกเราที่นี่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาก ๆ ขอรับ ต้องขอบคุณเถ้าแก่จริง ๆ” หัวหน้าพ่อครัวเปา เป็นตัวแทนของลูกจ้างคนอื่น ๆ กล่าวขอบคุณเขา พร้อมทั้งพากันคุกเข่าคำนับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสำนึกในบุญคุณ “ พวกท่านลุกขึ้นเถอะ พวกข้าเองก็ต้องขอบคุณพวกท่านที่เป็นกำลังสำคัญในการนำพากิจการของพวกเราให้เจริญรุ่งเรืองอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ สิ่งที่พวกท่านได้รับถือว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว” อาหลงเข้าประคองคนทั้งหมดให้ลุกขึ้น พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณพวกเขาเช่นกัน ก่อนที่ฮวยเซ็งจะเป็นคนเตือนให้เขาเร่งออกเดินทาง เพราะตอนนี้ก็เลยกำหนดเวลามานานมากแล้ว “ ขอบคุณพวกท่านอีกครั้ง แล้วพบกันใหม่ รักษาตัวด้วย” เสียมหลอหลงที่นั่งบนเก๋งรถม้าเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกมาโบกมือลาทุกคน ในขณะที่รถม้ากำลังค่อยแล่นออกไปช้า ๆ ท่ามกลางสายตาที่อาลัยอาวรณ์ของผู้ที่มาส่งเขาในวันนี้ “ น้องรอง เมื่อคืนอี้เซียน เอ่อแม่นางหลี่ นางกลับไปมื่อใด?” นายอำเภอหนุ่มเอ่ยถามน้องรองของตนที่นั่งในเก๋งรถม้าคู่กับอาห่าว ก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบว่าประมาณ 2 ชั่วยามหลังจากที่นางมาถึง “ พี่ใหญ่ อาซ้อ เอ่อแม่นางหลี่ซานางมาปลอบใจท่านเรื่องพระสนมฉินใช่หรือไม่?” เป็นอาห่าวที่เอ่ยถามขึ้นมา โดยวันนี้เขาไม่ต้องทำหน้าที่สารถีขับรถม้า เพราะอาหลงให้เขาเข้ามานั่งด้านใน ส่วนหน้าที่ขับรถม้าก็ให้ลูกจ้างที่เขาไว้ใจเป็นคนทำหน้าที่แทน “ น้องเล็ก เรื่องบางเรื่องพี่ว่า รอถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง เอาไว้พี่กลับจากภารกิจที่หลงซาน พี่จะรีบจัดการสู่ขอเหลียนเอ๋อให้กับเจ้าทันที” “ เจ้าด้วยน้องรอง เจ้าต้องรีบพิสูจน์ตนเองให้ท่านลุงและหนี่เอ๋อได้เห็น พี่จะได้ไปสู่ขอนางให้เจ้าพร้อม ๆ กับน้องเล็ก พวกเจ้าว่าดีมั้ย ฮ่าฮ่า” เสียมหลอหลงเอ่ยกระเซ้าน้องร่วมสาบานทั้งสองของตนอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เขาจะนึกถึงใบหน้าอันงดงามและมีเสน่ห์ของฉินอี้เซียน ซึ่งตอนนี้กลายเป็นพระสนมฉินไปแล้ว รวมทั้งองค์หญิงห้าผู้แสนจะฉลาดและอ่อนโยน องค์หญิงหกจอมแก่นและทะเล้น แต่ก็เป็นคนที่ทำให้เขายิ้มได้เสมอ หลิวหว่านชิง สาวน้อยผู้แสนกตัญญู ที่มอบหัวใจภักดีให้เขาเพียงผู้เดียว รวมทั้งหลี่ซา บุตรีของอาจารย์หญิงที่แอบเข้ามาในหัวใจของเขาเมื่อใดก็ไม่รู้ ส่วนหลินซู่เฟิน เขากำลังจะได้พบหน้านางในอีกไม่ช้า ชายหนุ่มคิดถึงหน้าพวกนาง ก่อนที่เขาจะนึกย้อนไปสมัยที่เขายังอยู่ในโลกปัจจุบัน ซึ่งเขาชอบดูหนังแนวย้อนเวลา ซึ่งหลาย ๆ เรื่องตัวเอกมักจะมีภรรยามากหน้าหลายตา บางเรื่องมีภรรยามากกว่าสิบคนด้วยซ้ำ ส่วนตัวเขาเองไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าตนจะมีโอกาสได้ครอบครองหัวใจสาวงามทั้งหลายเหล่านี้ นับว่าเป็นโชคดีในโชคร้ายของเขาจริง ๆ เพียงแต่คิดไปคิดมา ทำให้เขาพาลที่จะอดคิดถึงคนรักและลูกๆ ทั้งสองในยุคปัจจุบันที่เขาจากมาไม่ได้ เขาจึงต้องหันเหความสนใจของตนเองด้วยการชวนน้องรองและน้องเล็กของตนสนทนาพาทีแทน “ พี่ใหญ่ พวกเราจะไปที่ไหนกันก่อนดี?” ฮวยเซ็งเอ่ยถามพี่ใหญ่ของตน ก่อนที่เขาจะสั่งให้รถม้ามุ่งหน้าไปย่านชนบทก่อน เพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎรที่นั่นว่าเป็นเช่นไรบ้าง ระหว่างทางคนทั้งสามสนทนากันอย่างออกรสออกชาติตลอดเส้นทาง โดยอาหลงย้ำเตือนและกำชับน้องรองกับน้องเล็กตน ให้ดูแลการค้าให้ดี โดยเน้นทำกำไรใจคน มากกว่ากำไรด้านตัวเงิน ซึ่งทั้งคู่รับปากว่าจะทำตามที่เขาชี้แนะอย่างเคร่งครัด “ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย ฮือ ๆ อย่าทำข้าเลย ปล่อยข้าไปเถอะคุณชาย” ระหว่างที่รถม้าวิ่งผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอหลงซาน ก็มีเสียงสตรีร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าสงสารมาจากบ้านหลังหนึ่ง ทำให้อาหลงสั่งให้คนขับรถม้าจอดรถ เพื่อลงไปสังเกตการณ์ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่ “ ท่านผู้อาวุโส ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอันใด เหตุใดจึงมีเสียงสตรีร้องขอความช่วยเหลือ?” เสียมหลอหลงเรียนถามจากท่านผู้เฒ่าที่อยู่ในเหตุการณ์ดังกล่าว ก่อนที่ชายชราจะเตือนเขาว่าทางที่ดีอย่าได้หาเรื่องใส่ตัว เพราะไม่ว่าใครก็ไม่สามารถช่วยแม่นางผู้เคราะห์ร้ายคนนี้ได้ “ เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนี้ ใยท่านจึงบอกว่าไม่มีใครสามารถช่วยนางได้?” “ ท่านเพิ่งมาใหม่ คงยังไม่รู้ ว่าผู้ที่ก่อเหตุคือคุณชายหลงซานผิง ซึ่งเป็นบุตรชายของเศรษฐีหลงซานกู่ ผู้มีอิทธิพลของที่นี่ ขนาดนายอำเภอส่วนใหญ่ที่มารับตำแหน่งที่นี่ยังต้องให้ความเกรงใจ และไม่มีใครกล้าไปตอแยเขา จะว่าไปแล้วหลงซานกู่ก็เป็นเหมือนฮ่องเต้ท้องถิ่นดี ๆ นี่เอง จนคนขนานนามคุณชายหลงซานผิงว่าท่านอ๋องน้อย” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยเรื่องราวให้ชายหนุ่มแปลกหน้าฟัง เพราะไม่อยากให้เขาแส่หาเรื่องใส่ตัว แต่นอกจากเขาจะไม่กลัวเกรงต่อชื่อเสียงของพ่อลูกคู่นี้แล้ว เขายังพาผู้ติดตามสองคนพังประตูเข้าไปยังบ้านที่เป็นต้นเสียงดังกล่าว “ โครม โครม โครม !!” นายอำเภอหนุ่มพร้อมทั้งอาฮวยและอาห่าวช่วยกันถีบพังประตูเข้าไป ก่อนจะพบว่าภายในบ้านมีหญิงสาวชาวบ้านที่มีหน้าตาหมดจดงดงามนางหนึ่ง กำลังถูกชายหนุ่มเจ้าของฉายาอ๋องน้อยลวนลามและกำลังจะล่วงเกินความบริสุทธิ์ของนาง “ หยุด ! เจ้าคนชั่ว ปล่อยแม่นางคนนี้เดี๋ยวนี้” เสียมหลอหลงตะโกนให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำอันชั่วช้า ก่อนที่หลงซานผิงจะหยุดลวนลามนาง และหันมามองแขกไม่ได้รับเชิญอย่างขุ่นเคืองใจที่ถูกขัดจังหวะความสุขของตน “ เจ้าเป็นใครกัน หมูเขาจะหาม ดันเอาคานเข้ามาสอด สงสัยเจ้าคงจะเบื่อชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าซะแล้วกระมัง?” “ บังอาจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ใหญ่ของข้าเป็นใคร ?” อาห่าวตะคอกอีกฝ่ายอย่างมีอารมณ์ ในขณะที่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจใยดี แต่สั่งให้ลูกน้องนับสิบของตนจัดการพวกที่เข้ามาเผือกเรื่องของตนให้หยอดน้ำข้าวต้ม จากนั้นจึงหันไปลวนลามสาวงามนางนั้นต่อ “ น้องรอง น้องเล็ก ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะต้องนำวิทยายุทธที่พี่เคยถ่ายทอดให้พวกเจ้าออกมาใช้ซะแล้ว ฝากพวกเจ้าจัดการสมุนพวกนี้ ส่วนพี่จะจัดการกับปีศาจบ้ากามตัวนี้เอง” นายอำเภอหนุ่มหันไปสั่งฮวยเซ็งและอาห่าว ก่อนที่คนทั้งคู่จะงัดวิทยายุทธ์ที่พี่ใหญ่ของตนสั่งสอนให้ออกมาใช้แบบเก้ ๆ กัง ๆ จนเกือบจะเสียทีบรรดาลิ้วล้อทั้งสิบของหลงซานผิง โชคดีที่อาหลงตะโกนชี้แนะบอกเคล็ดการใช้วิทยายุทธที่ถูกต้องให้กับพวกเขา จนคนทั้งคู่เริ่มจะจับทางได้และใช้แต่ละเคล็ดวิชาออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพ จนสามารถเล่นงานลูกสมุนนับสิบนั้นจนหมอบราบคาบ แต่มีสมุนบางคนที่ฝืนลากสังขารเพื่อออกไปเรียกกำลังเสริมและพรรคพวกมาช่วย “ ฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง ฝีมือของพวกข้า แหม น่าเสียดายที่ลูกสมุนพวกนี้มีน้อยเกินไป ข้ายังคันมือไม่หายเลย” อาห่าวเอ่ยอย่างคึกคะนองใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาและฮวยเซ็งมีโอกาสได้ต่อยตีกับผู้อื่น นับว่าให้ความรู้สึกที่สมใจยิ่งนัก “ คุณชาย ช่วยข้าด้วย เขาจะบังคับขืนใจข้าเจ้าค่ะ” หญิงสาวชาวบ้านคนดังกล่าวร้องขอความช่วยเหลือจากพลเมืองดีอย่างอาหลงที่ยื่นมือเข้ามาช่วย “ ฮ่าฮ่า เจ้าคิดหรือว่าน้ำหน้าอย่างมันจะช่วยเจ้าได้ รอให้ข้าจัดการกับเจ้าตัวเผือกเรื่องชาวบ้านผู้นี้ก่อน แล้วเราค่อยมาหาความสุขกันต่อนะจ๊ะ” กล่าวเสร็จหลงซานผิงก็ชี้ให้ชายแปลกหน้าต่างถิ่นสามคน หันกลับไปด้านหลัง ก่อนที่พวกเขาจะเห็นว่าสมุนของอีกฝ่ายกำลังพาพรรคพวกมาช่วยเสริมอีกร่วม ๆ 60 คนเลยทีเดียว ทำเอาอาฮวยและอาห่าวถึงกับเหงื่อตกกีบ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีอิทธิพลและพรรคพวกมากถึงเพียงนี้ “ พี่ใหญ่ พวกเราจะทำเช่นไรดี ฝั่งนั้นมีพรรคพวกมากกว่าเราถึง 20 เท่า เราจะสู้หรือล่าถอยไปตั้งหลักก่อนดี?” ฮวยเซ็งเอ่ยถามพี่ใหญ่ของตน ในขณะที่พวกเขาทั้งสามต้องต่อสู้กับเหล่าสมุนที่มีจำนวนมากกว่า จนแทบจะอ่อนแรง ยืนแทบจะไม่ไหว เพราะเขากับอาห่าวเพิ่งจะฝึกวรยุทธได้ไม่นาน “ ฮ่าฮ่า เป็นอย่างไร พวกเจ้าคงนึกกลัวแล้วสิ คงไม่มีใครบอกพวกเจ้าสินะ ว่าอย่าได้มาตอแยกับอ๋องน้อยอย่างข้า เอาอย่างนี้ วันนี้ข้าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถ้าพวกเจ้าไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ ก็เรียกข้าว่าบิดาสักคำ แล้วคลานลอดหว่างขาข้าไป แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปเอาบุญ ฮ่าฮ่า” ....................................................................................................................................คุยกันหลังฉาก....มาแล้วนะครับ สำหรับตอนที่ 50 ที่ทุกท่านรอคอย ในที่สุดไรท์ก็เขียนมาถึงตอนที่ 50 จนได้อย่างไม่น่าเชื่อ ต้องขอบคุณรีดที่น่ารักทุกท่านที่เป็นเหมือนแรงผลักดันและกำลังใจ ช่วยให้ไรท์มีแรงกายและแรงใจที่จะเขียนนิยายตอนต่อไป ตอนต่อไป เรื่อย ๆ จนจบ ซึ่งไรท์ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนให้ได้ถึง 200 ตอน สำหรับตอนนี้อาหลงและน้องรอง น้องเล็ก ก็ออกเดินทางจนมาถึงเขตอำเภอหลงซานแล้ว และมาถึงก็ต้องประเดิมด้วยการต้องสอดมือเข้าช่วยเหลือหญิงสาวชาวบ้านที่กำลังถูกลวนลาม สุดท้ายแล้วอาหลงกับพวกจะช่วยหญิงสาวผู้นี้ได้หรือไม่ มารอลุ้นรออ่านได้ในตอนต่อไปได้เลยนะครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านด้วยดีเสมอมา พร้อมทั้งคอมเมนท์ดี ๆ ขอบคุณอีกครั้งครับ ขอบคุณจริง ๆ..................................................................................................................................สุดยอดข้อคิด พิชิตความสุขและความสำเร็จในชีวิต“ เมื่อชีวิตยื่นมะนาวให้ ข้าก็แค่คั้นมันทำน้ำมะนาว”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

50 เริ่มออกเดินทาง

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

50 เริ่มออกเดินทาง

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้