รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.28

 เห้อ!! นี่ฉันไปทำเวรทำกรรมแต่ชาติปางไหนกันนะทำไมถึงมีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อนแบบนี้

"เหนื่อยเหรอ"

คาเอลที่เดินมานั่งข้างฉันใช้มือลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน

"นายครับมีผู้หญิงคนนึงมาหานายครับ"

"ใครว่ะ"

"เธอบอกนายรู้จักเธอดีครับ"

ฉันมองหน้าคาเอลอย่างเอาเรื่องหลังจากมีมี่แล้วยังจะมีซ่อนไว้อีกนะ เราสองคนเดินกันออกมาข้างก็มีผู้หญิงหน้าตาสะสวยแต่น้อยกว่าฉัน พอหล่อนเห็นคาเอลเท่านั้นเหละร้องให้เลยจ้า จะร้องเพื่อ? ไม่ใช่เพียงแค่นี้แต่คุณหล่อนวิ่งมาสวมกอดคาเอลแน่นนี่คงไม่เห็นฉันที่ยืนหัวโด่อยู่ใช่ไหมเนี๊ย

"ฮื้อๆ พี่คาเอลช่วยมะปรางด้วยคะ ฮื้อๆ"

"เดี่ยวนะเธอเป็นใครเนี๊ย"

คาเอลพลักเด็กนั่นออกไปแล้วหันมาทำหน้างงใส่ฉัน ฉันต่างหากที่ควรจะงงไม่ใช่เขาแหม่ เล่นกอดกันต่อหน้าต่อตาแบบนี้ฉันก็ไม่ใช่แม่พระนะ

"พี่จำมะปรางไม่ได้เหรอ ปีที่แล้วที่พี่ช่วยมะปรางจากพวกเสี่ยไงคะ"

"โทษนะแต่ฉันจำไม่ได้"

"โกหกพี่ช่วยมะปราง พี่บอกว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือให้มาหาพี่ตอนนี้มะปรางต้องการความช่วยเหลือจากพี่คาเอลนะคะ"

หล่อนร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุดจะโผเข้ากอดคาเอลอย่างเดียวเลย

"เฮ้ย! เฮียทำไมทำแบบนี้ว่ะ กอดกันไม่เกรงใจเจ๊เลยไง"

ลูคัสที่เดินมาหยุดข้างฉันต่อว่าคาเอลก็นะภาพมันฟ้องสะขนาดนั้นขนาดลูคัสยังดูออกเลย

"กูไม่ได้ทำอะไรเลยเว้ย เธอก็ปล่อยฉันได้แล้ว"

"ไม่เอาฮื้อๆ มะปรางไม่อยากโดนทิ้งอีกแล้ว"

น่าหมั่นไส้จริงๆถ้าฉันเป็นนางร้านคงมีตบกันสักฉาดละบอกเลย

"ไอ้เฮีย ทำไมเป็นคนแบบนี้เจ๊ดูดีกว่าตั้งเยอะใฝต่ำ"

"โห้ ไอ้คัสถ้ามึงพูดขนาดนี้ไม่ต้องฮงต้องเฮียแล้ว"

"เออ! ไปกันเถอะเจ๊ผีเน่ากับโลงผุชัดๆ"

"เห้ย! วาเลนอย่าเข้าใจฉันผิดนะ"

ลูคัสดึงมือฉันให้เดินตามเขาไปฉันก็เดินตามแต่โดยดีก็ไม่ได้อยากดูสักเท่าไหร่หรอกหึ! มันน่าจะตีให้ตายทั้งคู่ไปเลย เห็นละน่าโมโหจริงๆ

"ทำไมเจ๊ยังเฉยอยู่ได้ เจ๊ไม่โกรธเลยเหรอ"

"โกรธสิ แต่ฉันจะโวยวายไปเพื่ออะไรถ้าคาเอลยังไม่ชัดเจนแบบนี้"

"ให้ผมจัดการให้ไหมเจ๊ อะไรที่ทำให้เจ๊มีความสุขได้ผมยอมทำทุกอย่างเลย"

"ฮ่าๆ เด็กน้อยแค่ตอนนี้นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันก็ดีใจมากแล้ว"

ฉันโน้มตัวไปขยี้ผมลูคัสทำให้คนตรงหน้าฉันหน้าแดงลูคัสเอามือปิดหน้าอย่ากับเด็กน้อยทำให้ฉันหยุดอมยิ้มกับความน่ารักของเขาไปไม่ได้

"เจ๊ทำแบบนี้ผมก็เขินนะ อะแฮ่ม! ต่อไปนี้ผมจะดูแลเจ๊เองใครทำให้เจ๊เสียใจผมจะไม่ไว้หน้าแน่"

"จ้าๆ ยังไงก็ขอบคุณนะที่เข้าข้างฉันมากกว่าคาเอล"

"แน่นอนอยู่แล้วเจ๊มาก่อนเสมอ"

ฉันหัวเราะกับลูคัสท่าทางขี้เล่นของเขามันทำให้ฉันไม่ต้องคิดอะไรเยอะ เอาจริงๆลูคัสหล่อมากเลยนะแต่เขาเด็กมากเลยจะไม่ให้ฉันมองว่าเป็นน้องชายได้ไงล่ะ

"วาเลนฉันขอโทษแต่มันไม่มีอะไรจริงๆนะ"

"ก็พูดมาสิ"

"แค่เคยช่วยครั้งหนึ่งจากพวกเสี่ยหัวงู แต่ฉันแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูดอะไรไปเพราะตอนนั้นฉันเห็นเธอยังเด็กมากๆเลยยื่นมือช่วย"

"แล้วตอนนี้เขาจะมาหานายทำไม"

"มะปรางไม่มีที่พักโดนไล่ออกจากงานเลยมาขอที่พัก"

"งั้นนายก็หาที่ให้งั้นสิ"

"ยัง ฉันจะมาถามเธอก่อนฉันกลัวว่าเธอจะไม่พอใจแต่ฉันไม่ได้คิดอะไรฉันมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นเข้าใจไหมวาเลน"

คาเอลลูบแก้มฉันแผ่วเบาเขามองตาฉันสายตาจริงจังถึงจะบอกว่าไม่พอใจก็เถอะแต่ถ้าให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวไม่มีที่ไปจะปล่อยไว้ได้ยังไง

"ให้มะปรางอยู่จนกว่าจะหาที่พักใหม่ได้ก็แล้วกันแต่ฉันไม่รับรองถ้ามะปรางยังวุ่นวายไม่เลิก ทั้งนายทั้งมะปรางโดนดีแน่"

"รู้แล้ว ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอนฉันรักเธอคนเดียว"

คาเอลก้มลงจูบหน้าฝากฉัน เขายิ้มให้ฉันอย่างเคยถึงเขาจะไม่ได้แสดงออกมากนะแต่ฉันก็รับรู้ว่าเขารักฉันมากแค่ไหน

"เจ๊ไม่น่ายอมเลยผมมองก็รู้แล้วว่ามีจุดประสงค์อื่นแน่ๆ"

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามะปรางจะมีแผนอะไร"

"เฮียนี่โง่เนอะ ดูแค่นี้ก็ไม่ออก"

"โง่จริงๆนั้นเหละ น่าฆ่าทิ้งนัก"

ฉันก็อยากรู้นักว่ามะปรางมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ไม่ใช่แค่ไม่มีที่พักหรอกแต่น่าจะมีเรื่องอื่นอีกด้วย