ตอนที่ 2 โสด
่นี้ปลายเดือนพฤศจิกายนเข้าสู่ฤดูหนาว อากาศ่นี้จึงเย็นสบายทางด้านสวนองุ่นของเหมันต์ใกล้จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว่ก่อนเก็บเกี่ยวจึงเป็่ที่เ้าของสวนออกเที่ยวพักผ่อนตามประสาคนโสด
“หนูเล็ก”หนูเล็กมีศักดิ์เป็พี่สะใภ้ของเหมันต์ เธอมีอาชีพเปิดร้านตัดผมอยู่ในหมู่บ้าน
“อ้าว...พี่เหมนึกว่าใครมาแต่เช้าเชียว”
“ตัดผมหน่อย คืนนี้จะออกเที่ยว”
“ยังไม่ยาวเลย”เพิ่งจะตัดไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเอง ปกติคนทั่วไปจะตัดผมเดือนละหนึ่งถึงสองครั้งแต่เหมันต์ตัดผมเดือนละสี่ครั้ง ซึ่งเป็เื่ปกติของเขา ไม่ได้ตัดฟรีไม่ได้อยากอุดหนุนพี่สะใภ้ แต่เขาแค่กลัวว่าตัวเองจะไม่หล่อแค่นั้นเองถึงเหมันต์จะเป็ชาวสวนแต่เื่ความหล่อและการดูแลตัวเองเขาไม่เป็สองรองใคร
“เออน่า...ทรงเดิม ขอหล่อๆ”
“ได้ค่ะ” เขานั่งลงที่เก้าอี้หนูเล็กจึงเริ่มจัดการจัดแต่งทรงผมให้
“จะหล่อไปไหนครับ อาเหม”เสียงเล็กๆของอัศวิน หลานชายตัวเล็กวัยสามขวบดังเข้ามาจากทางหน้าประตูร้าน
“จะไปเที่ยว”
“ขอวินไปด้วยได้มั้ยครับ”
“ไม่ให้ไป”คำตอบของอาเหมทำให้อัศวินหน้าเศร้าลงทันที
“แก่แล้ว...จะไปไหนก็ไปได้ส่วนเด็กต้องรอโตก่อนสินะ เฮ่อ..." เป็เด็กเป็เล็กหัดรู้จักถอนหายใจ
“ใครแก่”
“ก็อานั่นแหละ”
“ครั้งนี้พาไปด้วยไม่ได้จริงๆเดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก” ปกติเหมันต์ตามใจหลานยิ่งกว่าอะไรถ้าไปใกล้ๆเขาก็มักจะพาอัศวินติดตูดไปด้วยตลอด
“ขอบคุณครับ อาเหมสุดหล่อ”
“เมื่อกี้ไม่ได้พูดแบบนี้นี่”
“หล่อแบบแก่ๆนั่นแหละครับ”
“ทำไมไม่อยู่เล่นกับน้องที่บ้านย่าล่ะ”อัศวินยังมีน้องสาววัยหนึ่งขวบอีกหนึ่งคน ตอนนี้แกกำลังซนให้ปู่กับย่าช่วยเลี้ยงให้ แกมีชื่อว่าหนูดี
“วันนี้วินจะเข้าสวนกับพ่ออาเหมไปเที่ยว อย่าลืมซื้อขนมมาฝากวินกับน้องด้วยนะครับ”
“อือ...อยากกินอะไรล่ะ”
“อะไรก็ได้ครับที่แพงๆ"
"ได้ เดี๋ยวอาซื้อมาฝาก"
“วินจะเข้าสวนกับพ่อมั้ย”เสียงพีรเดชพ่อของอัศวิน พี่ชายของเหมันต์ ส่งเสียงะโเข้ามาในร้านเสริมสวยเรียกลูกชายตัวเล็กเข้าไปวิ่งเล่นในสวนมะม่วงด้วยกัน
“ไปด้วยครับ”ทันใดนั้นอัศวันน้อยก็รีบวิ่งออกไปหาพ่อของแกทันทีส่วนเหมันต์หลังจากที่เขาตัดผมเสร็จก็จ่ายเงินแล้วเตรียมตัวออกเที่ยวหาความสำราญยามค่ำคืน
@ร้านเหล้า
เพทาย เ้าของร้านเหล้าในตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ ในร้านเหล้าแห่งนี้มีบริการให้เช่าลุงเป็ธุรกิจใหม่เพิ่งเปิดให้บริการเมื่อไม่นานมานี้ ลุงที่ว่าก็คือผู้ชายที่มีอายุสามสิบปลายๆจนถึงสี่สิบห้าปีรุ่นใหญ่วัยอบอุ่น
“สวัสดีเพื่อน...”เป็เสียงของเหมันต์เดินเข้ามาด้านในร้านอย่างคุ้นชินนอกจากเขาจะเป็ลูกค้าประจำที่นี่แล้วเขายังเป็เพื่อนของเพทายเ้าของร้านเหล้าแห่งนี้อีกด้วย
“อ้าวไอ้เหมลมอะไรหอบมึงมาถึงที่นี่ได้วะ”
“เบื่อๆ อยากพักผ่อนสมองสักหน่อยเอาเหล้ามาดื่มแก้เบื่อหน่อยสิ” นอกจากสองคนนี้จะเป็เพื่อนกันแล้วเขาสองคนยังทำธุรกิจร่วมกันอีกด้วย เพทายเปิดร้านเหล้าส่วนเหมันต์ส่งไวน์องุ่นที่หมักเองในสวนให้กับร้านเหล้าแห่งนี้ด้วย
"นั่งเลยเพื่อนกูกำลังอยากหาเพื่อนคุยอยู่พอดี" ทั้งสองหนุ่มวัยสามสิบแปดสถานะโสดสนิททั้งคู่ พากันไปนั่งลงที่โต๊ะด้านในซึ่งเป็พื้นที่ส่วนตัว
“เอาลุงมั้ย”ประโยคนี้เพทายพูดแหย่เพื่อนเล่นเท่านั้น เนื่องจากเป็ธุรกิจใหม่ของเขารายได้ดีมากจึงอยากชวนเพื่อนคุยเื่นี้
“ขนลุก!”เหมันต์ทำท่าทำทางขยะแขยงสุดๆ แต่เพทายมองไปที่เพื่อนแล้วคิดในใจว่า...หน้าตาเอยหุ่นเอย รูปร่างแบบนี้อยากได้มาเป็ลุงที่ร้านจริงจริ๊งจากนั้นเพทายก็ขำออกมาเสียงดัง
“ฮ่าๆๆ”
“่นี้ร้านมึงเป็ยังไงบ้าง”
“เครื่องดื่มขายดีปกติส่วนลุงเช่ายังไม่มีใครทำ ธุรกิจนี้ดีมากจนลุงขาดแคลนเลยว่ะ”
“ขนาดนั้นเชียว”
“สนใจมั้ยล่ะ” เพทายลองทาบทามดูเผื่อว่าเพื่อนจะสนใจ มาเป็ลุงให้กับร้านของเขา
“อะไร...กูเหรอ”
“อือ...มึงนั่นแหละ แก้เบื่อได้นะ”
“เดี๋ยวถีบเลยกูชอบซื้อไม่ชอบขายเว้ย”
“เฮ้ย...มึงอย่าเข้าใจผิดลุงร้านกูไม่ทำเื่แบบที่สมองของมึงกำลังคิด”
“แล้วทำอะไรถ้าไม่ทำเื่นั้น”
“แล้วแต่ลูกค้าสั่งแต่เื่นั้นไม่ทำเด็ดขาด ร้านกูไม่ได้ขายบริการ แล้วกูก็ไม่ใช่พ่อเล้า”
“แล้วถ้าลุงร้านมึงกับลูกค้าเกิดอยากทำเื่นั้นกันขึ้นมามึงที่เป็เ้าของร้านจะไปควบคุมอะไรได้”
“ถ้าเป็ความ้าของทั้งสองฝ่ายก็แล้วแต่จะตกลงกัน กูและร้านของกูไม่เกี่ยว”
“เคยมีปัญหามั้ย”
“งานอะไรในโลกนี้ไม่มีปัญหาบ้างวะ”คำตอบก็คือมี ปัญหามีมาให้แก้ไม่เว้นแต่ละวัน
“ก็จริงอย่างที่มึงพูดสวนองุ่นของกู คนไม่รู้คงคิดว่าแค่ปลูก หารู้ไม่ว่าดูแลดียิ่งกว่าลูกเล็กเสียอีก”
"ปัญหามีไว้ให้แก้หากไม่เจอปัญหาก็ไม่โตหรอก" ทุกอาชีพมีปัญหาแตกต่างกันออกไปประสบการณ์ก็เช่นกัน
“ถ้าผู้หญิงที่มีผัวอยู่แล้วมาเช่าลุงที่ร้านมึงอันนี้น่าจะซวย” เหมันต์ช่วยคิด!
“ส่วนมากผู้หญิงที่มาเช่าพวกนั้นไม่มีผัวหรอกพวกเธอก็แค่เหงา บางรายก็เพิ่งอกหักมา บางรายไม่อยากมีผัว ไม่อยากมีแฟนอยากมีแค่คนคุยเป็เพื่อนบางครั้งบางคราวเท่านั้น”
“ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ”
“แล้วมึงล่ะไม่คิดจะมีเมียใหม่เหรอ” ประโยคนี้เป็เสียงของเพทายถามเหมันต์
“กูอาจจะมีอาการคล้ายๆกับผู้หญิงที่มาเช่าลุงที่ร้านมึงก็ได้มั้ง”ในบางครั้งเขาเองก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน ดีที่มีงาน มีหลาน มีครอบครัวสิ่งเหล่านี้สามารถทำให้เขาหายเหงาลงไปได้บ้าง
“ยังไง”
“ก็...ไม่อยากมีเมีย ไม่อยากรักใครอยากมีแค่ใครสักคนคุยแก้เหงามั้ง...กูถึงได้มาหามึงนี่ไงทำไมร้านมึงไม่มีผู้หญิงให้เช่าบ้างวะ”
“ผู้หญิงปัญหาเยอะแถมยังถูกมองว่าเป็ฝ่ายถูกกระทำ กูเองก็จะถูกมองไม่ดีไปด้วยแต่พอเปลี่ยนมาเป็ผู้ชาย ผู้ชายจะไม่ถูกมองว่าเป็ฝ่ายเสียเปรียบส่วนผู้หญิงที่มาเช่าจะถูกมองว่าเป็ฝ่ายได้เปรียบทันที”
“มีผู้ชายมาเช่าลุงบ้างมั้ย”
“จากที่ผ่านๆมา คนที่มาเช่าเป็เพศหญิงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เพศชายสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ทุกครั้งที่มีลูกค้ามาขอเช่าลุงกูจะให้สิทธิ์ลุงเลือกว่าจะรับงานหรือไม่รับงาน” แต่ส่วนมากก็เห็นรับหมด
“ถ้าไม่รับงานนอกแล้วลุงร้านมึงทำอะไร”
“ถ้าไม่รับงานนอกก็เดินเสิร์ฟเหล้าให้ลูกค้าในร้านไปไม่ได้ว่างหรอก”
“ใจดีเนอะ” หมายถึงเ้าของร้าน
“เื่แบบนี้บังคับมากๆจะกลายเป็ผิดกฎหมายทันทีร้านกูจ่ายภาษีถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่างนะเว้ย”
“แล้วที่มึงจ่ายใต้โต๊ะให้ตำรวจปีๆหนึ่งมหาศาลคืออะไร”
“อย่าพูดเื่นี้ได้มั้ยเพื่อน...กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว”ขึ้นชื่อว่าร้านเหล้า ต่อให้ทำทุกอย่างถูกต้อง ยังไงตำรวจก็กวนอยู่ดีการจ่ายออกไปบ้างเพื่อให้ธุรกิจราบรื่นจึงเป็ทางออกที่ดี
“กูอยากรู้”
“รวยคนเดียวเดี๋ยวมีปัญหาแบ่งๆกันรวย ปัญหาจะได้น้อยๆลงหน่อย”
“เออ...” เหมันต์พยักหน้าเข้าใจ
2K
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
