ห้องควบคุมที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟสีขาว เหลือง แดง ที่กระพริบนสลับกันไปมา ถูกตั้งที่ใหนสักแห่ง มีผู้คุมหญิงและชายชุดสีดำ นั่งเก้าอี้เลื่อนสีดำ มองภาพแผนที่ๆ ภุมิประเทศหนึ่งบนจากแผนแก้วโปร่งใส ตัวเลขผู้รอดชีวิตมุม้าขวาของเจอลเลงมากจาก 53 เหลือ 50 "ผู้รอดชีวิตตายไป 3 คน เหลืออีก 50 คนค่ะ" ผู้คุมหญิงพูด
ผู้คุมชายเริ่มลงมือพิมพ์คำสั่งบางอย่างบนแป้นคีย์บอร์ดที่ปุ่มเรืองแสง "เริ่มการจำกัดเขตพื้นที่่ที่ 3" จากนั้นเขาก็กดปุ่ม Enter "จำกัดเขตพื้นที่่ที่ 3 แล้ว"
แผนที่บนจอได้ปรากฏเส้นวงกลมสีขาวขึ้นใจกลางแผนที่ เป็เส้นวงกลมที่ไม่ใหญ่มาก มันคือเส้นเขตปลอดภัยจากระบบช็อตไฟฟ้า ผู้รอดชีวิตคนใดก็ตามที่อยู่นอกเส้นวงกลม ระบบไฟฟ้าจะเริ่มตรวจจับตำแหน่งสัญญานชีวิตที่อยู่นอกเส้นวงกลม และจะเริ่มทำการช็อตผู้รอดชีวิตไปเรื่อยจนร่างกาย ปวดเมื่อย ร่ายกายชา จนไร้ความรู้สึก จากนั้นก็ตามมากด้วย ความเ็ป เส้นเอ็นเกร็งตัว ระบบการทำงานของตัวใจเริ่มทำงานผิดปกติ ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น ก่อนจะหมดสติและตายลงในที่สุด ่ของเขตปลอดภัยยิ่งเล็กลง ระดับไฟฟ้ายิ่งเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ
"ใหนดูซิ ว่าใครโดนช็อตจนตายอีกมั้ย" ใครบางคนยืนกอดอกพูดอยู่ในความมือด้านหลังผู้คุมทั้งสอง
ผู้คุมชายกดปุ่มแป้นพิมพ์ป้อนคำสั่งอย่างรวดเร็ว บนหน้าจอปรากฏภาพจอซ้อนขนาดเล็กเต็มไปหมด มันคือจอของดล้องวงจรปิด บนพื้นที่นั่นทั้งหมด
มีบางจอกระพริบสีขาววิบวับ ผู้คุมที่เห็น เขาก็กดก้มกดแป้นพิมพ์ป้อนคำสั่งอีกครั้งและจอที่กระพริบนั้นก็ได้ขยายใหญ่ขึ้นมาเต็มกรอบ ปรากฏภาพพื้นที่ดินปนหญ้าเตียนๆ ที่มีต้นไม้อยู่ตรงมุมซ้ายบนของจอ "เว็นเซอร์ตรวจพบการเคลือนใหว" ผู้คุมชายพูดพลางก้มพิมพ์คำสั่งบางอย่าง "แต่เราตรวจไม่พบสิ่งมีชีวิตเลยครับ" ผู้คุมชายหันบอกกับคนปริศนาด้านหลัง
"ใจเย็นๆ" "เปิดอินฟาเรต..." ชายปริศนาพูด
"ครับ กำลังเปิดอินฟาเรต" ผู้คุมชายรีบก้มพิมพ์คำสั่งเลือกเขตพื้นที่ ส่วนผู้คุมหญิงก็รีบพิมพ์คำสั่งเปิดการใช้งานอิฟาเรตไปพร้อมๆ กัน
บนจอได้ปรากฏคลื่นความร้อนจากอินฟาเรตบางๆ ทางด้านขวาปรากฏคลื่นสีส้ม และคลื่นสีแดงที่เป็ลักษณะเส้นไฟฟ้าช็อต ผู้คุมหญิงก้มมองลงบนจอคอมของเธอ มันปรากฏค่าความอิ่มตัวเป็สีแดงเข้มอยู่ท่ามกลางคลื่นพวกนั้น "ตรวจพบคลื่นความร้อนสีแดงเข้มกำลังเคลือนที่มาค่ะ!"
"หึ" ชายปริศนาทำเสียงออกมาจากความสนุก "ปิดคลื่นความร้อนได้"
"รับทราบ" ผู้คุมชายพูดตอบและก้มหน้ารีบพิมพ์คำสั่ง
ตอนนี้คลื่นอินฟาเรตถูกปิดแล้ว และสิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ พื้นที่โล่งที่มีคนกำลังวิ่งหนีบางอย่าง
"เร็วสิ เร็วสิ เร็วสิ!" คนๆ นั้นวิ่งอย่างรวดเร็ว เขาก้มมองเครื่อง GPS ที่เหมือนนาฬิกาข้อมือสีดำเป็บาง่ ใน GPS แสดงพื้นที่ภูมิประเทศ 300 เมตร จุดสีเหลืองที่กำลังเคลื่อนที่ คือตัวของเขาเอง "พระเ้า" เขาอุทานออกมาเพราะรู้สึกปวดเมื่อยตามตัว และหัวใจเต้นเร็วขึ้นผิดปกติ ในจอ GPS ในเส้นทางข้างหน้าเป็เส้นสีขาว มันคือเส้นปลอดภัยจากคลื่นกระแสไฟฟ้า ซึ่งเขากำลังจะวิ่งถึงแล้ว แต่เขาดันมาสะดุดก้อนหินล้มเสียก่อน "ไม่...ไม่..." เสียงพูดของเขาแ่เบาในขณะที่กำลังคลาน เขาก้มดู GPS และกดปุ่มด้านข้างไปแสดงชีพจร ตอนนี้ค่าแจ้งว่าชีพจรต่ำ 10% เมื่อเขาเห็นแบบนั้น ก็รีบถอดกระเป๋าสีเขียวเข้มที่สะพายอยู่ออกมาและรูดซิปเปิดหาเข็มฉีดสารอดีนาลีน ".........." เขาหยุดนิ่งและเงียบ เพราะในกระเป๋าไม่มียาเหลืออยู่เลย เขาหลับตา หายใจเหมือนคนเหนื่อย รู้สึกสิ้นหวัง และจากนั้นเขาก็หลับ ลมลงนอนกับพื้น
บนหน้าจอห้องควบคุมแสดงภาพร่างคนที่นอนคว่ำหน้าอย่างแน่นอน ก่อนที่หน้าจอแสดงหน้าต่างสัญญานชีพจะปรากฏขึ้นมาให้พวกเขาเห็น ค่าชีพจรกลายเป็ 0% "ค่าชีพจรกลายเป็ 0% เขาตายแล้วค่ะ" ผู้คุมหญิงพูด เธอกับผู้คุมชายก็รู้สึกไม่ชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ พวกเขามองหน้ากันเล็กน้อย ทั้ง 2 คน แสดงสีหนาที่เศร้าเหมือนกัน
ชายปริศนาเดินเข้ามาระหว่างกลาง เอามือจับหัวไหล่ทั้ง 2 คน "การสูญเสียเป็เื่ปกติ อย่าคิดมาก..."
"ตอนนี้เขตปลอดภัยเตรียมเข้าสู่่ที่ 4 แล้วครับ"
"เปิดเขตสีแดง เลือกพื้นที่ได้เลยไอ้หนุ่ม และแจ้งลง GPS ที่ข้อมือพวกเค้าที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนเธอ ส่งตำแหน่งพิกัดแจ้งทางกองทัพเรือให้ยิงมิซไซต์..."
"รับทราบค่ะ"
ชายปริศนาเอาฝ่ามือตบลงบนหัวไหล่พวกเขา ก่อนจะพูดว่า "ฉันไปละ" และชายปริศนาก็เดินจากไป
หน้าจอได้ปรากฏเขตสีแดงขึ้น ผู้คุมหญิงหันไปพูดกับผู้คุมชายว่า "ทางทัพเรืองยิงจรวดแล้ว"
"รับทราบ" บนหน้าจอปรากฏได้ปรากฏหน้าต่างตัวเลขนับเวลาถอยหลัง 1:30:00 "ส่งเลขเวลาไปให้พวกเค้าเรียบร้อย"
ผู้คนที่ถือปืน อยู่ตามที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ทุ่มหญ้า ทุ่งข้าว เนินเขา เนินูเา ป่าไม้บนูเา หรือแม้กระทั่งในน้ำ ทุกคนได้รับข้อมูลแล้ว บางคนอยู่ในเขตสีแดง บางคนก็อยู่นอกเขตสีแดง และบางคนก็เสียงที่จะโดนคลื่นไฟฟ้าช็อตเช่นกัน
ทุกคนต่างมองดู GPS ที่่ข้อมือ...
"เวรแล้วไง!"
"...อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น"
"เวร! รีบว่ายน้ำเร็ศเข้า!"
"เราหลบอยู่ในนี้ มันจะปลอดภัยใช่มั้ย?"
"ชิ! ทำไมฉันต้องอยู่ตรงกลางเขตด้วยฟร้ะ!"
"อย่างไงก็ต้องมีคนตาย...แต่ 1 ในนั้น ไม่ใช่ฉัน..."
กฏข้อควรระวังที่ 1
การที่เราอยู่ห่างจากเขตปลอดภัยในระยะห่าง 1000 เมตรขึ้นไป มีโอกาสที่จะวิ่งหนีคลื่นไฟฟ้าและเข้าสู่เขตปลอดภัยได้ไม่ทัน นอกจากนี้ ถ้าวิ่งเข้าเขตปลอดภัยไม่ทันภายในระยะเวลาที่กำหนด เขตปลอดภัยก็จะเปลี่ยนจุดออกไปไกลอีก และจะทำให้คลื่นไฟฟ้าคลื่นที่เพิ่มมากขึ้นเข้าไปอีกและความแรงก็จะเพิ่มขึ้นจาก่ของเขตปลอดภัย และเราก็จะตายเพราะคลื่นไฟฟ้า ฉนั้นควรหายานพาหนะทุกชนิดถ้าหากอยู่ไกลจากเขตปลอดภัย อย่าได้เสี่ยงที่จะวิ่ง
23K
