สลับร่าง พลั้งชน

"เร็วเข้าพิม! เดี๋ยวคณะกรรมการจะมาถึงหอประชุมแล้วนะ" เสียงของ จิ๊บ หัวหน้ากลุ่มนางฟ้าเร่งเร้าพลางผลักประตูห้องแต่งตัวหลังเวทีเข้าไปอย่างรวดเร็ว

อาร์ต (ในร่างพิม) เดินกึ่งถูกลากเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมที่เต็มไปด้วยกระจกเงาและกลิ่นแป้งหอมฟุ้ง เขารู้สึกมึนงงและรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาจากหน้าอก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือ "ความเบา" ของร่างกายที่ผิดจากร่างเดิมราวฟ้ากับเหว ทุกย่างก้าวบนรองเท้าหนังสีดำเงาวับนั้นดูสั่นคลอนไปหมด เพราะเขาไม่ชินกับน้ำหนักตัวที่หายไปเกือบครึ่ง

"ถอดเสื้อออกเร็วพิม! เสื้อเปื้อนฝุ่นจนดำไปหมด ตอนล้มเมื่อกี้ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อตัวใหม่ให้เปลี่ยน" จิ๊บสั่งพลางเอื้อมมือมาปลดริบบิ้นเปื้อนฝุ่นที่ผูกผมหางม้าของอาร์ตออก

"เฮ้ย! เดี๋ยว... ผม... เอ้อ พิมถอดเองได้!" อาร์ตอุทานออกมาด้วยเสียงแหลมเล็กที่ฟังดูนุ่มนวลจนเขาเองยังขนลุกซู่ เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่มือเรียวเล็กของพิมกลับไม่มีแรงพอจะต้านทานเพื่อนสาวนับสิบคนที่รุมล้อมเข้ามา

ในพริบตานั้น อาร์ตในร่างพิมถูกรุมทึ้งราวกับตุ๊กตาพลาสติก เพื่อนคนหนึ่งช่วยปลดเข็มขัด อีกคนช่วยถอดรองเท้าหนังออก สิ่งที่ทำให้อาร์ตแทบหยุดหายใจคือตอนที่ ถุงเท้าข้อยาวสีขาวที่มีรอยดำๆ ถูกมือของเพื่อนสาวรูดลงจากน่องลงมาตามขาจนพ้นปลายเท้าออก มันทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้ และเสียวแบบแปลกๆ แถมลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่อ่อนนุ่มจนเขาต้องหดขาหนี

"พิม... ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะลูก ตกใจมากเลยเหรอ?" เพื่อนอีกคนถามพลางเอามือลูบไหล่ปลอบประโลม

อาร์ตพูดไม่ออก เขาได้แต่หลับตาปี๋เพราะรู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อพบว่าเสื้อนักเรียนสีขาวที่เปื้อนฝุ่นถูกเลิกขึ้นเพื่อเตรียมถอดออก ความลับของดาวโรงเรียนได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาเขาเป็นครั้ง... เขาพบว่าใต้ชุดนักเรียนที่เขาใส่อยู่นั้น พิมสวม "สเตย์รัดหน้าท้อง" สีเนื้อที่รัดรึงจนเอวคอดกิ่วเพื่อให้ดูสง่างามตลอดเวลา

"มิน่า ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรรัดแน่อยู่ ทำให้หายใจได้ไม่เต็มปอดอยู่ตลอดเวลา" อาร์ตพึมพำในใจ

"เนี่ย... บอกแล้วว่าอย่ารัดสเตย์แน่นเกินไป เห็นไหมว่าตัวแดงหมดแล้ว" จิ๊บพึมพำพลางใช้นิ้วเรียวสอดเข้าไปขยับขอบสเตย์ให้เข้าที่ สัมผัสจากปลายนิ้วของเพื่อนสาวที่กดลงบนผิวเนื้อนวลเนียนทำให้อาร์ตในร่างพิมสะท้านไปทั้งร่าง

"เอาล่ะ เปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว มาทำผมใหม่ด่วนเลย"

อาร์ตถูกจับนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจกบานใหญ่ เขาจ้องมองเงาในกระจกด้วยสายตาที่พร่าเลือน... เด็กสาวในชุดนักเรียน ม.5 ที่ขาวสะอาดหมดจด ผมสลวยที่ถูกแปรงอย่างประณีต และใบหน้าที่หวานล้ำเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ ความโหยหาที่เขาเคยมีต่อร่างพยาบาลสาวบัดนี้ถูกเติมเต็มด้วย "ความสวยงามที่อ่อนเยาว์" กว่าเดิมหลายเท่า

จิ๊บดึงริบบิ้นสีขาวเส้นใหม่ขึ้นมา ก่อนจะรวบผมของอาร์ตขึ้นไปอีกครั้ง คราวนี้เธอจงใจดึงจนตึงเปรี๊ยะเพื่อให้หน้าผากนวลเนียนดูเด่นชัด "พิมต้องนิ่งนะลูก... เป็นดาวโรงเรียนต้องอดทน จำไว้ว่าทุกย่างก้าวต้องสง่างาม ถุงเท้าต้องดึงให้ตึง ห้ามย่นเด็ดขาด"

อาร์ตมองดูเพื่อนสาวดึงถุงเท้าข้อยาวคู่ใหม่ขึ้นมาสวมให้เขาอย่างตั้งใจ แรงรัดของยางยืดที่ขอบถุงเท้าที่รัดเหนือตาตุ่มขึ้นมาเล็กน้อยทำให้เขารู้สึกถึง "กรงขัง" ที่มองไม่เห็น

"เสร็จแล้ว! ไปถือพานอันใหม่ได้แล้วพิม คราวนี้เดินระวังๆ ห้ามล้ม และอย่าไปชนใครอีกนะ!"

อาร์ตลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แม้ร่างกายจะเบาหวิวแต่ภาระหน้าที่และความคาดหวังที่รัดรึงเขาทั้งตัว (รวมถึงสเตย์และถุงเท้าที่ตึงเปรี๊ยะ) ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารที่เต็มไปด้วยสายตาชื่นชม... เขาจะรักษาความลับนี้ไปได้นานแค่ไหน ท่ามกลางเหล่า "แก๊งนางฟ้า" ที่พร้อมจะรุมสกรีนเขาทุกตารางนิ้วแบบนี้!

[จบบทที่ 54]

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: เข้าห้องแต่งตัวไปก็โดนรุมทึ้งเลยนะอาร์ต! การเป็นดาวโรงเรียนมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดจริงๆ ค่ะ ทั้งสเตย์รัดหน้าท้อง ทั้งถุงเท้าที่ต้องตึงเปรี๊ยะ ทุกอย่างคือ "พันธนาการ" ที่ทำให้อาร์ตต้องลำบากใจสุดขีด แต่ก็นะ... ความสวยขนาดนี้ ใครจะอดใจไม่มองได้ล่ะคะ?