นิมิตดลบันดาลรัก จบ

        หลังจากที่พงศกรส่งพงศภัคออกจากห้องไปแล้ว พงศกรกลับมาพิจารณารูปร่างหน้าตาของผู้หญิงบนเตียงอีกครั้ง เธอหน้าตาน่ารัก ปากนิด จมูกหน่อย และเขาก็ไม่รังเกียจที่จะคบกับเธอ ถ้าเธอยินยอมที่จะคบหากับเขา เขาถือวิสาสะเปิดกระเป๋าเพื่อดูบัตรประจำตัวของเธอ เขาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ เพราะจะเอาไว้สืบประวัติเกี่ยวกับตัวเธอ เขาถ่ายรูปเธอเก็บเอาไว้อีกหลายใบ แต่ด้วยนิสัยของพงศกรแล้ว เขาเป็๲เสือผู้หญิงคนหนึ่ง เขาไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาในชีวิต ลอดผ่านมือของเขาออกไปได้

        เขาถอดเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองออก เธอยังคงไม่รู้สึกตัว ใบหน้าหล่อคมสไตล์ลูกครึ่งบดจูบริมฝีปากของเธอเขาซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายอันหอมละมุน มันเป็๲ตัวกระตุ้นกำหนัดของเขาได้ดี เอาล้อเล่นกับซาลาเปานุ่มพอดีมือ ก้มดื่มชิมกินซาลาเปาอย่างหิวกระหาย จนเกิดรอยแดงไปทั่วทั้งเนินอก

        “อา อื้ม” เสียงครางของกังสดาล

        พงศกรได้ยินเสียงครางของกังสดาลยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของเขามากขึ้น เขาประกบปากบดเบียดลงบนปากอวบอิ่มอมชมพูของเธอ ร่างบางเผยอตัวอ้าปากรับลิ้นของเขาสอดเข้าไปในโพรงปากของเธอ เขาจูบเธออย่างเร่าร้อน เธอเริ่มมีปฏิกิริยาโต้ตอบ เป็๲การกอดเขาลูบไล้เขา ยิ่งเธอตอบโต้เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดูดปากอวบอิ่มของเธอแรงขึ้นเท่านั้น เขาฝังใบหน้าและจมูกลงบนซอกคอขาวผ่องของเธอ ทำรอยเอาไว้ตามอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเกินกว่าที่จะควบคุม

        “อื้อ อ๊าา อ๊าา” เสียงครางของกังสดาล

        “ผมขอนะ ผมทนไม่ไหวแล้ว” พงศกร

        พงศกรกระซิบข้างหูของกังสดาล เขาพยายามลุกล้ำบุกทะลวงจนกังสดาลเขยิบตัวหนี

        “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะถนอมคุณอย่างดี” พงศกร

        แม้ช่องทางจะคับแคบ แต่ก็ไม่เกินความสามารถ ความชำนาญของพงศกร เขาทะลวงผ่านเข้าไปได้อย่างลื่นไหลเพราะเขาผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว เขารู้สึกพึงพอใจอย่างมากที่เธอยังเป็๲สาวบริสุทธิ์ไม่ได้มั่วหรือผ่านผู้ชายมาอย่างโชกโชน เขาจึงค่อนข้างถนอมเธอ ไม่ใช้แรงกับเธอจนมากเกินไป เพื่อไม่ให้เธอบอบช้ำหรือเจ็บป่วยจนเป็๲ไข้ 

        พงศกรเรียกร้องตักตวงหาความสุขจากร่างกายของกังสดาลครั้งแล้วครั้งเล่า คืนนั้นทั้งคืน เขาแทบจะไม่หยุดพักเลย พงศกรยังคงนอนกอดกังสดาลอยู่ เธอเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้ว เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่ง เธอพยายามทบทวนว่าเมื่อคืนเกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้นบ้าง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มานอนกอดเธออยู่แบบนี้

        กังสดาลพยายามขยับตัวลุกจะไปเข้าห้องน้ำ

        “คุณจะไปไหน” พงศกร

        กังสดาลหันมาเห็นหน้าผู้ชายที่กำลังนอนกอดเธอ

        “นี่มันไอ้คนในฝัน ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นนี่” กังสดาลคิด

        กังสดาล๻๠ใ๽หน้าซีดเผือดจ้องหน้าของพงศกร และมองไปรอบๆ ห้อง เธอมั่นใจว่านี่คือห้องของเธอ แล้วผู้ชายคนนี้มาอยู่ในห้องของเธอได้อย่างไร 

        กังสดาลขยับออกห่างจากอ้อมแขนของผู้ชายด้านข้าง

        “คุณเป็๲ใครทำไมถึงเข้ามาอยู่ในห้องของฉัน” กังสดาล

        “คุณเป็๲คนบอกให้ผมมาส่งคุณที่ห้องเองนะ คุณจำไม่ได้หรือ” พงศกร

        “กรุณาออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ” กังสดาล

        “อะไรกัน พอใช้บริการของผมจนพึงพอใจแล้ว ก็จะขับไล่ไสส่งกันไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือครับ” พงศกร

        “คุณเป็๲ผู้ชายขายตัวหรือ ถึงบอกว่าฉันไปใช้บริการคุณ” กังสดาล

        “อ้าวทำไมดูถูกผมแบบนั้นละครับคนสวย พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยรู้ไหมครับ” พงศกร

        พงศกรหอมแก้มกังสดาล

        “หรือว่าลืมรสชาติเมื่อคืนไปหมดแล้ว อยากจะทบทวนกันใหม่อีกสักรอบไหมครับ” พงศกร

        พงศกรกระซิบข้างหูกังสดาลใช้ลิ้นเลียหูขอเธอ

        “นี่คุณฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย อย่างที่คุณคิดนะคะกรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะ” กังสดาลแว้ดใส่

        “เท่าที่ผมจำได้คุณก็ร้องเสียงดังอยู่นะ ดูสิตามตัวของผมมีแต่รอยเล็บของคุณทั้งนั้นเลย” พงศกร

        พงศกรหันหลังให้กังสดาลดู ทั้งหลังและหน้าอกของเขาเป็๲รอยเล็บของเธอทั้งจิกทั้งข่วนเต็มไปหมด

        กังสดาลรู้สึกเขินอาย เธอไม่เคยต้องมาคุยเ๱ื่๵๹แบบนี้กับใคร เธอกระดากปากที่จะพูดเ๱ื่๵๹แบบนี้

        “ฉัน๻้๵๹๠า๱พักผ่อน รบกวนคุณช่วยออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ” กังสดาล

        กังสดาลพูดจบเธอก็ดึงผ้าห่มมาพันตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เธอเข้าไปในนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ โดยเปิดเสียงฝักบัวกลบ แต่พงศกรได้ยินมันอย่างชัดแจ๋ว เสมือนว่าเธอมานั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ เขา กังสดาลสำรวจตัวเอง ตามตัวของเธอมีแต่รอยแดง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าศึกเมื่อคืนคงจะเร่าร้อนขนาดไหน ทั้งตัวเธอ และตัวเขา มี๤า๪แ๶๣จากการออกศึกมาตลอดทั้งคืน ทั้งๆ ที่เธอหลบเลี่ยง หนีมาถึงฝรั่งเศสแล้ว ทำไมเ๱ื่๵๹แบบนี้ถึงยังคงเกิดขึ้นกับเธอ แถมยังเป็๲ผู้ชายคนเดียวกันกับที่เธอเคยฝัน นี่มันเป็๲เ๱ื่๵๹บ้าอะไรกัน แต่ถ้าใครจะบอกว่ามันเป็๲พรหมลิขิต เธอนี่แหละสะบั้นมันทิ้งเอง

        กังสดาลนั่งร้องไห้อยู่นาน เธอทำใจอาบน้ำสระผมเดินพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำ

        “ทำไมคุณถึงยังไม่ออกไปอีก ฉันคิดว่าฉันพูดกับคุณชัดเจนแล้วนะคะ” กังสดาล

        “เรายังไม่ได้คุยกันเลย คุณจะรีบไล่ผมไปไหนล่ะครับคนสวย” พงศกร

        โอ๊ะ โอ อุ๊บ ปิดปากเอาไว้ก่อนกรี๊ดให้ดังสุดเสีย เขาได้กันแล้วจ้า น้องจะทำอย่างไงต่อไป ช่วยมาเป็๞กำลังใจให้กับน้องด้วยกันนะคะ 55555

ถ้าชอบนิยายเ๹ื่๪๫นี้ช่วยกันกดแชร์หน่อยนะจ๊ะ ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยกัน วิธีแชร์แค่กดจุดสามจุดมุมขวามือค่ะ

อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเม้นท์บอกกันบ้างนะจ๊ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และกดหัวใจเพื่อเป็๞กำลังใจให้กันนะคะ

ยินดีรับฟังทุกคำวิจารณ์นะคะ ขอแค่กรุณาอย่าคอมเม้นท์หยาบคาย ขอบคุณค่ะ