"ฮัลโหลครับพ่อ... พ่ออยู่ไหนครับ"
"พ่อออกมาหาซื้อของกับฝ้ายน่ะ โทรมามีอะไรรึเปล่า?"
"อะ เอ่อ... เปล่าครับ ไม่มีอะไร... คือผมกำลังจะเข้าบ้าน นึกว่าพ่อยังอยู่ เลยโทรมาถามเผื่อว่าจะเอาอะไรจะได้ซื้อเข้าไปให้"
"อ่าาา วันนี้ทำไมนึกถึงพ่อได้ล่ะ ทำอะไรผิดมารึเปล่าวะเนี่ย หา?"
"ไม่ๆ ไม่มีอะไร งั้นแค่นี้นะครับ..."
ดาวเหนือมือกำโทรศัพท์หลับตาแน่นเพราะยังไม่กล้าจะสารภาพความจริงกับพ่อเพราะเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าน้าแผนหายไปจริงๆ รึเปล่า เขาพูดตัดบทพ่อแล้วกำลังจะกดวางสายแต่ก็ยังเห็นพ่อถือสายรออยู่เลยยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้ง และเหมือนพ่อจอมจะรู้เลยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เหนือ... พูดออกมา... แกรู้ใช่มั้ยว่าปิดพ่อไม่ได้หรอก"
"เฮ้อออ นั่นสินะ... ขอโทษครับพ่อ ผมผิดไปแล้วจริงๆ... เมื่อคืนผมถอดแหวนออก"
"........." จอมทัพเงียบไม่ตอบกลับ ดาวเหนือเลยหยุดตัวเองไม่ได้ สารภาพบาปออกมาเรื่อยๆ
"คือ... ผมกำลังติดหญิงอยู่ แต่น้าแผนเร่งให้ผมกลับบ้านเพราะเป็คืนเดือนเพ็ญ ผมหน้ามืดเลยถอดแหวนวางไว้ทั้งคืน..."
"........."
"แล้วเช้านี้ ถึงจะใส่แหวนกลับเหมือนเดิมแต่น้าแผนเงียบไปเลย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ชวนคุยมาตลอดทางก็ยังเงียบ... เหมือนน้าจะหายไปแล้ว..."
"ชิบหาย!! ตายๆๆๆ ตายแน่ๆ คราวนี้ แกทำอะไรลงไป!"
"เอ๊า! ก็นึกว่าพ่อรู้แล้ว?"
"จะรู้อะไรล่ะ แค่เดาว่าแกอาจจะแค่ขโมยเงินบริษัทไปเที่ยวเลยลองแหย่ถามดู... แต่นี่แกถอดแหวน!! ในคืนเดือนเพ็ญอีกเนี่ยนะ!!"
"โหพ่อ คิดกับผมแบบนั้นได้ไง"
"แต่นี่มันร้ายแรงกว่าเื่เงินซะอีก! ไอ้เหนือ!! ขนาดย้ำแล้วย้ำอีก... ผู้หญิงจะหาที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่จำเป็ต้องเอาให้ได้ในคืนเดือนเพ็ญ ทำไมไม่คิดบ้าง!"
"...พูดเหมือนน้าแผนเป๊ะเลย"
"ก็เออสิ! มันน่าด่ามั้ย"
"ครับ... คราวนี้ผมผิดจริงๆ... แล้วเราจะทำไงดีล่ะ... พ่อไม่เคยถอดแหวนเลยจริงดิ?"
"ไม่เคย! และพวกปู่ๆ ของแกก็ไม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีใครถอดแหวนแล้วทำน้าแผนหายไปแบบนี้"
"ซวยแล้วกู... โอ้ยยยย ทำไงดีๆๆๆ พ่อช่วยผมคิดที"
"ถ้าปู่รู้เข้ามีหวังได้ลุกจากหลุมมาหักคอแกแน่ๆ"
"โอ้ยยยย สำนึกผิดแล้วน่า ช่วยผมแก้เื่นี้ก่อนสิพ่อ"
"เออ... งั้นแกรีบเข้าบ้าน แล้วไปเช็คดูหินน้าแผนที่อยู่ในห้องพระก่อน"
"ครับ... ผมจอดอยู่หน้าบ้านนี่แล้ว"
"ถ้าหินยังปกติ... ก็ไม่รู้ทำไงว่ะ... น้าอาจจะอ่อนแรงเลยหลับไปหรืออะไรสักอย่าง แกก็ลองนั่งสมาธิหาทางติดต่อไปเรื่อยๆ ละกัน"
"แล้ว...... ถ้าหินมันแตกล่ะครับ"
"ก็ไม่รู้ทำไงเหมือนกันว่ะ..."
"เอ๊า!!"
"เออ! ก็ไม่รู้จริงๆ นี่หว่า หาวิธีแก้ปัญหาเองไปก่อนละกัน แถวนี้รถติดหนักมากพ่อคงกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้ มีอะไรคืบหน้าก็โทรมา แค่นี้นะ"
"พ่อ! พ่อออออ รีบๆ มานะ!"
วางสายเสร็จ เขาก็ถอนหายใจก้อนใหญ่เพื่อตั้งสติ คิดในทางที่ดีว่าอย่างน้อยพ่อก็รู้แล้ว และพ่อผู้แสนฉลาดของเขาต้องมีวิธีแก้ปัญหานี้ได้แน่ เขาเลยขับรถเคลื่อนตัวเข้าบ้านแล้วขึ้นไปห้องพระตามที่พ่อแนะนำ
เขากดรหัสปลดล็อกที่ประตูแล้วทาบนิ้วโป้งลงไปอีกทีทำให้สลักกลอนดีดออก เปิดประตูเดินเข้าห้องด้วยใจลุ้นระทึกว่าหินที่วางบนพานจะอยู่ในสภาพไหน พอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วเห็นว่าสภาพของหินน้าแผนยังดูดีเป็ปกติทุกอย่างก็โล่งใจขึ้นมาได้บ้าง
ดาวเหนือยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหินบนพานแล้วส่งไปให้พ่อจอม เสร็จก็มาหยุดคิดที่เหลือแค่ว่าน้าแผนหายไปไหน และจะทำยังไงให้น้ากลับมา ในเมื่อยังทำอะไรไม่ได้เขาเลยปิดประตูห้องเปิดแอร์แล้วกลับมานั่งสมาธิตรงหน้าโต๊ะหมู่บูชาตามคำพ่อบอก
่เช้าผ่านไปโดยที่ยังไม่มีอะไรคืบหน้า เขานั่งสมาธิด้วยความอดทนจนสัปหงกเผลองีบหลับเป็พักๆ แล้วก็ลงมาหาอะไรในตู้เย็นกินตอนเที่ยง เสร็จก็กลับขึ้นห้องพระไปนั่งสมาธิต่อ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังมีแต่ความเงียบเขาเลยเอนหลังลงนอนมือกุมแหวนไว้แล้วพูดอย่างเหนื่อยล้า
"เฮ้ออออ น้าแผนจ๋าาา ไอ้เหนือผิดไปแล้ว กลับมาเถอะนะ... เดือนดับคราวหน้าน้าอยากกินอะไรบอกมาเลย จะข้าวมันไก่สิงคโปร์ เป็ดย่างฮ่องกง หรือจะอาหารที่ไหนในโลกผมก็จะพาน้าไปกิน อยากได้เครื่องบรรณาการแบบไหนชี้มาเลย ผมยอมให้น้าทุกอย่าง..."
"........."
"อ้อ ลืมไป อย่างน้าต้องเื่ผู้หญิงมาก่อนสินะ... น้าอยากได้แบบไหนผมจะหามาให้ อยากลองสาวฝรั่งดูบ้างมั้ยน้า ฮ่าๆๆ"
"แล้วถ้าข้าอยากได้ยูกิล่ะ"
"ได้เลยน้า ขอแค่น้า.. หะ? น้าแผน!" ดาวเหนือดีดขึ้นมานั่งแล้วยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินเสียงในหัวกลับมา
"เออ... เป็ไง รู้สึกผิดรึยัง"
"โหยยยย สุดๆ เลยน้า ถ้าน้าอยู่ตรงนี้ผมจะกอดน้าแน่นๆ เลย... ขอโทษจริงๆ ครับ"
"เออๆ ได้ยินเอ็งขอโทษขอโพยมาทั้งวันจนรำคาญหูแล้วว่ะ"
"แล้วน้าหายไปไหนมาครับ พลังอ่อนเลยหลับอย่างที่พ่อบอกรึเปล่า?"
"เปล่าหรอก...... ข้าแค่งอน"
"ห๊ะ!? อะไร! แล้วก็ปล่อยให้ลูกหลานพูดคนเดียวอยู่ได้ตั้งนาน... โห ใจคออะ"
"จะได้รู้ตัวมั่งไงล่ะวะ ฟังคำผู้ใหญ่บ้าง เอ็งนี่นะ... ถ้าไม่เกิดเื่อะไรคงไม่รู้สึกจริงๆ"
"ครับๆ ตอนนี้รู้แล้วน้า ผมจะไม่ทำพลาดแบบนี้อีกแล้ว"
"ก็ดี... งั้นก้ออออ เป็อันตกลงสินะ..."
"หือ? ตกลงเื่อะไรครับ"
"ก็เื่ที่จะยกยัยหนูยูกิเป็เครื่องบรรณาการให้ข้าไง"
"อะไร! คนนี้ไม่ได้ครับน้า ไม่ได้จริงๆ เมื่อกี้ผมแค่เผลอตอบน้าเฉยๆ"
"เฮ้ออออ... งั้นก็หวังว่ายัยหนูยูกิจะคุ้มความเสี่ยงล่ะนะ"
"ความเสี่ยง? เสี่ยงอะไรครับน้า"
"...ฟังนะไอ้เหนือ ...เมื่อคืน ......"
น้าแผนทำเสียงพูดจริงจังแล้วหยุดเงียบไปเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีรึเปล่า ดาวเหนือที่ลุ้นฟังอยู่ก็อึดอัดจนทนไม่ไหวรีบเร่งให้น้าพูดต่อ
"อะไรน้า เมื่อคืนมีเื่อะไร?"
"ช่างมันเหอะ...... แค่จะบอกว่า... เมื่อคืนข้าพลาดได้เสพยัยหนูยูกิร่วมกับเอ็งนะสิ"
"ฮ่าๆ เื่แค่นี้เอง ไม่ต้องห่วงครับน้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมก็จะไปหายูกิอีก... เออ แล้วน้ารู้มั้ย ตอนผมถอดแหวน ร่างทองก็ยังออกฤทธิ์อยู่เลยนะ มันยังคึกคักเหมือนเดิมไม่มีผิด ฮ่าๆๆ"
"ก็ดีนี่ งั้นก็ถอดอีกสิ วันไหนรำคาญข้าก็ถอดเลย!"
"ไม่ๆๆ ไม่แล้วครับน้า เข็ดแล้วครับ น้าต้องติดอยู่กับผมไปนี่แหละ อีกสามสิบปีข้างหน้าค่อยว่ากัน... ผมรีบโทรบอกพ่อก่อนนะ"
"เออ ข้าก็หวังว่าจะได้อยู่กับเอ็งแบบนี้ไปเรื่อยๆ ล่ะนะ..."
ดาวเหนือยิ้มหน้าบานแล้วหยิบโทรศัพท์มาต่อสายคุยกับพ่อจอมด้วยความร่าเริง ในขณะที่น้าแผนนิ่งเงียบครุ่นคิดกังวลในสิ่งที่ยังไม่ได้บอกกับเขา เพราะคิดว่าจะเก็บไว้บอกตอนที่แน่ใจหรือตอนที่จวนตัวจริงๆ
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
84K
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
