‘ อืม เราตรวจสอบสิ่งต่าง ๆ ก่อนดีกว่าแล้วค่อยคิดอีกที ’ หยางหลิวคิดจากนั้นเขาจึงหยิบสมุดเล่มหนึ่งเป็นสมุดวิชาภาษาอังกฤษจริง ๆ เขาไม่ได้ชอบภาษาอังกฤษหรอกนะแทบจะเรียกได้ว่าวิชานี้เกลียดเข้าไส้เลยทีเดียวแต่ที่เขาหยิบออกมาเพื่อหวนรำลึกเรื่องเก่า ๆ เท่านั้นแหละ
‘ หืมมมม ปี2007 ’ ขณะที่เขากำลังดูรายละเอียดอยู่นั้นก็พบว่าในตอนนี้เป็นปี 2007 ซึ่งย้อนเวลามาประมาณ 10ปี และในปีนั้นเขาก็อยู่ช่วง ม.ปลาย ปีสุดท้าย ‘ มิน่าล่ะถึงมีอาจารย์มาแนะแนวเส้นทางอาชีพต่าง ๆ ’ จริง ๆ แล้วเขามีอายุยี่สิบปลาย ๆ เกือบสามสิบด้วยซ้ำดังนั้นเขาก็ไม่สนใจฟังอาจารย์มากนักเพราะส่วนใหญ่เขาก็มีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องเล่านี้อยู่แล้ว แต่ขณะเดียวกันก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้นภายในจิตใจ “ ใช่แล้ว ข้าพาเจ้าย้อนกลับมา 10ปี ” เสียงนั้นทำหยางหลิวหน้าขาวซีดเขาคิดออกในทันทีว่าเสียงนี้คือชายชราที่คุยกับเขา ไม่สิไม่ใช่ชายชรา เป็นตัวอะไรกันแน่ก็ไม่รู้ บุรุษไร้หน้าได้ยืนอยู่ข้างหน้าหยางหลิว
“ นอกจากนั้นข้าได้มอบบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษให้กับเจ้า ”
‘ มันคืออะไร ’ หยางหลิวคิด
“ เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง ลองมองไปที่สมุดนั่นสิ ” หลังจากบุรุษไร้หน้าพูดจบเขาก็หายไปในทันที
หลังจากหยางหลิวครุ่นคิดกับสิ่งพิศวงงงงวยที่เกิดขึ้น เขาจึงมองไปที่สมุด และพบว่ามีบางอย่างจริง ๆ มันแปลกมากเขาไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มาก่อน “ ความสามารถด้านภาษา ระดับ 0 ” “ คุณสามารถเรียนรู้เพื่อเพิ่มระดับความสามารถได้ ” เสียงนี้แปลกมาก ๆ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงของผู้หญิงหรือของผู้ชาย แต่ที่แปลกกว่านั้นคือเขามองเห็นกล่องข้อความที่เขียนไว้ว่า “ ค่าประสบการณ์ด้านภาษา : 1.55% ”
‘ อะไรคือค่าประสบการณ์ด้านภาษา : 1.55% ? ’ หยางหลิวคิดจากนั้นเขามองไปที่สมุดภาษาอังกฤษ เขารู้สึกว่าภาษาอังกฤษมันง่ายขึ้นแต่กว่าที่เขาจะได้คิดอะไรมากกว่านี้จู่ ๆ เสียงเดิมก็ดังขึ้นภายในจิตใจ
“ เริ่มต้นกระบวนการเรียนรู้ความสามารถด้านภาษา ” หลังจากเสียงนั้นดังขึ้นจู่ ๆ เขาก็จำเนื้อหาสมุดในหน้านั้นได้ แถมยังสามารถบอกอีกว่ามีบางส่วนที่เขาจดผิด ! ‘ ตรงนี้มันผิดนี่ ’ หยางหลิวมองเห็นข้อความสีแดงเขียนไว้ว่า “ ผิด ” พร้อมทั้งมีคำอื่นที่เขียนถูกต้องแสดงให้เห็นอยู่ข้าง ๆ คำที่ผิด
“ เรียนรู้สำเร็จ เพิ่มค่าประสบการณ์ด้านภาษา 0.1% ” เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ‘ เพิ่มขึ้นมา 0.1% เนี่ยนะ !? ’ หยางหลิวคิดว่ามันขึ้นมาน้อยเกินไปหรือเปล่าปกติมันเต็ม 100% แต่ขึ้นมาแค่ 0.1% เนี่ยถึงเขาจะไม่เข้าใจข้อความและเสียงที่ดังออกมาแต่เขาก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก‘ งั้นลองหยิบหนังสือภาษาอังกฤษมาดูละกัน เมื่อกี้แค่หยิบมาสมุดมาเปิดก็ได้ตั้ง 0.1% ถ้าเปิดหนังสืออาจจะขึ้นเป็นระดับใหม่ก็ได้ ’ หยางหลิวคิดและมองไปในแง่ดีสุด ๆ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เปิดหนังสืออังกฤษเพื่ออ่านอีกครั้ง
“ เริ่มต้นกระบวนการเรียนรู้ความสามารถด้านภาษา ”
เขาเปิดแต่ละหน้าและอ่านแต่ละหน้าอย่างรวดเร็วจนจ้าวหานตกใจ ‘ วันนี้หยางหลิวมันเป็นอะไรของมันกันแน่ ’ จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่จ้าวหานที่ตกใจคนในห้องต่างก็ตกใจเพราะขณะนั้นมีเพียงเสียงพูดของอาจารย์ที่กำลังแนะแนวเส้นทางที่จะไปต่อหลังเรียนจบ แต่ก็มีเสียงที่ดังขึ้นแทรก“ พั่บ พั่บ พั่บ … ” เสียงของกระดาษแต่ละหน้าที่ถูกเปิดและอ่านอย่างรวดเร็วของหยางหลิวหยางหลิวอ่านจนจบพร้อมทั้งมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
“ เรียนรู้สำเร็จ เพิ่มค่าประสบการณ์ด้านภาษา 3% ” ‘ เอ่อมันเพิ่มขึ้นมาน้อยเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ’ หยางหลิวคิดจากนั้นเขามองไปรอบ ๆ ห้องพบว่ารู้สึกผิดปกติแปลก ๆ เพราะทุกคนในห้องต่างจ้องมาที่เขา
“ เธอกำลังทำอะไรหยางหลิว ” เสียงของอาจารย์ดังขึ้น หยางหลิวเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาตื่นเต้นมากเกินไปพอเขาเปิดไปทีละหน้าเขารู้สึกว่าข้อมูลต่าง ๆ ในหนังสือไหลเข้าสู่สมองของเขาอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าถ้าเขาอ่านเพียงรอบเดียวกลับสามารถเข้าใจเนื้อหาของหนังสือเล่มนั้นได้อย่างถ่องแท้ เขาจึงเปิดไปยังหน้าต่อไปอย่างบ้าคลั่งจนอาจารย์ถามขึ้นมาเขาจึงรู้สึกตัว “ เอ่อ…ไม่มีอะไรครับอาจารย์ ” หยางหลิวตอบ“ ปกติแกอ่านหนังสือรู้เรื่องด้วยเหรอวะ เรียกร้องความสนใจหรือยังไง ” นี่ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเสียงของเพื่อนร่วมห้องของหยางหลิวเอง แต่ถึงแม้จะใช้คำว่า “ เพื่อน ” แต่ก็เป็นแค่ในนามความหมายคงเป็น “ ศัตรู ” เสียมากกว่า ซึ่งเขาคนนี้ก็คือ จิ่นลี่ ชายหนุ่มลูกเศรษฐีซึ่งก็เป็นหนึ่งคนหนึ่งที่หมายปอง ลู่เอิน เช่นเดียวกัน