ภายในห้องครัวของตำหนักอ๋อง
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนนั่งยองๆอยู่ข้างเตาเอามือเท้าคางมองรูปปั้นเ้าแม่อาหารบูชาอย่างเหม่อลอย
หนิงมู่ฉือนั่งอยู่ข้างเตามาตลอดทั้งเช้าแล้วพร้อมกับขบคิดว่าจะทำอาหารชนิดใดดีถึงจะได้อยู่ในตำหนักนี้ต่อ
ทันใดนั้นเองคนรับใช้หิวปลากุ้ยอวี๋ตัวอวบอ้วนสามสี่ตัวเข้ามาในห้องครัว ปลากุ้ยอวี๋เหล่านี้แลดูสดใหม่เหลือเกินเพียงมองก็รู้ว่าเพิ่งถูกจับขึ้นมาจากแม่น้ำได้ไม่นาน แววตานางเป็ประกายทันทีในสมองพลันปรากฏชื่ออาหารหนึ่งอย่างขึ้นมา “น้ำแกงปลากุ้ยอวี๋ไซซี!”
นางตรงเข้าไปหาคนงานพร้อมกับรอยยิ้มเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจว่า “พี่ชาย ปลาพวกนี้ดูสดใหม่ดีจริง”
คนงานเหลือบตามองนางชั่วขณะหนึ่งก่อนจะแค่นเสียงขึ้นจมูก ไม่ได้กล่าวตอบอันใด
หนิงมู่ฉือยกมือลูบจมูกแก้เก้อก็สมควรแล้ว นางคือคนที่มีความผิดติดตัวถูกลดตำแหน่งให้มาเป็แม่ครัวในตำหนักอ๋องแห่งนี้ แต่ผู้ใดจะรู้ว่า เมื่อมาถึงตำหนักอ๋องได้ไม่ถึงสามวันก็เกิดเื่ขึ้นสำหรับคนในตำหนักนี้ นางคือตัวซวย เช่นนี้แล้วจะมีผู้ใดมองหน้านางตรงๆ บ้างวันนี้ตอนนางเสนอว่าจะทำอาหารตอบแทนบุญคุณท่านอ๋องน้อยที่ช่วยชีวิต ทันทีที่พูดออกไปนางได้รับเสียงหัวเราะเยาะจากทุกคนเป็การตอบแทน
ทุกคนล้วนกล่าวว่านางซึ่งเคยเป็คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไหนเลยจะทำอาหารเป็ที่เสนอเช่นนี้คงแค่แกล้งพูดเพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น
นางในตอนนี้ไม่ใช่คุณหนูในตระกูลสูงศักดิ์เช่นสมัยก่อนอีกแล้วนับั้แ่สกุลหนิงถูกฆ่าล้างสกุล ยิ่งตอนนี้นางได้เคล็ดวิชามาจากเ้าแม่อาหารบูชา กล่าวได้ว่านางคือแม่ครัวมือหนึ่งในใต้หล้าก็ไม่เกินไปนักนางอยากจะลองดูเช่นกันว่า อาศัยฝีมือการทำอาหารของนางจะทำให้นางรอดพ้นชะตากรรมครั้งนี้ไปได้หรือไม่
หนิงมู่ฉือขบคิดนางยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาคนงานเ่าั้ “พี่ชายข้าอยากจะทำน้ำแกง ปลากุ้ยอวี๋เหล่านี้พวกท่านให้ข้ายืมได้หรือไม่”
คนรับใช้ผลักนางออกอย่างรำคาญแล้วเอ่ยอย่างรังเกียจ“ให้ยืมหรือนี่คือปลาที่ข้าอุตส่าห์ใช้เวลาทั้งเช้ากว่าจะตกขึ้นมาได้จากแม่น้ำหนานเฉิงเชียวนะถ้าเ้าอยากจะขอยืม เช่นนั้นก็เอาเงินมาร้อยตำลึงเงินก่อนสิ”
นางตาโตสะดุ้งตัวโยน เอ่ยอย่างใ “ร้อยตำลึงเงิน! ไปขโมยไม่ดีกว่าหรือ!”
“ที่นี่ไม่มีที่ให้เ้าบ่นหรอกนะ ไปเสีย เหล่าจื่อกำลังยุ่งอยู่ไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับเ้า คิดว่าตัวเองเป็แม่ครัวจริงๆ หรืออย่างไร เป็เพียงคนที่มีความผิดติดตัวแค่คุณหนูที่ตกอับ ยังคิดฝันจะเข้าครัวทำน้ำแกง ข้าขอเตือนเ้าอย่าทำให้ตัวเองลำบากเลยจะดีกว่า” คนรับใช้หมุนตัวเดินจากไป พร้อมทั้งนำปลากุ้ยอวี๋ที่ยังคงสะบัดตัวไปด้วย
นางเบ้ปากไล่หลังคนรับใช้ร้อยตำลึงเงิน เท่ากับเอาชีวิตนางชัดๆ รอก่อนเถิดเมื่อสักครู่คนรับใช้คนนั้นบอกว่าไปตกปลาที่ริมแม่น้ำหนานเฉิงใช่หรือไม่นะนางหรี่ตาพร้อมกับยิ้ม นางก็มีมือมีเท้าเช่นกัน นางไปตกเองก็ได้!
แต่วิธีออกจากตำหนักอ๋องนี่สิ!
ต้นหญ้าริมแม่น้ำในคิมหันต์ฤดูเขียวชอุ่มน้ำใสสะอาด แม่น้ำหนานเฉิงเป็แม่น้ำที่มีปลาและกุ้งชุกชุมที่สุด ชาวประมงจึงนิยมมาหาปลาที่นี่
หนิงมู่ฉือถือข้องใส่ปลาเดินหาบริเวณที่มีคนน้อยนางโยนเบ็ดตกปลาลงไปในแม่น้ำแล้วรอให้ปลาติดเบ็ด
นับว่า์ยังมีเมตตานางเจอกระดูกที่ใช้ต้มน้ำแกงในห้องครัว จึงใช้มันเป็เหยื่อล่อสุนัขจรจัดที่อยู่ด้านนอกตำหนักอาศัยความหิวโหยของสุนัขจรจัดเหล่านี้ นางจึงลอดรูออกมาโดยที่คนในตำหนักอ๋องไม่รู้
มิเช่นนั้นป่านนี้นางคงยังกลุ้มใจอยู่ว่าจะหาปลากุ้ยอวี๋ได้จากที่ใดไม่มีทางได้มานั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำหนานเฉิงเช่นนี้เป็แน่
ปลากุ้ยอวี๋เป็สัตว์ดุร้ายที่กินปลาตัวเล็กและกุ้งเป็อาหารทว่าเนื้อของมันมีรสชาติอร่อย หากตอนปรุงนางใส่ดอกกุ้ยฮวา[1] ลงไปด้วย คงรสเลิศยากจะหาใดเปรียบแน่
หากแต่นางก็รู้ดีว่าถ้าอยากจะตกปลากุ้ยอวี๋ให้ได้นางต้องใช้ไส้เดือนมาเป็เหยื่อล่อตกปลาตัวเล็กและกุ้งให้ได้เสียก่อนเพื่อนำมาเป็เหยื่อล่อปลากุ้ยอวี๋อีกที
แม้นางจะมิเคยออกไปที่ใดทว่าหลังจากที่ได้เคล็ดวิชามาจากเ้าแม่อาหารบูชาก็พบว่านางมิได้รู้เพียงเื่การทำอาหารเป็อย่างดีเื่วัตถุดิบที่ใช้ในการทำอาหารนางก็รู้กระจ่างเช่นกัน
ดังนั้นตอนออกจากตำหนักอ๋องนางจึงเตรียมไส้เดือนมาด้วย เพื่อที่จะได้ตกปลากุ้ยอวี๋ไปทำน้ำแกงให้สำเร็จหนทางในการอยู่ในตำหนักอ๋องต่อของนางจะได้ราบรื่น โชคดีที่์มีเมตตาตกอยู่สองสามชั่วยาม นางไม่เพียงตกได้ปลากุ้ยอวี๋ตัวอวบอ้วนทั้งยังตกได้ปลาเฉ่าอวี๋[2] ปลาไนและปลากะพงอีกด้วย
หนิงมู่ฉือที่กำลังคิดดีใจว่าจับปลาได้มากพอที่จะนำไปทำน้ำแกงแสนอร่อยหนึ่งหม้อ ขณะที่นางถือข้องใส่ปลากำลังจะกลับตำหนักอ๋อง คิดไม่ถึงเลยว่าจะเงยหน้ามาพบบุรุษชาวประมงรูปร่างสูงใหญ่สามคนตรงหน้าเสียก่อน
นางได้ยินมานานแล้วว่าตามบริเวณต่างๆ ของแม่น้ำหนานเฉิงจะมีชายชาวประมงที่ตั้งตนเป็ใหญ่อยู่ชาวประมงคนใดที่มาหาปลาที่นี่จะต้องจ่ายเงินแสดงความเคารพแก่คนเหล่านี้ มิเช่นนั้นจะไม่มีสิทธิ์มาจับปลาที่นี่
หนิงมู่ฉือแอบสบถในใจว่านางช่างโชคร้ายเสียจริงหมู่นี้นางทำอันใดก็ไม่ราบรื่นไปเสียทุกเื่ ดื่มน้ำเย็นยังเสียวฟันวันนี้โชคร้ายมาเจอชายชาวประมงที่ตั้งตัวเป็เ้าถิ่นเข้า ์ในใต้หล้ายังมีผู้ใดซวยยิ่งกว่านางอีกหรือไม่เล่า
ชาวประมงทั้งสามจ้องหนิงมู่ฉือด้วยแววตาชั่วร้ายพร้อมทั้งเดินเข้ามาล้อมนางเอาไว้
หนิงมู่ฉือทราบสถานการณ์ของตัวเองดีนางไม่อยากให้มีผู้ใดรู้เื่ที่นางแอบออกมาจากตำหนักอ๋องประเด็นสำคัญอีกเื่คือนางเป็เพียงหญิงสาวอ่อนแอถูกบุรุษรูปร่างสูงใหญ่เหล่านี้ล้อมเอาไว้ คนที่เสียเปรียบเห็นจะเป็นางเอง
คิดพิจารณาได้เยี่ยงนั้นใบหน้านางก็ยกยิ้ม สองมือยกคารวะพลางเอ่ยว่า “พี่ชายทุกท่าน มีเื่อันใดหรือ”
บุรุษที่เป็หัวหน้ามองข้องใส่ปลาที่หนิงมู่ฉือถืออยู่อย่างพินิจพิเคราะห์จากนั้น “ฟึบ” ใช้มือจิ้มลงไปที่พื้นดิน แล้วขุดเป็หลุมพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“เ้ารู้กฎของแม่น้ำหนานเฉิงของพวกเราดีใช่หรือไม่”
กฎ!
ไม่ใช่ว่าขู่กรรโชกหรอกหรือ?
แววตาใสกระจ่างดังสายน้ำของหนิงมู่ฉือกรอกไปมาพลางใช้ความคิดก่อนจะยิ้มตอบ“พี่ชายทั้งสามล้อเล่นแล้ว ข้ารู้กฎของที่นี่ดี เงินที่ควรให้เพื่อแสดงความเคารพพวกท่านข้าให้เต็มที่แน่นอน”
บุรุษทั้งสามเห็นหนิงมู่ฉือรู้ความมองข้องใส่ปลาในมือก่อนจะเอ่ยว่า“พวกเราจะเห็นแก่ที่เ้าเพิ่งทำความผิดเป็ครั้งแรก และจะเห็นแก่ที่เ้ารู้ความ เช่นนั้นเอาเยี่ยงนี้วันนี้เ้าตกปลาได้กี่ตัวสามารถเอากลับไปได้ ขอเพียงเ้าให้เงินพวกเรามาสิบตำลึงเงินก็พอ”
สิบตำลึงเงิน!
หนิงมู่ฉืออยากใช้ข้องใส่ปลาในมือฟาดศีรษะบุรุษทั้งสามให้แตกเป็เสี่ยงๆเสียจริง ชาวบ้านในเมืองหลวงฐานะยากจนจนบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ถึงทำตัวเป็สิงโตอ้าปากกว้าง[3] นางใช้มือลูบถุงเงินอย่าว่าแต่สิบตำลึงเงินเลย แม้แต่สิบอีแปะนางก็ไม่มี
เห็นหนิงมู่ฉือมีสีหน้าลังเลสีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปทันที คว้าข้องใส่ปลาพลางเอ่ยอย่างมีน้ำโห “ว่าอย่างไรคิดจะหลอกพวกข้าหรือ”
หนิงมู่ฉือรีบโบกมือปฏิเสธ“ไม่ใช่นะ ข้าไหนเลยจะกล้าหลอกพวกท่าน เอาเยี่ยงนี้ดีหรือไม่ พี่ชายทั้งสามข้ารีบออกมาจึงไม่ได้นำเงินมาด้วยที่ตัวข้ามีสร้อยคอซึ่งเป็ของมีค่าติดตัวมาอยู่เส้นหนึ่งถือเป็ของแสดงความเคารพจากข้าต่อพวกท่าน”
นางเอ่ยพลางควักเอาสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อไข่มุกสีขาวราวหิมะสะท้อนกับแสงแดดส่องประกายแวววาว ทั้งสามคนเห็นดังนั้นก็นิ่งชะงักไป
ตอนที่นางยื่นสร้อยออกไปออกแรงเพียงนิดเชือกสีแดงพลันขาดหลุดจากกันทันที ไข่มุกสีขาวแวววาวร่วงตกลงบนพื้นนางเอ่ยอย่างใ “แย่แล้วพี่ชายทั้งสาม สร้อยเส้นนี้อยู่มานานมากแล้วจึงไม่แข็งแรงไข่มุกร่วงหมดเลย เร็วเข้า รีบเก็บเร็วเข้านี่คือสมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของท่านแม่ข้าเชียวนะท่านบอกว่าต่อไปจะใช้เป็สินสมรสของข้า มีราคาแพงยิ่งนัก”
ทั้งสามคนได้ฟังดังนั้นก็รีบก้มลงเก็บไข่มุกที่กระจายอยู่บนพื้นอย่างเร่งรีบ เมื่อได้มารีบใส่ไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็วประหนึ่งกลัวว่าเพื่อนจะมาแย่งเอาไป หนิงมู่ฉือก่นด่าทั้งสามคนอยู่ในใจว่าสามคนนี้ช่างโง่เง่าเสียจริง นางหยิบข้องใส่ปลาพร้อมกับออกวิ่ง ก่อนไปก็หยิบเอาปลากุ้ยอวี๋จากในข้องของทั้งสามคนติดมือมาด้วย
ไข่มุกบางเม็ดกลิ้งลงไปในแม่น้ำทั้งสามคนรีบเดินลงไปในแม่น้ำเพื่อจะเก็บขึ้นมาทว่าเมื่อเห็นว่าไข่มุกััโดนน้ำกลับถูกกัดกร่อนจนความแวววาวหายไป กลายเป็เพียงเศษตะกั่วธรรมดา
“นังผู้หญิงสมควรตายนั่น! กล้าหลอกเหล่าจื่อหรือ”ทั้งสามคนสบถด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเพื่อมองหาหนิงมู่ฉือกลับต้องพบว่าคนไม่อยู่แล้ว ความที่ทำอันใดไม่ได้จึงได้แต่ทิ้งเศษตะกั่วที่เก็บมาได้ลงแม่น้ำเดินจากไปอย่างกระฟัดกระเฟียด
ที่แท้ไข่มุกพวกนี้คือไข่มุกปลอมที่มีขายกันทั่วไปบนถนนสายเล็กๆ ของทางใต้ของเมือง ขายให้หญิงสาวที่มีครอบครัวฐานะยากจนโดยเฉพาะภายนอกดูสวยงาม แต่ภายในเป็ไม้และเศษตะกั่ว เป็เครื่องประดับปลอมที่พบได้บ่อยที่สุด
ครั้งก่อนตอนหนิงมู่ฉือออกจากตำหนักอ๋องด้วยความบังเอิญวันนั้นนางนึกถึงสมัยที่นางยังอยู่ในจวนสกุลหนิงท่านแม่มักจะชอบสวมสร้อยไข่มุก นางจึงใช้เงินสองอีแปะซื้อสร้อยไข่มุกปลอมมาหนึ่งเส้นคิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้มันจะช่วยชีวิตนางครั้งใหญ่
กลับถึงตำหนักอ๋องนางเดินเข้าไปในห้องครัวในสมองปรากฏวิธีการปรุงน้ำแกงปลากุ้ยอวี๋ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆนางลงมือปรุงอย่างเป็ขั้นเป็ตอน ประหนึ่งว่าก่อนหน้านี้เคยทำมาแล้วหลายครั้งหลายคราอย่างคล่องแคล่ว
ั้แ่นางเริ่มลงมือทำคนที่อยู่ในห้องครัวพากันมามุงดู เริ่มแรกสีหน้าของทุกคนประดับไปด้วยรอยยิ้มดูถูกไม่มีผู้ใดเชื่อว่าคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์จะทำน้ำแกงปลากุ้ยอวี๋ได้
นางไม่สนใจสายตาดูถูกของคนเหล่านี้ใช้มีดกรีดท้องปลาแล้วนำไปล้างให้สะอาด ต้มน้ำ หั่นต้นหอม ขิง และกระเทียมไว้พร้อมอาหารเลิศรสกำลังจะมาแล้ว
[1] ดอกกุ้ยฮวา ดอกหอมหมื่นลี้
[2] ปลาเฉ่าอวี๋ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งเป็ปลาตระกูลเดียวกับปลาคาร์ป ลำตัวยาวหนึ่งเมตร
[3] สิงโตอ้าปากกว้าง หมายถึง โลภมาก
448
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648709025_33180306.webp)