หลิวอี้เดินกลับมาถึงบ้านพร้อมกับอารมณ์ที่ดีมากขึ้นพอมาถึงลานบ้านก็เจอ ซูลี่อิน ลูกสาวของลุงรอง
“พี่หลิวอี้ ดีจังเลยเนอะกลับป่านนี้งานในบ้านไม่คิดจะช่วยทำเลยหรอ” ซูลี่อิน จีบปากจีบคอใส่
อั๊ยยะ!!!! เด็กคนนี้เพิ่งอายุ13เอง จริตมาเต็มซะขนาดนี้โตมาจะเป็ยังไงกันนะเด็กคนนี้น่าจะเป็เด็กที่่น่ารำคาญที่สุดในบ้านล่ะชาติก่อนก็วุ่นวายกับเธอไม่เลิก หาเื่ไม่เว้นแต่ละวัน
“ทำไมเหรอ? ลี่อินแบ่งหน้าที่กันแล้วถ้าไม่พอใจก็ไปบอกคุณปู่ซิ”
“แบ่งหน้าที่อะไร? พี่ทำอะไรบ้างขนาดพี่เฟยหลงยังต้องช่วยเลย พี่จะหัวสูงเห็นแก่ตัวไปไหน "ลี่อินโมโหจนหน้าแดงตำหนิเสียงดัง
อื้มม….จะว่าไปฉันเองก็แทบไม่ได้ทำอะไรเลยนะแต่แล้วไงล่ะใครใช้ให้ฉันมีพ่อดีเล่ายัยหนู หลิวอี้หัวเราะในใจ
“จุ๊ ๆๆๆๆๆๆ ใครใช้ให้เธอหาเงินเข้าบ้านไม่ได้ล่ะทำงานแลกแต้ม ก็ได้วันละ3คะแนน ถ้าอยากสบายก็ต้องใช้สมองนะ”หลิวอี้รู้สึกสนุกที่ได้ต่อปากต่อคำ
ป้าสะใภ้รองถังซื่อเดินเข้ามาพร้อมดุลูกสาว“เสียงดังอะไร ทำไมแกพูดกับพี่หลิวอี้แบบนี้ ขอโทษพี่เขาซะเดี๋ยวพี่เขาก็จะใกล้ออกเรือนแล้ว พี่น้องกันจะทะเลาะกันทำไม”พูดเหน็บแนมด้วยความสะใจ ใบหน้ายิ้มระรื่น “หลิวอี้อย่าถือสาน้องเลยนะน้องยังเด็ก”
“ฉันไม่ถือสาน้องหรอกค่ะ แต่ฉันหวังดีจริง ๆ นะ ประถมต้นก็ยังไม่จบ จะมีโอกาสหาคู่ครองมีฐานะแบบพี่ได้ยังไงทั้งยังสบายไม่ต้องลงนา ไม่ต้องทำงานบ้านอีกด้วย ป้าสะใภ้รองควรส่งลี่อินเรียนนะคะ จะได้หาลูกเขยแบบที่ป้าสะใภ้รอง้าได้” หลิวอี้ยิ้มหวานเอาซิคิดว่าฉันตอบกลับไม่เป็เหรอ
“ถ้าไม่เชื่อฉัน ระวังจะมีแค่ชาวบ้านจนๆแบบที่ป้าไม่้ามาสู่ขอ ถ้าถึงวันนั้นฉันเห็นป้าเป็ทุกข์ ฉันคงเสียใจมากแน่ๆ”
“หลิวอี้ เธอพูดอะไรของเธอ”ถังซื่อโกรธจนหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ”หลิวอี้เดินกลับเข้าห้องไปโดยไม่สนใจ2แม่ลูกอีก
“แม๊..แม่ดูมันทำซิ ฉันไม่ยอมนะแม่ต้องจัดการให้ฉันมันดูถูกฉันขนาดนี้แม่ยอมได้ยังไง”
“แกอย่าไปยุ่งกับมัน่นี้ย่าแกจะบังคับให้มันแต่งงานแล้ว ถ้ามีเื่อะไร พวกมันจะเอามาใช้เป็ข้ออ้างอีกพี่ชายแกก็ต้องแต่งงานช้าลงไปอีก แกไม่อยากมีพี่สะใภ้ในเมืองละเหรอกลับเข้าห้องแกได้แล้ว” ลี่อิน ไม่พอใจกระทืบเท้าเดินกลับเข้าห้อง
หลิวอี้เดินมาไปเรียกแม่ของเธอที่ห้อง ก่อนจะพาแม่เธอมายังห้องของตัวเองพร้อมเอาตะกร้าที่ตัวเองแบกกลับมาให้แม่ดู
“แม่คะ ฉันอยากปรึกษาอะไรหน่อยนี่คือสมุนไพรที่ฉันขึ้นไปหาจากบนูเาเมื่อตอนบ่ายฉันจะเอามันมาแปรรูปส่งร้านขายยาในอำเภอแต่ฉันไม่มีที่ตากพวกมัน แม่พอจะแนะนำฉันได้ไหม”ฟางซื่อหยิบสมุนไพรขึ้นมาดูพลางแปลกใจที่กับสิ่งที่ลูกสาวพูด
“ลูกไปรู้เื่พวกนี้มาจากไหนแม่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลูกรู้จักสมุนไพรด้วยแล้ววิธีแปรรูปอะไรนั้นอีก แล้วที่เก็บมาเนี้ยมันนถูกหรือเปล่าไม่ใช่เก็บมามั่วหรอกนะ หลิวอี้ ขายสมุนไพรมันไม่ง่ายนะ เราต้องรู้จักจริงๆไม่ใช่เก็บมั่ว ๆ ไปหมด”
“โอ้วว แม่ค่ะ แม่บ่นซะยาวเลย ฉันรู้จักซิแม่ฉันเรียนรู้มาจากหนังสือที่อ่าน ตอนเวลาว่างในสำนักงานไม่มั่วแน่นอนแม่ไว้ใจได้ค่ะ เื่แบบนี้ใครจะมาทำมั่วๆ กันเล่า”หลิวอี้ทำหน้าน้อยใจ
“อย่างงั้นเหรอ แม่ว่าเื่นี้พ่อควรรู้นะไปตามพ่อมาด้วย” หลิวอี้เดินไปตามพ่อมาที่ห้องเธอ
เมื่อมาถึงในห้องแล้วหลิวอี้ก็อุ้มเ้าตัวกลมหลิวหยางไว้แล้วอธิบายสิ่งที่เธอบอกแม่ไปแล้วให้พ่อเธอฟังโดยละเอียดขณะได้ฟังพ่อของเธอก็มีสีหน้าแปลกใจไม่ต่างจากแม่เธอ หลิวอี้หอมน้องสาว 1 ทีเพื่อเรียกกำลังใจ
“ไหน ๆพ่อกับแม่ก็อยู่พร้อมกันแล้วฉันมีเื่สำคัญอยากจะคุยด้วยค่ะฉันอยากให้บ้านเราแยกบ้านค่ะ มันจะพอมีวิธีไหมคะแต่ถ้าพ่อไม่พอใจกับเื่นี้ฉันต้องขอโทษพ่อกับแม่ด้วยนะคะ”ซูห่าวหรานกับฟางซื่อใกับความคิดของลูกสาว
“พ่อไม่โทษลูกหรอกนะที่มีความคิดแบบนี้ พ่อเข้าใจแต่มันก็เป็เื่ที่ยากที่เราจะแยกบ้านพ่อบอกตามตรงว่าพ่อก็ไม่ได้อยากแยกบ้านแต่พ่อก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับการกระทำของปู่กับย่าลูก”ซูห่าวหรานก็หนักใจเช่นกัน
“ถ้าพ่อว่ายากฉันก็เข้าใจดีค่ะฉันก็รู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้เหมือนกันที่ย่าจะยอมขาดรายได้จากบ้านเราแล้วปู่ก็คงเสียหน้ามากถ้ามีการแยกบ้าน แต่ฉันขอพูดตามตรงเลยนะคะถ้าฉันหาเงินได้จากการขายสมุนไพรเราไม่แยกบ้านแบบนี้ฉันไม่อยากเอาเงินเข้ากองกลางค่ะ”
“ถ้าฉันโชคดีสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้มันต้องใช้เงินจำนวนมากฉันอยากหาเงินเก็บไว้เรียนเองอยากรบกวนที่บ้านให้น้อยที่สุดเพราะถ้าขอเงินย่าก็ใช่ว่าเขาจะยอมจ่ายง่าย ๆ หรือไม่ก็อาจจะไม่ให้ฉันเรียนด้วยซ้ำฉันสามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้ไหมคะพ่อแม่”
“ได้เงินนี้ลูกลำบากหามาเองแม่ไม่้าเงินของลูกหรอกจ๊ะ” ฟางซื่อตอบทันทีโดยไม่รอให้สามีพูด ซูห่าวหรานพยักหน้าเห็นด้วยกับภรรยา
“ขอบคุณนะคะพ่อแม่ ฉันรักพ่อกับแม่ที่สุดเลยแต่ฉันก็ยังมีปัญหาอยู่เื่หนึ่ง สมุนไพรพวกนี้มันต้องมีที่สำหรับใช้ตากมันคงใช้พื้นที่ที่บ้านไม่ได้ ฉันจะไปขอลุงจูใช้พื้นที่หลังสำนักงานแต่ที่นั่นมีคนเข้าออกเยอะแยะ ฉันกลัวเื่จะมาถึงหูบ้านใหญ่ ฉันควรทำยังไงดีค่ะ”หลิวอี้หนักใจจริงๆ กับเื่นี้เธอลืมคิดถึงเื่นี้ไปเลย
“เดี๋ยวพ่อจะไปลองปรึกษาหัวหน้าหมู่บ้านดูว่าจะแก้ปัญหาเื่นี้ยังไงดีมันต้องมีวิธีสักทางอยู่ละ ลูกอย่าร้อนใจไปก่อนเลย”
เมื่อคุยกันเสร็จแล้วพ่อกับแม่ก็กลับห้องไปแต่หลิวอี้ขอให้หลิวหยางนอนกับเธอ 1 คืน พ่อแม่ก็อนุญาต
ตอนนี้เธออยู่ในห้องกับน้องสาว 2 คน น้องสาวตัวกลมของเธอน่ารักมากเลยจริงๆมันเป็ความโชคดีที่แม่ได้เลี้ยงดูน้องเอง ไปทำงานก็สามารถเอาน้องไปอยู่ใกล้ๆได้เพราะน้องเธอไม่ซน มีแต่คนเอ็นดูน้องสาวเธอเลยกลายเป็เ้าตัวกลมแบบนี้ไม่เหมือนเด็กวัยเดียวกันที่ผอมจนดูเหมือนหัวโต ถ้าเป็แบบนั้นเธอคงรู้สึกผิดมากกว่านี้อีกเมื่อนึกถึงจุดจบของเด็กคนนี้
“พี่สาวพี่อย่าเศร้าอีกนะหลิวหยางชอบเวลาพี่ยิ้ม”
หลิวอี้รู้สึกงงเล็กน้อยกับคำพูดเ้าตัวกลม“พี่เศร้าตอนไหนเหรอ หื้มม พี่ยิ้มอยู่นี่ไง” เธอยิ้มให้น้องสาวตัวดี
“ถ้าย่าเขาเสียงดังมากๆ พี่ก็อุดหูนะ มาหาหลิวหยางก็ได้จะช่วยปิดหูให้นะ จะได้ไม่เศร้า” หลิวหยางทำท่าปิดหูให้ดูหลิวอี้ขำอย่างมากดูเหมือนว่าน้องสาวคนนี้จะเข้าใจอะไรมากกว่าเด็กอายุเท่ากัน
“นอนได้แล้ว เด็กนอนดึกจะไม่โตนะ”สองคนพี่น้องก็นอนด้วยกันจนหลับไป
เช้ารุ่งขึ้นหลังจากส่งน้องสาวให้แม่แล้วหลิวอี้ก็เดินไปสำนักงานจากบ้านเธอไปสำนักงานเดินไปพอสมควรบนทางเดินก็จะมีชาวบ้านจำนวนมากเดินไปที่ทุ่งนาแต่ละที่ที่ตัวเองรับผิดชอบเดินไปสักพักเธอก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอเป็หลิวเหมยฮวาอีกแล้วหลิวอี้ไม่อยากเจอคนคนนี้ตอนนี้เลย
“หลิวอี้ไปทำงานเหรอ” เหมยฮวายิ้มให้
“อืม” (ถามโง่ๆก็รู้อยู่ล่ะไหม)
“เธอโกรธอะไรฉันหรือเปล่า เหมือนไม่อยากคุยกับฉันเลยฉันอยากเป็เพื่อนกับเธอจริง ๆ นะถ้าฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจก็บอกฉันได้นะ”เหมยฮวาทำหน้าเสียใจอย่างมาก
“เปล่านี่ ฉันก็เป็แบบนี้อยู่แล้ว” หลิวอี้ยิ้มบางๆให้ (มันจะมาไม้ไหนกันแน่นะ อยู่ดีๆก็มาเสียใจใส่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแกเลย รอฉันทำก่อนไม่นอนหรอก นังผี)
“จริงเหรอเธอไม่ได้โกรธฉันจริงๆนะงั้นเราก็เป็เพื่อนกันได้แล้วซิ เราอายุพอๆกันแล้วจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกันถ้าสอบได้ทั้งคู่มันคงดีมากเลยเราจะได้ไปเรียนด้วยกัน” เหมยฮวาจับมือหลิวอี้และก็ยิ้มให้
“ฉันก็เป็เพื่อนทุกคนนั้นล่ะขอตัวไปทำงานก่อนนะเดี๋ยวไปสายมันจะดูไม่ดี” หลิวอี้รีบเดินไปทันที (โอ้ยขยะแขยงขนลุกไปหมดแล้ว น่ารังเกียจจริงๆ)
ทำไมเหมยฮวามาตีสนิทฉันตอนนี้มันเกิดขึ้นก่อนเวลาตั้งหลายเดือนหรือหาเหตุผลมาอ้างคุยกับฉันไม่ได้ตอนนี้เธอตกน้ำเลยมาอ้างละมั้งจะมาตอนไหนก็มาเถอะฉันไม่พลาดอีกแล้วล่ะเธอสอนบทเรียนฉันไว้เยอะหลิวเหมยฮวารอฉันจัดการเื่ของฉันก่อน ฉันเอาคืนเธอแน่
พอไปถึงสำนักงานหลิวอี้ก็ได้เจอหัวหน้าหมู่บ้านเขาบอกเธอว่าพ่อเธอมาปรึกษาแล้วจริงๆก็ใช้พื้นที่หลังสำนักงานได้แต่มันก็เปิดเผยเกินไป
เธอเสนอไปว่าพอจะมีบ้านที่มีลานบ้านและไม่มีคนพักอาศัยอยู่บ้างไหม จะขออนุญาตใช้ได้หรือเปล่ามันน่าจะเหมาะสมมากกว่าหัวหน้าหมู่บ้านก็รับปากเธอบอกว่าจะพยายามดูให้
ความฝันเื่การหาเงินของเธอใกล้จะสำเร็จแล้วหนึ่งเื่ มันน่าจะผ่านไปได้ด้วยดี
![[มี E-book] เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันจะขอลิขิตชีวิตเอง ยุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739084552_33548444.webp)
2K
