ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 67 การต่อสู้เหนือชะตากรรม

แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องใต้ดิน ราชันย์อสูรที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาแผ่พลังอันมืดมิดออกมา ทำให้แม้แต่ไป๋เทียนหลงยังต้องถอยไปสองก้าว ดวงตาของเขาฉายแววระแวดระวัง แม้ว่าเขาจะได้รับพลังจากแก่นพลังโบราณมา แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้านี้...อยู่เหนือขอบเขตที่เขาจะเข้าใจได้

"ราชันย์อสูรงั้นหรือ?" เยี่ยเฉินจับดาบของเขาแน่น มองไปยังบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่

ราชันย์อสูรกวาดตามองพวกเขาด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ

"พวกเจ้าผู้โง่เขลา... คิดจะทำลายแก่นพลังของข้าเพื่อกำจัดข้าอย่างนั้นหรือ?"

ทันใดนั้น พลังงานสีดำก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา แผ่ซ่านออกไปทั่วทั้งห้อง ทันทีที่พลังนั้นสัมผัสพื้น หินที่แตกร้าวอยู่แล้วก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่าน

ไป๋เทียนหลงขมวดคิ้ว เขาพยายามรวบรวมพลังที่เพิ่งได้รับจากแก่นพลังเพื่อเตรียมรับมือ แต่ในเสี้ยววินาที ราชันย์อสูรก็พุ่งเข้าประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว!

"เร็วเกินไป!"

ไป๋เทียนหลงพยายามยกกระบี่ขึ้นป้องกัน ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับ ราชันย์อสูรก็ฟาดหมัดกระแทกเข้าที่ท้องของเขาเต็มแรง!

ปัง!

ร่างของไป๋เทียนหลงปลิวกระเด็นไปชนกำแพงจนเกิดเป็นรอยแตกร้าว เสียงลมหายใจของเขาสะดุดกึก เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้

"แก..." ไป๋เทียนหลงกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าพลังของตนเองที่เพิ่งได้รับมา...จะไร้ค่าเพียงนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าราชันย์อสูร

ราชันย์อสูรเหลือบตามองเขาเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจเยี่ยเฉินและพวกพ้องที่เหลือ

"ถึงตาพวกเจ้าบ้างแล้ว..."

เยี่ยเฉินรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังถาโถมเข้าใส่ ร่างของเขาขยับก่อนที่ราชันย์อสูรจะลงมือ ดาบในมือพุ่งตวัดเป็นประกายพุ่งเข้าฟาดฟันเป้าหมาย

"กระบวนท่าดาบเงาสะท้อน!"

ร่างเงาของเยี่ยเฉินปรากฏขึ้นซ้อนกันหลายภาพ ก่อนที่ดาบของเขาจะพุ่งทะลวงเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วเหนือมนุษย์

เคร้ง!

ดาบของเยี่ยเฉินปะทะเข้ากับแขนของราชันย์อสูรโดยตรง ทว่ากลับเกิดเพียงเสียงโลหะกระทบกัน ราชันย์อสูรแทบไม่ขยับแม้แต่น้อย

"ไร้ประโยชน์"

เพียงแค่เขาสะบัดแขน ดาบของเยี่ยเฉินก็ถูกสะท้อนกลับไป ร่างของเยี่ยเฉินกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

"แข็งแกร่งเกินไป!"

หลี่เฉินและเซียวหรงมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน

เซียวหรงใช้หอกของเขาฟาดฟันออกเป็นคลื่นพลัง ขณะที่หลี่เฉินใช้กระบี่ของตนสร้างสายลมคมกริบตัดผ่านอากาศ แต่ไม่ว่าทั้งสองจะโจมตีอย่างไร ราชันย์อสูรก็สามารถรับมือได้ทั้งหมด

"ไร้ค่า"

ราชันย์อสูรสะบัดมือเบา ๆ พลังสีดำพุ่งออกจากร่างของเขาเป็นระลอกคลื่น

ตูมมม!

แรงระเบิดพุ่งเข้าใส่หลี่เฉินและเซียวหรงโดยตรง ทำให้ทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศละทาง

หลินซือเยว่ที่เฝ้ามองอยู่กัดริมฝีปากแน่น นางรู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาทุกคนคงไม่มีโอกาสรอด!

"ต้องหาทางทำให้มันอ่อนแอลง..."

นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และพบว่าแก่นพลังที่ถูกทำลายไปเมื่อครู่ยังคงปล่อยเศษพลังงานบางอย่างออกมา

"ถ้าหากใช้พลังนั้น..."

นางไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปใกล้แท่นบูชาที่ยังเหลือซากของแก่นพลัง แต่ก่อนที่นางจะสัมผัสมัน

ฟึ่บ!

ร่างของราชันย์อสูรก็พุ่งมาปรากฏตรงหน้า

"คิดจะทำอะไร?"

นัยน์ตาของเขาเปล่งแสงสีแดงฉาน รังสีสังหารแผ่กระจายออกมาจนแม้แต่หลินซือเยว่ก็รู้สึกว่าตนเองไม่สามารถขยับตัวได้

"ไม่!"

เยี่ยเฉินที่เห็นฉากนั้นเบิกตากว้าง

เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้ราชันย์อสูรลงมือ หลินซือเยว่จะต้องตายแน่นอน!

เขารวบรวมพลังทั้งหมดของตนเองเข้าสู่ดาบโดยไม่ลังเล แสงของดาบเปล่งประกายเรืองรอง พลังของเขาถูกเร่งไปถึงขีดสุด

"ถ้าหากเป็นกระบวนท่านี้..."

เยี่ยเฉินพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ ดาบของเขาฟาดลงมาด้วยพลังทั้งหมดที่มี

"กระบวนท่าดาบทำลายชะตา!"

แสงของดาบพุ่งเข้าใส่ราชันย์อสูรโดยตรง

ตูมมมมมมมมมม!

แสงเจิดจ้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง แรงระเบิดที่เกิดขึ้นทำให้ทุกสิ่งรอบข้างพังทลาย

หลินซือเยว่ที่ถูกพลังซัดกระเด็นไปกระแทกกับพื้นหิน รีบเงยหน้าขึ้นมอง

"สำเร็จแล้วหรือ!?"

แต่เมื่อแสงจางหายไป

ราชันย์อสูร...ยังคงยืนอยู่ที่เดิม!

เพียงแต่ว่า...โล่พลังของเขาเริ่มมีรอยร้าวบาง ๆ ปรากฏขึ้น

ราชันย์อสูรค่อย ๆ หันมามองเยี่ยเฉินที่ใช้พลังทั้งหมดจนแทบจะยืนไม่อยู่

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

"ไม่เลว...แต่นั่นยังไม่พอจะโค่นข้า"

แรงกดดันอันมหาศาลพุ่งเข้าใส่พวกเขาอีกครั้ง

การต่อสู้ที่แท้จริง...ยังไม่จบลง!