ตอนที่ 8: เส้นด้ายที่ข้าผูกไว้ในอดีต
ใต้แสงจันทร์ที่สาดผ่านหน้าต่างเรือนกลาง เสียงไม้กระดานถูกงัดออกอย่างเงียบงัน
เหยียนซือหรงนั่งคุกเข่าลง ใช้มีดสั้นงัดแผ่นไม้พื้นในห้องหนังสือซึ่งเคยเป็ที่ส่วนตัวของบิดานาง—“เหยียนอี้เฉิง” ขุนนางกรมคลังผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกใส่ร้ายจนถึงแก่ความตาย
“ในอดีต บิดาถูกสั่งสอบสวนฐานทุจริตเงินหลวง”
“หลักฐานที่ใช้กล่าวหาเขา…ไม่มีวันหายไปได้ง่าย ๆ”
“ข้าจำได้ว่า…คืนก่อนเขาถูกจับ บิดาเคยซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในห้องนี้”
…
กรึ๊ก
แผ่นไม้เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห่อผ้าลินินเก่าผืนหนึ่ง
ภายในคือ “สมุดจดบันทึกบัญชีลับ” ปกหนังสีดำมืด มีตราประทับส่วนตัวของบิดานางที่ขาดไปครึ่งหนึ่ง
ซือหรงเปิดหน้าแรกด้วยมือสั่น
กระดาษกรอบแห้งตามกาลเวลา แต่ตัวอักษรยังคมชัด
‘ลำดับรายชื่อผู้สนับสนุนสกุลเหยียน ก.ย. ปีต้าหวังที่ 17’
‘หมายเหตุ: บุคคลนี้ขอให้ปกปิดการสนับสนุนผ่านชื่อปลอม’
ชื่อหลายสิบชื่อปรากฏตรงหน้าเธอ—ขุนนางใหญ่ระดับกรม ทหารประจำชายแดน พ่อค้าใหญ่ในนคร และแม้แต่พระสหายของฮ่องเต้
แต่ที่ทำให้เธอต้องชะงักมือ…คือชื่อสุดท้ายที่เขียนด้วยหมึกจางลง
“จางฉือ” — อดีตเพื่อนสนิทของบิดา และหนึ่งในขุนนางกรมพิธีการ”
…
“จางฉือ…คนที่ข้าจำได้ว่าเป็คน ‘พานางกำนัล’ มามอบให้บิดาเป็ของกำนัล”
“แต่เขากลับเป็คนที่หายตัวไปก่อนคืนที่บิดาถูกจับ…”
เธอหรี่ตาลง นิ้วชี้ลากไปบนชื่อนั้นอย่างเชื่องช้า
“ในชาติที่แล้ว ข้าไม่เคยสงสัยเขาเลย…”
“แต่นี่อาจเป็ดอกเบี้ยจากความไว้ใจที่ข้าต้องชำระ”
…
รุ่งเช้า
เหยียนซือหรงส่งคำสั่งลับให้เสิ่นเสี่ยวหานไปสืบหาที่อยู่ของจางฉือในปัจจุบัน และขอให้ตามหา “หญิงใช้คนเก่าในเรือนของบิดา” ที่ยังมีชีวิตอยู่
ขณะเดียวกัน เธอส่งสารถึงหลี่อิ๋นหยางอีกฉบับหนึ่ง
“หากท่านยัง้าลบมลทินจากนามสกุลของตน ข้ายินดีจะให้สิ่งหนึ่งที่แม้แต่ท่านอำมาตย์กู้ยังต้องหลบสายตา”
…
ภายในไม่กี่วัน
เสิ่นเสี่ยวหานกลับมาพร้อมข้อมูล
“จางฉือ ยังคงอยู่ในเมือง…แต่ไม่ใช่ในวัง”
“เขากำลัง ‘อาศัยอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของตระกูลกู้’ ในนามที่เปลี่ยนใหม่ว่า ‘จางเหวิน’”
เหยียนซือหรงปิดสมุดในมือลง
ดวงตาเปล่งแสงอำมหิตราวมีเพลิงไฟสุมอยู่
“คนที่เคยหักหลังตระกูลข้า…จะได้รู้เสียทีว่า ‘เส้นด้ายของโชคชะตา’ ข้ามิได้ตัดขาด แต่เพียงรอวันผูกกลับให้แน่นกว่าเดิม”
…
จบบท
3K
