“กรี๊ดดด!!!!!!...... นั้นเตชัสมาแล้วแก มาแล้ว”
เสียงร้องกรีดกราดกระดี๋กระด๋าของรมย์ชลี ทำให้วิภวากรอกตามองบน กับเพื่อนที่คลั่งไคล้นักร้องนักแสดง ที่ชื่อ เตชัส ผู้นี้เอามากๆ นี่หากว่าทนการรบเร้าให้มาเป็เพื่อนไม่ไหว เธอก็คงไม่มาอยู่ตรงนี้ในตอนนี้หรอก
วิภวากอดอกมองดูชายหนุ่ม ที่กำลังถูกพิธีกรสัมภาษณ์อยู่บนเวที ด้วยสายตาเรียบไร้ความรู้สึกคลั่งไคล้แต่อย่างใด ซึ่งเธอนั้นเป็ประเภทเฉยๆ กับดารานักร้องนักแสดง และเป็ไม่ติดตาม ไม่เหมือนกับรมย์ชลี ที่พอชอบดารานักร้องนักแสดงคนไหน จะคอยตามติดไปทุกที่ที่ดารานักร้องนักแสดงคนนั้นไปออกงาน เหมือนอย่างเช่นครั้งนี้นี่แหละ
“หล่อมากกกกเลยแก ว่าไหม!!??......”
สายตาของรมย์ชลีที่มองเตชัส พราวระยิบระยับ ชนิดเพ้อฝันกลางอากาศ ขณะที่พูดกับวิภวาสายตาของรมย์ชลี ก็ไม่ละจากเตชัสเลยสักวินาทีเดียว
“อืม!!... ก็หล่อดี”
วิภวามองดูนักร้องนักแสดงที่อยู่บนเวทีผู้นั้น และเป็จังหวะที่สายตาของเธอสะดุดกับสายตาที่มองมาอย่างจัง เธอรู้สึกหวั่นไหวกับสายตาคู่นั้นโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงแสร้งมองดูรมย์ชลีที่ยืนยิ้มเพ้อฝันอยู่ข้างๆ
“แก!!... คนเยอะฉันอึดอัด ฉันออกไปนั่งรอแกแล้วกันนะ ถ้าแกดูเสร็จก็โทรหาฉันแล้วกันนะ”
“ได้!!... ตามนั้น”
วิภวาไม่ค่อยชอบคนเยอะสักเท่าไหร่ ประกอบกับรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจ้องมองเธอเป็ระยะๆ เธอจึงหันไปกล่าวกับรมย์ชลีอีกครั้ง เพื่อจะได้ไปจากตรงนี้ ซึ่งรมย์ชลีหันมามองวิภวา พยักหน้าให้กับคำพูดของเพื่อน แล้วค่อยหันกลับไปมองบนเวทีอีกครั้ง
วิภวาเดินเลี่ยงเดินฝ่าผู้คนที่มาดูนักร้องนักแสดงที่ชื่อ เตชัส ออกมา โดยที่สายตาคู่หนึ่งได้มองตามแผ่นหลังบอบบาง จนกระทั่งเธอเดินลับหายไปจากสายตา
“เฮื่อออ!!!!!!...... ค่อยหายใจเต็มอิ่มหน่อย”
วิภวาถอนหายใจออกมายาวๆ เมื่อเดินฝ่าผู้คนหนาแน่นออกมาได้แล้ว เธอมองหาร้านเครื่องดื่มที่อยู่ใกล้สุด เพื่อจะได้ไปนั่งรอรมย์ชลี และสายตาก็เจอร้านขายเครื่องดื่มร้านหนึ่ง เธอจึงเดินตรงไปยังร้านขายเครื่องดื่มนั้นทันที
“รับเครื่องดื่มอะไรคะ!!??......”
“เอาชาเขียวปั่นค่ะ”
วิภวาเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องดื่ม ตรงไปยังเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม พนักงานที่อยู่หลังเคาน์เตอร์เอ่ยถามวิภวา เมื่อถึงคิวของวิภวา เธอมองดูเมนูนิ่งสักพัก ก่อนจะบอกเครื่องดื่มที่เธอ้าแก่พนักงานคนดังกล่าว จากนั้นจึงไปนั่งรอที่โต๊ะ
“คิวที่หนึ่งร้อยแปด ชาเขียวปั่นค่ะ”
วิภวานั่งรอเครื่องดื่มที่สั่งอยู่ไม่ถึงห้านาที พนักงานก็เรียกตามคิว เธอจึงเดินไปรับเครื่องดื่มดังกล่าว แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะตามเดิม เพื่อนั่งรอรมย์ชลีไปพลางๆ
กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......
“ฮัลโล!!!!!!”
เกือบๆ หนึ่งชั่วโมงได้ รมย์ชลีก็โทรเข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของวิภวา ซึ่งวิภวากำลังเล่นดูโน้นดูนี่ในโทรศัพท์มือถือ พอเห็นชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ของรมย์ชลี แสดงที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ จึงกดรับสายโดยเร็วไว
“ฮัลโล เธออยู่ไหน!!??......” รมย์ชลีกรอกเสียงถามมาตามสายอย่างเร็วไวเช่นกัน
“ฉันอยู่ที่ร้านพายแอนด์ดริ๊ง”
“โอเคๆ รอแป๊บนะ ฉันกำลังไปหาเธอ”
รมย์ชลีได้ยินชื่อร้านขายเครื่องดื่ม ก็ตอบรับทันที ก่อนจะวางสายจากวิภวา และเดินหาร้านตามชื่อที่วิภวาบอกมานั้น ไม่ถึงห้านาทีรมย์ชลีก็เจอร้านพายแอนด์ดริ๊ง ซึ่งหาไม่ยากเลย และก็ได้เห็นวิภวานั่งอยู่ภายในร้าน รมย์ชลีจึงเดินยิ้มหวานเข้าไปหา
“เป็ไงยะ!!??......”
“จะเป็ไงล่ะยะ ก็ปลาบปลื้มมากเลยนะสิ ที่ได้เห็นตัวจริงของเตชัส ตัวจริงเขาหล่อกว่าในทีวีอีกนะเธออออ”
วิภวาส่งยิ้มให้รมย์ชลี พร้อมกับเอ่ยถามไปด้วยอย่างเสียไม่ได้ และก็ได้เห็นใบหน้าของรมย์ชลี ที่เหมือนกำลังเห็นหน้านักร้องนักแสดงคนนั้นลอยอยู่บนอากาศ ในขณะที่รมย์ชลีพูดตอบกลับวิภาวา
วิภวาจึงส่ายหน้าไปมา ให้กับปฏิกิริยาของรมย์ชลี ที่คลั่งไคล้นักร้องนักแสดงผู้นั้นเอามากๆ เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่ารมย์ชลี จะคลั่งไคล้ผู้ชายคนนั้นได้มากมายขนาดนี้ ดีนะที่เธอเป็คนเฉยๆ
แต่ถึงจะเฉยๆ ก็ถูกรมย์ชลีลากไปดูดารานักร้องนักแสดงบ่อยๆ วิภวาก็ไม่เคยบ่นสักครั้ง เพราะคิดว่าเป็ความสุขของเพื่อน อีกอย่างเธอก็ไม่มีธุระที่ไหน แฟนก็ไม่มีจึงไปไหนมาไหนกับรมย์ชลีได้ตลอด
“ไปๆ เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ฉันหิวแล้ว”
“โอเคไปกัน”
วิภวายิ้มล้อเลียนส่งให้รมย์ชลี แต่ก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี ณ ตอนนี้ก็เป็เวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ เข้าไปแล้ว เธอก็เริ่มรู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน
๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘
สวัสดีค่าาาา... มาทักทายกันหน่อย ไรท์ไม่ค่อยได้ทักทายเลยอะนะ 555..... เื่นี้ไรท์เปิดให้อ่านฟรีจนกว่าจะแต่งจบนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ......... ^_^