“เราจะใช้พวกเขาเป็เหยื่อล่อครับ”ทุกคนรอบตัววาสหันขวับมามอง ใครจะคิดว่าคำพูดนี้จะหลุดออกจากคนคนวัยเพียงแค่20ปี บาร์นหลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก็ฉีกยิ้มก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ ดูท่าเขาจะชอบแิของวาสไม่น้อยเลยทีเดียว
“แต่ก่อนอื่นเราต้องแสดงให้หมาป่าพวกนั้นเห็นก่อนว่าไม่ควรยุ่งกับเราตอนนี้”วาสพูดก่อนที่บาร์นจะบอกว่า
“ไม่ต้องห่วง พวกเรามีประสบการณ์กับพวกมันอยู่แล้ว แล้วจากนั้นจะทำยังไงละไอ้หนู”
“เมื่อพวกมันเปลี่ยนเป้าหมายไปจากเรา ก็ถึงเวลาที่พวกเราจะโจมตีมันแต่ผม้าให้คุณเลือกคนที่แม่นปืนพอสมควรเพื่อที่จะไม่ให้ยิงโดนคนฝั่งนู้น”บาร์นได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า
“ทำไมเราไม่ทุ่มกำลังยิงกวาดพวกมันไปเลยละ ถ้าทำอย่างนี้จะง่ายกว่ามาก”วาสส่ายหน้า ไป๋ฟางที่เห็นเช่นนั้นก็โล่งอกคิดว่าวาสคงมีคุณธรรมอยู่ในจิตใจอยู่บ้าง แต่คำพูดของวาสที่พูดต่อมาทำเอาเธออ้าปากค้าง
“ถ้าเราโจมตีพวกเขาอย่างโจ่งแจ้งก็มีโอกาสที่พวกเขาจะยิงสวนมาครับ และถ้าเป็อย่างนั้นเราจะต้องรับมือทั้งจากคนฝั่งนู้นและพวกหมาป่าด้วย”บาร์นพยักหน้าเข้าใจ
ด้านเจคที่ะโไปครู่หนึ่งแต่ไร้เสียงตอบรับจากบาร์น จึงตีสีหน้าโกรธแค้นเพราะไม่คิดว่าบาร์นจะเอาคืนตนในเวลาอย่างนี้
โฮกกก!
ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เ้าของเสียงคำรามจะค่อยๆย่างก้าวออกมาจากความมืด
“บ้าน่า! มากขนาดนี้เชียว”เสียงชายคนหนึ่งในกลุ่มบาร์นเอ่ยขึ้น หมาป่าข้างหน้าพวกเขานั้นมีมากถึงราวๆ20ตัว
เหงื่อกาฬพากันไหลออกมาเต็มหลังวาส ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่เห็นพวกมันก่อนหน้านี้ ที่แท้เป็เพราะพวกมันเห็นจำนวนคนของเขาจึงไม่กล้าเสี่ยง แต่รอเวลาผ่านไปเพื่อที่จะหาพวกเพิ่มจนพร้อมที่จะประจันหน้ากับพวกเขา
หมาป่าสีน้ำตาลฝูงใหญ่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะร้องคำรามเสียงดังและแยกเป็2กลุ่มแยกกันโจมตีอย่างรวดเร็ว
“ยิงพวกมัน!”บาร์นสั่งเสียงดัง เหล่าลูกน้องเขารัวปืนไม่ยั้งยิงสกัดหมาป่าที่พุ่งเข้ามา
ปังๆๆๆๆ
เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า ดีที่บาร์นออกคำสั่งได้อย่างรวดเร็วระยะห่างระหว่างพวกเขาและพวกมันจึงมากพอดู
“ระวังด้านอื่นไว้ด้วย สนใจมองแต่ด้านหน้าของตัวเองเท่านั้น”จากประสบการณ์ทำให้บาร์นไม่ประมาทอีก เพราะเขารู้ว่าหมาป่าพวกนี้นั้นฉลาดพอสมควร
ทางด้านเจคนั้นไหวตัวช้ากว่าบาร์นพอสมควร กว่าที่เหล่ามือปืนคุ้มกันจะยิงปืนพวกหมาป่านั้นก็เข้ามาใกล้มากแล้ว
เจคที่ตอนนี้ริมฝีปากสั่นสะท้านดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่มีความกล้าที่จะแสดงภาวะผู้นำอะไรทั้งนั้น เหล่ามือปืนรอบๆจึงได้แต่ตัดสินใจยิงเองตามสัญชาติญาณ
เสียงปืนดังกึกก้องอย่างต่อเนื่องตอนนี้ยังไม่มีหมาป่าตัวใดเข้าใกล้เหล่าผู้อพยพได้ แต่ในทางตรงข้ามพวกมือปืนทั้งหลายก็ยังไม่มีใครยิงถูกหมาป่าเช่นกัน แต่ทันใดนั้น
ปัง! เอ๋ง!
ในที่สุดก็มีชายคนหนึ่งในกลุ่มบาร์นยิงถูก เมื่อหมาป่าตัวนั้นหยุดชะงักคนที่เหลือไม่รอช้าระดมยิงซ้ำทันที เพียงพริบตาเดียวหมาป่าตัวนั้นก็นอนจมกองเืตายอยู่บนพื้น ชายคนนั้นราวกับคิดอะไรออกจึงร้องะโบอกพวกของเขาว่า
“ใครที่ยิงปืนแม่นให้อาศัยจังหวะพวกมันะโหลบะุยิงมันซะ ส่วนใครที่ยิงไม่แม่นก็ยิงกวาดต่อไป!”หลังจากได้รับคำแนะนำมือปืนทั้งหลายของบาร์นก็สอดประสานลงมือกันอย่างลงตัว
ปังๆๆๆ! เอ๋ง! ปังๆๆๆ! เอ๋ง....
หมาป่าถึง3ตัวถูกฆ่าในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่แล้วก็มีเสียงดังะโมาจากอีกฝั่งของกลุ่มบาร์น
“เฮ้ย! มันมาทางนี้แล้ว”
“อย่าลนลาน ทำตามแผนเดิม”บาร์นะโบอกอย่างใจเย็น
หมาป่าสีน้ำตาลราว4-5ตัวที่เลือกโจมตีอีกฝั่งหนึ่งหวังจะทำลายกลุ่มของบาร์น แต่ต้องผิดหวังเนื่องจากพวกเขาวางแผนรับมืออย่างดีและสุดท้ายก็เป็เช่นเดิมหมาป่าอีกฝั่งหนึ่งถูกฆ่าไปอีก4ตัว
“ฮ่าๆๆๆ ที่แท้ก็ไม่เท่าไหร่นี้หว่า”ชายคนหนึ่งหัวเราะอย่างลำพองหลังจากจัดการได้อีกตัว
“อย่าประมาทนะโว้ย ไอ้เวร!”บาร์นะโก้องอย่างโมโหทำให้ชายคนนั้นหน้าเจื่อนลงทันที
จนในที่สุดหมาป่าที่โจมตีกลุ่มของบาร์นก็ล่าถอยไปสมทบกับกลุ่มที่กำลังโจมตีพวกของเจค
“ฮ่าๆๆ ในที่สุดพวกมันก็ไปเสียที”ในที่สุดบาร์นก็ยิ้มออก แต่วาสรีบพูดสวนขึ้นมาว่า
“รีบทำตามแผนเถอะครับ”บาร์นชะงักก่อนจะะโเรียกชาย4-5คนมาหาตน
“ชิบหายๆๆๆ”มือปืนในกลุ่มของเจคคนหนึ่งพูดรัวๆ จนถึงตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถยิงโดนพวกมันแม้แต่นัดเดียว เพราะพวกมันสามารถะโหลบไปมาอย่างรวดเร็วและคอยใช้ต้นสนสูงใหญ่เป็โล่กำบัง ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจบาร์นขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมบาร์นถึงอยากให้พวกเขาใช้เส้นทางบนถนน
ระยะทางย่นลงมาเรื่อยๆจนในที่สุดระยะห่างระหว่างพวกเขาและพวกมันเหลือเพียง10เมตร เพียงการะโของหมาป่าเพียง2-3ครั้งก็คงถึงตัวเขาแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในความสิ้นหวังในหัวของเขามีภาพที่ถูกหมาป่าฉีกกระชากเป็ชิ้นๆ
ปัง! เอ๋ง!
เสียงร้องของหมาป่าเรียกสติของพวกเขา ภาพที่เข้าเห็นคือหมาป่าตัวหนึ่งถูกยิงเข้าที่ขาก่อนที่มันจะกระโจนหายไปหลังต้นสน
ปังๆๆ! เอ๋งๆๆ!
ทั้งๆที่มันหายไปหลังต้นสนแต่กลับมีเสียงร้องดังออกมาได้ ทันใดนั้นพวกเขาจึงหันไปมองกลุ่มของบาร์นก่อนจะเห็นว่ามีชาย5คนกำลังเล็งปืนมาทางพวกเขา แต่พวกเขารู้ว่าชาย5คนนั้นไม่ได้เล็งมาที่พวกเขาแต่อย่างใด
“พวกเขามาช่วยเราแล้ว ฮ่าๆๆๆ เรารอดแล้ว”มือปืนฝั่งของเจคะโก้องอย่างรวดเร็ว ราวกับได้ความหวังอีกครั้ง ก่อนจะยิงกวาดไปอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ย! อย่ายิ่งมั่วซั่วเกินไปเกินไปโดนคนของคุณบาร์นเข้า เขาได้ทิ้งพวกเราแน่!”จากการช่วยเหลือทำให้ภาพลักษณ์ของบาร์นตอนนี้กลายเป็ผู้มีพระคุณในสายตาพวกเขาเลยทีเดียว
ทั้งสองฝั่งระดมหญิงหมาป่าจาก2ข้างทางโดยระวังไม่ให้โดนพวกเดียวกันเอง จนในที่สุดก็กำจัดพวกมันไปได้อีก3ตัว เท่ากับตอนนี้หมาป่าได้ถูกฆ่าตายไปแล้วถึง10ตัว เท่ากับครึ่งหนึ่งของพวกมัน โดยเหล่าผู้อพยพยังไม่มีใครตาย แต่แล้ว...
อ๊ากกก!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาทำเอาทุกคนตื่นตระหนก สายตาของเจคหันขวับไปยังต้นเสียงก่อนจะพบว่ามีหมาป่า10ตัวที่เหลือ
วกกลับมาโจมตีพวกเขาในอีกทิศซึ่งไม่มีมือปืนอยู่
“มะ..มันมาแล้ว”เจคพูดเสียงสั่น ก่อนจะรีบวิ่งมุดฝูงชนหนีตายไปอีกทิศทางอย่างรวดเร็ว
“บ้าเอ้ย! พวกมันตลบหลังเรา”มือปืนคนหนึ่งร้องลั่น เนื่องจากถูกโจมตีอย่างกระทันหันรวมทั้งไม่มีผู้นำคอยสั่งการทำให้พวกเขาไม่ได้จัดวางคนอย่างเป็ระเบียบเช่นบาร์น
อ๊ากกก! ช่วยด้วย!
เสียงผู้คนกรีดร้องดังลั่นหมาป่า10ตัวคล้ายมัจจุราชสำหรับพวกเขา เพียงครู่เดียวเศษเืเนื้อกระเด็นไปทั่วทิศทาง เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขาคือ
หนี!
ฝูงชนวิ่งแตกกระจายกันไปในทันที บางคนที่สะดุดล้มก็ถูกเหยียบจากผู้ที่ตามมาเื้ัตกตายไปอย่างน่าอนาถ แม้แต่เหล่ามือปืนที่คิดจะหันไปยิงยังโดนฝูงชนผลักดันให้ถอยไปเรื่อยๆ
“วิ่งไปทางคุณบาร์นเร็ว!”เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล แต่กลับดังไปถึงส่วนลึกในห้วงจิตใจของทุกคน พวกเขาต่างพากันวิ่งไปหาบาร์นอย่างไม่คิดชีวิต
“เ้าพวกนั้นกำลังวิ่งมาทางนี้”บาร์นเอ่ยเสียงเครียด ทั้งๆที่กำจัดพวกมันไปได้ถึง10ตัว แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับกำลังคับขัน
วาสตีหน้าตึงเดิมทีเขาคิดว่าเจคจะยันไว้มากกว่านี้เพราะเขาคิดว่าหากฆ่าพวกมันอีกสักหน่อยพวกมันคงจะหนีไปเอง
“เอายังไงดีละ?”บาร์นหันไปถามวาสเพราะตอนนี้เขาก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว เมื่อเห็นวาสเงียบบาร์นเริ่มใจคอไม่ดีตอนนี้ฝูงชนกำลังจะใกล้เข้ามาแล้วแถมยังมีหมาป่าถึง10ตัวไล่หลังมาด้วย หากฝูงชนวิ่งมาถึงพวกเขาบาร์นคงจะยิงหมาป่าพวกนั้นไม่ได้แน่เพราะมันสับสนวุ่นวายเกินไป
ในที่สุดบาร์นก็ตัดสินใจได้ เพื่อไม่ให้ฝูงชนพวกนี้วิ่งนำหายนะมาหาพวกเขา เขาจึงจำใจต้องฆ่าพวกเขาทิ้ง! ขณะที่กำลังออกคำสั่งนั้น
ตูม!!
ต้นสนสูงใหญ่ที่เคยตั้งตระหง่านกลับล้มลงเสียงดังปิดกั้นฝูงชนที่กำลังวิ่งมาหาบาร์น ก่อนตัวการจะปรากฏตัวให้ทุกคนได้เห็น
หมาป่าตัวสูงใหญ่ประมาณ4เมตร ขนสีแดงราวกับถูกย้อมด้วยเืปลิวสะบัดไปตามสายลมกรงเล็บแหลมคมที่ยาวราวครึ่งเมตรนั้นแหลมคมราวกับดาบชั้นดี แต่เอกลักษณ์เดียวที่ทำให้คนมองขวัญผวาคือกะโหลกมนุษย์สีดำสนิทที่อยู่บนกลางหน้าผากของมันนั้นเป็แบบเดียวกับหมาป่าที่สร้างปัญหาให้พวกเขาในตอนนี้ แต่ขนาดของพวกมันต่างกันราวกับลูกแมวกับสิงโตตัวเต็มวัย
ทั่วทั้งโลกหล้าราวกับหยุดนิ่ง ผู้คนที่เคยออกวิ่งหยุดนิ่งอยู่กับที่ลมหายใจคล้ายขาดห้วงไปชั่วขณะ หมาป่าั์สีแดงเหยียดตามองพวกเขาอย่างเย้ยหยันราวกับพวกเขาเป็เพียงมดปลวกไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
“ตะ..ตัวบ้าอะไรกันเนี้ย”บาร์นเอ่ยตะกุกตะกัก แม้แต่วาสยังอึ้งจนพูดไม่ออก สิ่งมีชีวิตตรงหน้ามันเกินสามัญสำนึกเขาไปไกลเกินไปแล้ว
แต่หมาป่าั์ขนแดงไม่สนใจท่าทางของพวกเขา มันกวาดามองผู้คนด้านล่าง ก่อนจะกวาดกรงเล็บตะปบรวดเดียวส่งผลให้ร่างกายของชาย4คนแยกเป็ชิ้น
ว้ากกกก! กรี๊ดดดดด!
ผู้คนรอบๆต่างกรีดร้องด้วยความใก่อนที่ขาจะออกวิ่งไปทั่วอย่างรวดเร็ว กระจัดกระจายไปยังทิศทางต่างๆไม่ได้มุ่งหน้าไปหาบาร์นอีกเพราะทางได้ถูกปิดด้วยต้นสนใหญ่ั์ที่ถูกโค่นลงมา ฝูงหมาป่ารวมถึงหมาป่าั์ขนแดงต่างไล่ล่าผู้คนที่กำลังวิ่งหนีอย่างสนุกสนาน
บาร์นตอนนี้ยืนหน้าซีดอย่างเงียบงัน แม้จะไม่มีฝูงชนวิ่งมาหาเขาแล้วแต่เขาไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด
“อะ..เอายังไงดี”บาร์นเอ่ยเสียงสั่นในฐานะที่เป็ผู้นำ เหล่าคนที่อยู่ข้างหลังเขาต่างฝากชีวิตไว้ที่เขาทั้งสิ้นแต่ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว จึงได้หันไปขอความช่วยเหลือจากวาส
ในหัวของวาสกำลังหมุนด้วยความเร็วจี๋ สมองขบคิดถึงวิธีเอาตัวรอดต่างๆที่จะทำให้รอดไปจากสถานการณ์นี้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“เราต้องฆ่าหมาป่าั์ขนแดงให้ได้ก่อน ไม่งั้นอย่าหวังจะรอดไปได้”ตอนนี้เขาเริ่มที่จะพูดราบเรียบไม่สนใจความสุภาพที่เคยแสดงต่อบาร์นก่อนหน้านี้ ซึ่งบาร์นก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ยังไงละ?”
“แยกกันซะ! อยู่รวมกันอย่างนี้มันกวาดกรงเล็บไม่กี่ครั้ง พวกเราคงตายกันหมด”บาร์นพยักหน้าก่อนที่วาสจะล้วงกล่องสีขาวออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดออกพร้อมกับพูดว่า
“หลอดสีแดงคือะเิเขย่าก่อนแล้วขว้างใส่มัน หลอดสีฟ้าคือยาสลบขว้างใส่หน้ามันเท่านั้น ถ้าเข้าปากได้ยิ่งดี เข็มฉีดยาคือยาพิษหาคนใจกล้าไปฉีดใส่ขามันซะ”วาสพูดเสร็จก็ปิดกล่องแล้วยื่นมันให้บาร์นซึ่งกำลังยืนเอ๋ออยู่ชั่วขณะ
“เข้าใจที่ฉันพูดไหม”บาร์นสูดลมหายใจแม้จะแปลกใจว่าวาสหาของพวกนี้มาอย่างไรแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถามจึงพยักหน้าอย่างงงๆ
“ตอนนี้ก็ให้มือปืนกระจายกันออกไปให้ห่างๆแล้วระดมยิงหมาป่าั์ขนแดงซะ”สิ้นคำวาสก็จับมือไป๋ฟางแล้วเดินออกจากกลุ่มของบาร์นทันที
“เดี๋ยวๆนายจะพาฉันไปที่ไหน”ไป๋ฟางเอ่ยถามหลังจากออกมาจากกลุ่มบาร์นแล้ว
“หาทำเลเหมาะๆสักที่ซุกเธอไว้”หลังจากเดินห่างมาหน่อยวาสก็เจอต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งที่ไม่ใช่ต้นสน แต่เต็มไปด้วยกิ่งก้านสาขามากมาย
“เอาหลอดทดลองกับยาพิษที่เธอมีมาให้ฉัน”ไป๋ฟางยืนกล่องที่คล้ายกับที่วาสให้บาร์นอย่างว่าง่ายตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะหวงของอีกแล้ว หากพวกเขาฆ่าพวกมันไม่ได้พวกเขาก็จะตายทั้งหมด
“ขึ้นไปซ่อนบนต้นไม้ซะ ทำตัวให้เงียบที่สุดอย่าส่งเสียงรอฉันกลับมา”วาสพูดพลางส่งกระเป๋าเป้บนหลังให้หญิงสาว ทั้งตัวของเขาตอนนี้มีเพียงTwin Fangอาวุธคู่กายและอาวุธทดลองแปลกประหลาดของไป๋ฟางเท่านั้น ขณะจะหันหลังกลับไปก็ได้ยินเสียงของไป๋ฟางไล่หลังมาว่า
“โชคดีนะ”ริมฝีถูกยกขึ้นเล็กน้อยราวกับยิ้มเยาะบางอย่าง ก่อนที่วาสจะคิดในใจเงียบๆ
‘โชคดีอย่างงั้นหรอ ขอโทษทีนะคนอย่างฉันไม่รู้จักหรอกคำว่าโชคดีอะไรนั่น’
ปังๆๆๆ ว้ากกก! ฮ่าๆๆๆ ตายซะๆๆ
ภาพเบื้องหน้าของวาสไม่ต่างจากนรกบนดิน เหล่าผู้คนที่เคยเอาแต่วิ่งหนีตอนนี้มีเพียงส่วนน้อย เนื่องจากทนทุกข์ทรมานอยู่ในท่อระบายน้ำที่มืดและเหม็นอับมาเป็เวลานานเมื่อความสิ้นหวังเข้าครอบงำพวกเขาส่วนใหญ่จึงเลือกหยิบอาวุธที่หาได้พุ่งทะยานเข้าหาหมาป่าแสนอันตรายราวกับคนบ้า
บนพื้นดินตอนนี้เจิ่งนองไปด้วยเืสีแดงคล้ำและเศษอวัยวะมากมาย ตอนนี้ความมืดไม่ได้เป็อุปสรรคต่อสายตาพวกเขาอีกแล้ว เนื่องจากมีคนบ้าหลายคนไล่เผาต้นสนไปทั่ว จนตอนนี้ต้นสนรอบๆต่างลุกไหม้จนกลายเป็เสาไฟขนาดใหญ่
แต่ก็ยังนับว่ามีเื่ดีอยู่บ้างเพราะตอนนี้หมาป่าสีน้ำตาลทั้งหลายนั้นได้ตกตายไปถึง7ตัว เนื่องจากฝีมือผู้คนที่บ้าคลั่ง เหลืออีกเพียง3ตัวเท่านั้นที่ยังไล่ฆ่าเหล่าผู้อพยพอยู่ แต่เหล่าผู้อพยพที่สิ้นหวังก็ยังบ้าดีเดือดพุ่งเข้าหาพวกมันทั้ง3ตัวอย่างไม่กลัวความตาย
ส่วนหมาป่าั์ขนแดงตอนนี้ตามตัวของมันมีเืไหลออกมามากมายเนื่องจากแผละุบนร่างแต่น่าเสียดาย ที่แผลเ่าั้ต่างเล็กน้อยเมื่อเทียบกับขนาดของมัน และตอนนี้มันก็ยังบ้าคลั่งอย่างรุนแรงวิ่งสังหารผู้คนไปทั่วป่า
‘ฉันควรกำจัดไอ้พวกตัวเล็กก่อนสินะ’วาสไม่้าให้มีอะไรมาเกะกะขณะที่เขาลงมือกับหมาป่าั์ขนแดง อีกทั้งตอนนี้ยังมีพวกของบาร์นรับมือหมาป่าั์ขนแดงไว้อยู่
กรร!
หมาป่าขนสีน้ำตาลกัดคอชายคนหนึ่งที่วิ่งถือมีดเข้าหาจนจมเขี้ยวตอนนี้ทั้งร่างของมันชุ่มโชกไปด้วยเืทั้งของตัวมันและเหล่ามนุษย์ที่เป็เหยื่อ แต่ก็ยังมีชายตาแดงก่ำผอมกะหร่องอีกคนวิ่งมาจากด้านหลังมันและแทงมีดในมีดเข้าที่คอของมันจนมิดด้าม
“ฮ่าๆๆๆ ตายซะไอ้หมาโง่”
กร้วม!
หมาป่าหันศีรษะไปกัดชายคนนั้นจนหัวแหว่ง ก่อนที่มันจะโซซัดโซเซไปหาเหยื่อรายใหม่
ปัง! เอ๋ง!
ทว่ากลับมีะุพุ่งเข้าไปฝังเข้าที่กลางลำตัวของมัน พร้อมกับมีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นสนที่กำลังลุกไหม้
“ชิ มีตาข้างเดียวอย่างนี้ยิงลำบากแหะ”วาสบนพรางยกปืนชีไปที่หน้าหมาป่าสีน้ำตาลที่าเ็เจียนตาย
“ตายไป1 เหลืออีก2”วาสเอ่ยเงียบๆขณะที่กำลังจะหาเหยื่อรายใหม่นั้นเขาก็ได้ยินเสียงเอ่ยขึ้นมาว่า
“ฮ่าๆๆๆ พวกมันตายหมดแล้วโว้ยย พวกเราไปฆ่าเ้าตัวใหญ่ต่อกันเถอะ!”
เฮฮฮฮฮฮฮ!
สิ้นคำเหล่ามนุษย์ที่บ้าคลั่งก็ต่างพากันมุ่งหน้าไปหาหมาป่าั์ขนแดง ที่กำลังไล่ฆ่าเหยื่อของมันอยู่
2K
