บุปผาเหนือกาลเวลา

        เช้าตรู่ของวันใหม่อันหลานและเฉิงหานเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง พวกเขายืนอยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพ พร้อมกลุ่มทหารที่มาร่วมขบวนเสียงม้าร้องเบา ๆ ท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วง

        "เป้าหมายถัดไปคืออะไร?" เฉิงหานถามขณะเปิดแผนที่ที่พบในห้องลับ

        อันหลานชี้ไปยังจุดบนแผนที่ที่ระบุด้วยสัญลักษณ์ดอกไม้เล็กๆ "เราต้องไปที่ 'ทะเลสาบเจียวหลิน'ที่นี่ระบุว่าเป็๲สถานที่สำคัญที่มีกลีบดอกไม้อีกกลีบหนึ่ง"

        "ทะเลสาบเจียวหลิน?" เฉิงหานพยักหน้า"ข้าเคยได้ยินว่าเป็๞สถานที่ที่มีตำนานเกี่ยวกับภูติน้ำและความลึกลับข้าไม่แปลกใจว่ามันจะเชื่อมโยงกับบุปผาแห่งโชคชะตา"

        ขบวนเดินทางของพวกเขามุ่งหน้าไปทางตะวันตกทะเลสาบเจียวหลินตั้งอยู่ห่างจากจวนแม่ทัพหลายวัน พวกเขาผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆและป่าเขาที่เงียบสงบ

        ระหว่างทางอันหลานเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเองหลังจากที่เธอใช้พลังของกลีบดอกไม้ในเหตุการณ์ครั้งก่อนเธอเริ่มรู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติมากขึ้น

        เธอ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงลมที่พัดผ่านใบไม้ที่ไหวเบา ๆ และแม้กระทั่งเสียงของสายน้ำที่ไหลผ่าน

        "ท่านหญิง ดูเหมือนท่านจะเปลี่ยนไป"เสี่ยวลู่ที่ร่วมเดินทางมาด้วยเอ่ยขึ้น"ท่านดู...สง่างามและมีพลังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน"

        "ข้าเองก็รู้สึกว่ามันแปลกแต่ข้ายังไม่เข้าใจทั้งหมดว่ามันหมายถึงอะไร" อันหลานตอบด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ

        ในคืนหนึ่งขณะที่ขบวนตั้งค่ายพักแรมในป่าริมลำธารเฉิงหานและทหารที่เฝ้ายาม๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความผิดปกติ

        "มีบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ" เฉิงหานกระซิบกับทหารคนสนิท

        ไม่นานนักพวกเขาเห็นกลุ่มคนในชุดดำเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบในเงามืด

        "พวกพันธมิตรแห่งเงาอีกแล้ว" เฉิงหานคำราม"พวกเขาไม่ยอมปล่อยเราไปง่าย ๆ"

        เสียงดาบและการต่อสู้ดังก้องไปทั่วค่ายทหารของเฉิงหานต่อสู้อย่างกล้าหาญ แต่จำนวนของศัตรูทำให้สถานการณ์เริ่มไม่เป็๞ไปตามแผน

        อันหลานที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงพลังของกลีบดอกไม้ในตัวเธออีกครั้ง มันเหมือนกำลังเรียกให้เธอใช้

        "ข้าต้องช่วยพวกเขา" เธอพูดกับตัวเอง

        เธอหยิบกลีบดอกไม้ขึ้นมาแสงจากมันส่องประกายอีกครั้ง คราวนี้มันสร้างคลื่นพลังที่ผลักกลุ่มนักฆ่าออกไป

        "นี่คือพลังของบุปผาแห่งโชคชะตา!" หนึ่งในนักฆ่า๻ะโ๷๞ ก่อนจะถอยหนีไป

        หลังจากที่พวกเขาเอาชนะศัตรูได้เฉิงหานเดินมาหาอันหลาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

        "ท่านหญิง พลังของกลีบดอกไม้อาจช่วยเราได้ในตอนนี้แต่ข้ากลัวว่าทุกครั้งที่ท่านใช้มันจะทำให้พวกพันธมิตรแห่งเงารู้ตำแหน่งของเรา"

        "ข้ารู้" อันหลานตอบ "แต่หากเราไม่ใช้พลังนี้เราอาจไม่มีทางรอดจากการตามล่าของพวกเขา"

        เฉิงหานพยักหน้า"ข้าจะปกป้องท่านจนถึงที่สุด"

        หลังจากการเดินทางอันยาวนานพวกเขาก็มาถึงทะเลสาบเจียวหลิน น้ำของทะเลสาบสะท้อนแสงอาทิตย์เป็๲สีเงินงดงามรอบทะเลสาบมีป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และดอกไม้หลากสี

        "ที่นี่ช่างงดงาม แต่ก็ดูลึกลับในเวลาเดียวกัน" อันหลานพูด

        เธอหยิบแผนที่ขึ้นมาดูมันชี้ไปยังจุดหนึ่งในทะเลสาบ

        "กลีบดอกไม้อาจอยู่ใต้น้ำ" เธอคาดเดา

        "ถ้าอย่างนั้น เราต้องหาวิธีลงไปค้นหา" เฉิงหานพูด

        ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนหากลีบดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ท้องฟ้ากลับมืดครึ้ม ลมแรงพัดผ่านบริเวณ และเสียงที่เหมือนเสียงหัวเราะเบา ๆดังมาจากกลางทะเลสาบ

        "ดูเหมือนว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่ตามลำพัง..."อันหลานพูดด้วยน้ำเสียงแ๵่๭เบา