Rrrrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่กิ๊ฟรีบซอยเท้าจากสถานีรถไฟฟ้าBTS มุ่งหน้าสู่ตึกใหญ่ตระหง่านซึ่งเป็ที่ตั้งของบริษัทเดอะคิง ห่างออกไปราว ๆ 900 เมตร แม้จะไม่ไกลมากแต่ก็ทำเอาคนที่เดินเป็ส้นสูง 2 นิ้วครึ่งถึงกลับเหงื่อโชก
ทันทีที่กิ๊ฟกดรับปลายสายก็ส่งเสียงขึ้นว่า
‘ถึงไหนแล้วแก’
“เพิ่งลงจากรถไฟฟ้าอีก 5 นาทีถึง”
รถของเธอถูกไฟแนนซ์ยึดไปแล้วดังนั้น กิ๊ฟจึงต้องนั่งรถมอเตอร์ไซค์มาลงหน้าปากซอย แล้วขึ้นรถไฟฟ้ามาต่อด้วยการเดินเท้าใช้เวลาเดินทางรวมทั้งหมด ประมาณชั่วโมงกว่า ๆ
‘ฉันรอแกที่หน้าร้านกาแฟข้าง ๆ ตึกเดอะคิงนะ รีบมาล่ะ’
สิ้นเสียงนิวสัญญาณโทรศัพท์ก็ถูกปิดลงกิ๊ฟจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วมุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมาย
หลังจากที่นิวไปที่คอนโดเธอวันนั้นเธอก็ตัดสินใจยื่นใบสมัครตำแหน่งเลขาฯ ที่บริษัทเดอะคิงอย่างไม่มีทางเลือกตอนนี้ขอแค่มีงานทำเพื่อให้ได้เงินประทังชีวิตไปก่อน
“กิ๊ฟ!”
นิวะโเรียกพลางโบกไม้โบกมือให้เพื่อนสาวเขารู้สึกตื่นเต้นไปกับเธอในการสัมภาษณ์งานในวันนี้ของเพื่อน
“ทำไมแต่งตัวแบบนี้หล่ะ”
เขาแหวขึ้นทันทีเมื่อเพื่อนหยุดยืนหอบตรงหน้า ทำให้เขาได้เห็นว่าชุดที่ใส่มาสัมภาษณ์นั้นอยู่ห่างจากคำว่า ‘ป้าเฉิ่ม’ เพียงก็แค่นิดเดียว
“ก็ชุดทำงานแบบเรียบร้อยปกตินี่”
กิ๊ฟก้มลงสำรวจตัวเองเสื้อเซิ้ตสีขาวติดกระดุมทุกเม็ด สวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำกระโปรงสีดำทรงเอยาวคลุมเข่า และรองเท้าหุ้มส้นสูงสีดำถูกระเบียบ
“ไม่ได้! แกจะแต่งชุดป้า ๆ แบบนี้ไปสัมภาษณ์งานในตำแหน่งเลขาฯไม่ได้ อายุแกก็สามสิบแล้วนะ แกยังจะแต่งตัวให้ตัวเองดูป้าไปอีกแบบนี้ไม่ได้”
นิวขึ้นเสียงสูงสิ่งที่ทำให้เพื่อนสาวดูแก่กว่าวัยมากที่สุด คือ แว่นสายตาทรงสี่เหลี่ยมกรอบสีดำที่ปกปิดใบหน้าเอาไว้กว่าครึ่งอีกทั้ง เธอยังรวบผมตึงทำเป็มวยไว้ด้านหลัง
“ก็ฉันมีแต่ชุดสุภาพแบบนี้นี่”
นิวยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างสุดเซ็งจากนั้นก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ตอนนี้เวลา 7.30 น.ยังพอมีเวลาเหลือสำหรับการแปลงโฉมเพื่อนรัก
“แกตามฉันมานี่เลย”
นิวลากข้อมือเพื่อนสาวเดินไปยังฝั่งตรงข้ามกับบริษัท
“เดี๋ยวแกจะพาฉันไปไหน ฉันต้องเข้าห้องสัมภาษณ์เวลา 8.30 น.และเราควรจะไปนั่งรอเวลานะเว้ย”
คนถูกลากส่งเสียงโวยวายออกมา
“พาแกไปซื้อคอนแทคเลนส์มาใส่แทนแว่นป้าๆ ของแก”
“ไม่เอาฉันไม่มีเงินนะ”
“เอ่อฉันรู้ฉันจะซื้อให้”
เมื่อได้ยินคำนี้กิ๊ฟหยุดขัดขืน แล้วยอมเดินตามเพื่อนรักไปแต่โดยดี
....................................................................
หลังจากซื้อคอนแทคเลนส์ใส่แทนแว่นสายตาหนาเตอะเรียบร้อยแล้วหนึ่งหญิงกับหนึ่งชายหัวใจหญิงก็มาแอบอยู่ที่มุมตึกใกล้กับห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกของตัวอาคาร ซึ่งบริเวณนี้สาว ๆ ออฟฟิศมักจะแวะเวียนมาเข้าก่อนเดินขึ้นตึก
“ทำแบบนี้จะดีหรือแก”
กิ๊ฟที่อยู่ข้างหลังนิวกระซิบถามเพื่อนเบา ๆ พลางหันรีหันขวางกลัวว่าจะมีใครมาพบเข้า
“่เวลาฉุกละหุกแบบนี้มีวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นแหล่ะแก ที่จะได้เสื้อผ้าที่มันดูดีใส่ไปสัมภาษณ์งานนะ”
นิวตอบกลับเสียงเบาในขณะที่สายตายังสอดส่องมองหาพนักงานสาวออฟฟิศที่แต่งตัวเข้าท่าหน่อย
ตึกเดอะคิงมีทั้งหมด35 ชั้น เป็ของบริษัทเดอะคิงที่ปล่อยให้บริษัทขนาดเล็กอื่นๆอีกหลายบริษัทเช่าเป็สำนักออฟฟิศ ส่วนสำนักงานใหญ่ของบริษัทเองตั้งอยู่บนชั้นที่25 -30 ดังนั้นตอนนี้จึงพนักงานออฟฟิศเดินเข้าเดินออกให้เขาได้เลือกสรรอย่างหลากหลาย
“ฉันว่า....”
กิ๊ฟรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ออกมาจนชุ่มมือด้วยอาการตื่นเต้น
“คนนี้แหล่ะไป !”
ยังไม่ทันที่กิ๊ฟจะเอ่ยได้จบประโยคนิวก็พุ่งตัวเข้าไปทางด้านหลังของพนักงานสาวออฟฟิศหนึ่ง
เขาเอามืออุดปากสาวคนนั้นไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมากิ๊ฟจึงรีบเอาสันกระเป๋าทุบเข้าที่ท้ายทอยของหญิงสาวโชคร้ายคนนั้นตามที่ได้วางแผนกันไว้
ตุบ !
พนักงานสาวสวยโชคร้ายผู้นั้นสลบไปทันที
“ไปแก...เข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วรีบออกมา”
นิวผลักร่างสลบไสลในชุดเดรสกึ่งสูทไปให้เพื่อนสาวประคองต่อ
“ได้ๆ”
กิ๊ฟรีบคำเสียงสั่นเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เธอต้องปล้นชุดเอามาใส่ !
นิวยืนรอกิ๊ฟอยู่หน้าห้องน้ำราวๆ 5 นาที เพื่อนสาวที่ในชุดใหม่ก็เดินออกมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจนัก
“เอ่อ...ดูดีกว่าเดิมเยอะเลยแก”
เขาไล่สายตาตรวจดูร่างระหงของเพื่อนสาวที่ลอกคราบจากคุณป้ากลายเป็พนักงานสาวสวย ในชุดเดรสกึ่งสูทสีน้ำเงินเข้มสั้นเหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขายาวสวย
“งั้นก็รีบไปกันเถอะแกเดี๋ยวเ้าของชุดเขาจะฟื้นขึ้นมาตอนนี้จะแย่เอา”
กิ๊ฟรีบลากมือเพื่อนให้รีบเดินออกมาจากห้องน้ำ
“แกเดี๋ยวเราต้องแยกกันตรงนี้แกขึ้นไปที่ชั้น 29 นะ ห้องสัมภาษณ์อยู่ทางขวามือ จำได้นะ”
“จำได้”
กิ๊ฟพยักหน้ารับคำนิวต้องขึ้นไปก่อน เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเธอกับเขาเป็เพื่อนกัน เพราะวันนี้นิวเป็หนึ่งในคณะกรรมการที่สัมภาษณ์รับสมัครงานวันนี้ด้วย
“เคเจอกันจ๊ะ”
.........................................จบตอน..................................................
3K
