เกรส…เธอเดินตรงเข้ามาหา…
เบลรู้สึกอึดอัด เพราะโรสที่ยืนอยู่พยายามทำท่าทีสนิทสนมกับเธอเกินไปหน่อย แต่เบลก็พยายามไม่ใส่ใจนัก ทันทีที่โรสมองเห็นเกรส เธอรีบนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเบลราวกับเป็เ้าของที่นั่งตรงนั้น ทำให้เบลชะงัก หันไปมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง จึงทำให้ปลายต้องเดินจากไปหาที่นั่งแถวบลาเพียงคนเดียว
"ทำอะไรของเธอ" เบลยังพูดไม่ทันจบ
เกรสที่เห็นภาพนั้นก็เร่งฝีเท้าเข้ามาทันที ก่อนจะนั่งลงอีกฝั่งของเบลที่ยังว่างอยู่ บรรยากาศชะงักงัน ทุกคนบนโต๊ะต่างมองสองสาวที่ขยับตัวแทบกินหัวกันในทุกการเคลื่อไหว
"เอ่อ…" ตาลเลิกคิ้ว "นี่มันอะไรอีกล่ะเนี่ย?"
เบลกลืนน้ำลาย ขณะที่สายตาของเกรสและโรสล็อกกันกลางอากาศ เหมือนมีกระแสไฟฟ้ามองไม่เห็นพุ่งชนกันตรงกลางโต๊ะ
"ฉันไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่" โรสเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับไม่ปกปิดความร้ายกาจเอาไว้
เกรสเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พร้อมยิ้มบาง แต่ไม่มีความเป็มิตรเลยแม้แต่นิดเดียว "เหรอ? ไม่ได้อยากรู้ความคิดเห็นเธอเลยสักนิด"
ทุกคนในโต๊ะต่างใคำพูดของเกรส เด็กน่ารักขี้อ้อนเมื่อกี้หายไปไหนสะแล้ว
"ปากดี?" โรสหัวเราะ "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยเกรส ฉันแค่พูดเป็มารยาท เพียงอยากทักทายเพื่อนเก่าเท่านั้น"
เบลรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่ระหว่างสนามรบ เธอเหลือบมองจิ๊บที่ทำหน้าเหวอสุดขีด ขณะที่พลอยกับตาลก็กำลังลอบมองกันไปมา
"งั้นเหรอ?" เกรสยังคงยิ้ม ทว่ามือกลับยกขึ้นมาเท้าคาง จ้องโรสอย่างมีเลศนัย "สามีไม่ว่าหรอคะ ที่ออกมาเที่ยวแบบนี้?"
โรสเลิกคิ้ว ท่าทางไม่สะทกสะท้าน "ฉันแค่ออกมากินข้าว บังเอิญเจอแฟนเก่าก็แค่ทักทาย ทำไม? เธอมีปัญหา?"
คำว่า แฟนเก่า ทำให้ทุกคนที่โต๊ะชะงักอีกครั้ง พลอยแทบสำลักน้ำในแก้ว ขณะที่จิ๊บกับตาลตาโตเหมือนไม่เข้าใจว่าโรสกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ยังไง
เบลกลั้นหายใจ รู้สึกได้ว่าเกรสเกร็งไปชั่วขณะ
"แฟนเก่า?" เกรสทวนคำเสียงต่ำ ก่อนจะหัวเราะ แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อ๋อ ใช่สิ… เธอถนัดเื่นี้นี่"
"เื่อะไร?" โรสถามกลับ รอยยิ้มไม่เปลี่ยน
"เื่โกหก" เกรสยักไหล่ "เห็นเธอเป็บ่อย ฉันก็เลยอดสงสัยไม่ได้"
โรสชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอนี่ช่างพูดจังเลยนะเกรส ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เหมือนเด็กบ้านมีปัญหาที่ยังไม่โต"
"ฉันโตพอที่จะรู้ว่าคนชั่วหน้าตาเป็ยังไง" เกรสโน้มตัวไปใกล้ "และเธอ… ก็ดูจะเหมือนจะเป็คนแบบนั้น"
บรรยากาศเงียบกริบไปครู่หนึ่ง ทุกคนรอบโต๊ะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดูหนังดราม่าเข้มข้นที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นตรงหน้า
เบลถอนหายใจยาว และวางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
"สรุปพวกเธอสองคนรู้จักกันมาก่อน และไม่ถูกกันสินะ?"
เกรสกับโรสหันขวับมามองเธอแทบจะพร้อมกัน และนั่นทำให้เบลรู้สึกได้ทันทีว่า…นี่มันไม่ใช่แค่เื่ของเธอกับเกรส หรือเธอกับโรส แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้นซ่อนอยู่ใต้คำพูดทุกคำของพวกเธอ
เบลถอนหายใจหนักขึ้นกว่าเดิม ‘นี่มันเกินไปแล้ว’
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกดึงเข้ามาอยู่ในเกมที่ไม่ได้อยากเล่น และไม่สนุกแม้แต่นิดเดียว สายตาของเกรสและโรสที่ประสานกันเต็มไปด้วยแรงปะทะรุนแรงจนเหมือนอากาศรอบตัวร้อนขึ้น ทั้งสองคนเหมือนพยายามจะบดขยี้กันด้วยคำพูด
เบลไม่อยากเป็ส่วนหนึ่งของการเผชิญหน้านี้อีกต่อไป
"ฉันว่า…พอแค่นี้เถอะ" เบลเอ่ยเสียงเรียบ วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะดัง ตึก! พยายามจะดึงตัวเองออกจากวงสนทนา
เกรสละสายตาจากโรส หันมามองเธอทันที ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แข็งกร้าวแบบตอนที่มองโรส แต่มีแววบางอย่างที่ทำให้เบลชะงักไปชั่วครู่… เหมือนเด็กน้อยกำลังอ้อนวอนให้เธออยู่ต่อ
แต่เบลรู้ตัวดี...เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้
"ฉันจะกลับแล้ว" เธอพูดต่อ ไม่รอให้ใครคัดค้าน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยืน
โรสเลิกคิ้วพลางหัวเราะ "อะไรกัน จะหนีแล้วเหรอเบล?"
"ฉันไม่สนุก" เบลตอบตรง ๆ พร้อมมองโรสอย่างเบื่อหน่าย "และฉันไม่อยากเสียเวลากับอะไรที่ไม่มีประโยชน์"
โรสยักไหล่เหมือนไม่แคร์ ส่วนเกรสรีบลุกขึ้นตามทันที "เดี๋ยวสิอาจารย์! ฉันไปส่ง..."
"ไม่ต้อง" เบลตัดบท มองเกรสด้วยสายตาเ็า "เธออย่าลำบากเลย"
เธอจงใจเน้นคำว่า ลำบาก ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านโดยไม่สนใจว่าเกรสจะมองตามเธอด้วยแววตาแบบไหน
***
เบลทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรงทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องคอนโดหรูใจกลางเมือง
เธอหลับตาลง ถอนหายใจยาว “นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?”
โรส… เกรส… การเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยความน่าอึดอัด บรรยากาศมาคุ และาประสาทที่เธอไม่ควรไปยุ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องรับรู้ทุกอย่างแบบเลี่ยงไม่ได้ มันเหนื่อยจนเธอไม่อยากขยับตัวแม้แต่นิดเดียว
เบลยกมือขึ้นกดขมับ นี่เธอกำลังเจอความวุ่นวายบ้าบออะไรกันแน่?
เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเข้าไปพัวพันกับเื่แบบนี้ แค่ทำงานหาเงินก็หนักพอแล้ว นี่ยังต้องมาอยู่ในเกมอันตรายของสองสาวที่เหมือนจะกัดกันไม่ปล่อยอีกเหรอ?
"พอเถอะ…" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้สดชื่นเพื่อไล่ความเหนื่อยล้าออกไป
พรุ่งนี้ยังต้องสอนอีกทั้งวัน… เธอไม่มีเวลามาสนใจเื่ไร้สาระพวกนี้หรอก
***
เช้าวันต่อมา...
เบลสอนตามปกติ ทุกอย่างเป็ไปอย่างราบรื่น ไม่มีอะไรผิดแปลก นักศึกษายังคงตั้งใจเรียนดี และดูเหมือนวันนี้จะไม่มีเื่ปวดหัวให้เธอเพิ่ม...อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงคาบสุดท้าย
เธอเดินเข้ามาในห้องเรียนที่มีเกรสอยู่ด้วย ความจริงเธอคิดว่าเด็กคนนี้อาจจะก่อกวนเธอเหมือนวันก่อน แต่ผิดคาด…
เกรสนั่งเรียนเงียบ ๆ จดเลคเชอร์เหมือนเด็กดี ไม่ได้ปั่นหัวเธอหรือทำอะไรให้รู้สึกแปลกไปจากเดิม เว้นเสียแต่ว่า…
ทุกครั้งที่เบลเผลอสบตากับเกรส อีกฝ่ายจะส่งยิ้ม มาให้ รอยยิ้มที่เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ข้างในเสมอ
เบลพยายามไม่สนใจ และจบคาบเรียนอย่างราบรื่น เธอคิดว่าเื่เมื่อคืนก็คงจะจบลงเช่นกัน และเกรสคงไม่มากวนเธออีก…
แต่เธอคิดผิด
***
่เย็นที่ลานจอดรถ
เบลเดินมาถึงรถของตัวเอง ปลดล็อกประตู กำลังจะก้าวขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ แต่ทันใดนั้น!
ปัง!
ประตูฝั่งข้างคนขับเปิดออก ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามานั่งโดยไม่รอให้เธออนุญาต
เบลชะงัก หันขวับไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา "ทำอะไรของเธอ?"
เกรสหันมายิ้มให้ ยิ้มแบบคนที่รู้ตัวว่ากำลังสร้างปัญหา "กลับบ้านค่ะ"
เบลกะพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ "นี่มันรถฉัน"
"แล้วไงคะ?" เกรสโน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาวาววับ "หนูจะไปกับอาจารย์"
"เธอมีรถของตัวเอง"
"วันนี้ี้เีขับ" เกรสยักไหล่ "แล้วก็…หนูยังไม่อยากให้เราจบกันแค่นั้น"
เบลขมวดคิ้ว "หมายความว่าไง?"
เกรสไม่ตอบทันที แต่เพียงจ้องตาเธอเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง ก่อนจะเอนตัวพิงเบาะ ส่งสายตาท้าทาย
"ขับออกเถอะค่ะ เดียวจะมีใครมาเห็นเข้าน้า หรือจะนั่งจ้องหน้าหนูแบบนี้ทั้งคืนก็ยังได้?"
“เกรสลงจากรถ ฉันไม่อยากให้เื่มันไปไกลกว่านี้" เสียงดุ
"อาจารย์กลัวอะไรคะ? หรือกลัวว่าถ้าหนูยังอยู่ คุณจะยอมรับหนูและใจอ่อนกันแน่?"
เบลกำพวงมาลัยแน่น ถอนหายใจยาว… เธอไม่แน่ใจเลยว่าคืนนี้จะจบลงยังไง
บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนกับไฟถนนที่ส่องผ่านกระจกเป็จังหวะสม่ำเสมอ เกรสนั่งไขว่ห้าง สายตาเหลือบมองเบลเป็ระยะ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“หิวมั้ยคะ?”
เบลเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะกลับไปมองถนน “ฉันจะไปส่งเธอที่คอนโดของเธอ”
เกรสยิ้มมุมปาก “แปลว่าไม่หิวสินะ?”
เบลไม่ได้ตอบกลับทันที เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ในฐานะอาจารย์ ฉันควรจะทำหน้าที่ของตัวเองให้เหมาะสม นั่นคือส่งเธอให้ถึงที่พักอย่างปลอดภัย”
เกรสหัวเราะ แล้วเอนศีรษะพิงกระจก รอยยิ้มของเธอดูเหมือนจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ “พูดเป็ทางการจังเลยนะคะ… แต่ว่า” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะหันมามองเบลตรง ๆ ดวงตาคู่นั้นเป็ประกายราวกับกำลังท้าทาย
“หนูไม่ได้อยากให้เราคุยกันแบบอาจารย์กับนักศึกษานี่คะ”
เบลเม้มปากแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก แต่เธอก็รีบกดมันลง เธอไม่ควรปล่อยให้ตัวเองไขว้เขว
“นั่นเป็สถานะเดียวที่ฉันมีให้เธอ” เบลตอบเสียงเรียบ
เกรสหัวเราะก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย “แน่ใจเหรอคะ?”
เบลไม่ตอบ เธอกำพวงมาลัยแน่นขึ้น ตั้งใจจะจบบทสนทนาไว้แค่นั้น
แต่เกรสไม่คิดจะปล่อยให้เธอได้หนีง่าย ๆ
“แต่หนูหิวจริง ๆ นะคะ…” เกรสพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย ราวกับตั้งใจทำให้ฟังดูอ่อนโยนขึ้น “ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันก่อนไหม”
เบลถอนหายใจ หันไปมองเธออย่างชั่งใจ
เกรสเอียงศีรษะ ยิ้มหวาน “ถือซะว่าหนูขอเลี้ยงตอบแทนที่อาจารย์กำลังอุตส่าห์ไปส่งก็ได้”
เบลกัดริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงไฟเลี้ยวดัง ติ๊ก ติ๊ก จะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“ร้านนี้ละกัน” เบลพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาเกรสกลับเป็ประกายขึ้นมาในทันที ก่อนที่รถจะจอดที่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นริมทาง
***
ในร้านอาหารญี่ปุ่นขนาดใหญ่ที่ห้องไพรเวทด้านใน
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ กับกลิ่นหอมของซุปมิโสะที่ลอยมาแตะจมูก อาหารถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย เซลม่อนซาชิมิ รวมถึงซูชิหลายคำถูกจัดวางอย่างสวยงาม เบลใช้ตะเกียบคีบปลาดิบขึ้นมาจิ้มวาซาบิ ก่อนจะอาเข้าปากอย่างเงียบ ๆ สายตาเหลือบมองเกรสที่นั่งเท้าคางมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง
"ทำไมจ้องแบบนั้น" เบลถาม
เกรสยักไหล่ "ก็แค่มองค่ะ"
"ฉันกินข้าวไม่ลงถ้าโดนจ้องแบบนี้"
เกรสหัวเราะก่อนจะยกถ้วยซุปขึ้นจิบ ดวงตาของเธอยังคงเป็ประกายด้วยความขี้เล่น
"รู้มั้ยคะ?" เกรสเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องเบลไม่วาง "เวลามองคุณตอนกินข้าว มันให้ความรู้สึกเหมือนหนูกำลังเดตอยู่เลย"
มือที่กำลังจะหยิบตะเกียบของเบลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบมันขึ้นมาต่อโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "อย่าพูดอะไรไร้สาระ"
"หนูพูดจริงนะคะ" เกรสยิ้ม ยกตะเกียบคีบซาชิมิขึ้นมาจ่อปากเบล "อ้าปากสิคะ"
เบลเหลือบมองซาชิมิในตะเกียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า "ฉันกินเองได้"
"รู้ค่ะ แต่หนูอยากป้อน" เกรสพูดพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "ลองดูสิคะ รสชาติอาจจะดีกว่าปกติก็ได้นะ"
เบลถอนหายใจ "เด็กบ้า" แต่สุดท้ายก็ยอมโน้มตัวไปงับซาชิมิในตะเกียบนั้น กัดไปครึ่งหนึ่งแล้วเคี้ยวเงียบ ๆ
เกรสยิ้มกว้างขึ้น "อร่อยมั้ยคะ?"
เบลไม่ตอบอะไร เพียงแค่จิบน้ำชา เกรสเอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องเบลเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแ่เบาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"อาจารย์คะ..."
เบลเหลือบตาขึ้นมองเธอเล็กน้อย
"หนูว่า..." เกรสยิ้มก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ
"หนูหลงคุณค่ะ"
--- To Be Continue ---
125
![[Curse of Brave] คำสาปของผู้กล้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679507164_34264842.webp)
