ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เจ้าขาวผ่องและเจ้าเด้งดึ๋ง สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเหนี่ยวเหนี่ยว อยากจะพูดออกไปดังๆเลยว่าพวกมันกำลังทำใจที่ได้ลิ้มรสชาติน้ำผึ้งปนน้ำลายของเจ้านายอย่างไรเล่า!! ได้ลิ้มรสชาติแบบไม่ทันตั้งตัวอีกด้วย 

     “แผล็บ….”

     เสียงเลียนิ้วที่เปื้อนน้ำผึ้งอย่างเอร็ดอร่อยที่สุดของนางอย่างเพลิดเพลิน เจ้าขาวผ่องกับเจ้าเด้งดึ๋งเองก็ขยับออกห่างเจ้านายของพวกมันไปแล้ว และลิ้มรสชาติของน้ำผึ้งจากพวกผึ้งอสูรไข่มุกอีกด้านหนึ่งด้วยตัวของพวกมันเอง

     “เอาล่ะ ทีนี้พวกเจ้าไปเอาพวกไหมาใส่น้ำผึ้งให้ข้าหน่อยนะ ข้าจะนำออกไปให้ท่านแม่ ท่านพ่อ กับทุกๆคนได้ลิ้มชิมรสชาติของน้ำผึ้งพวกนี้ด้วย 

     และจะได้ให้พวกท่านนำพกติดไว้ในกำไลมิติ กับแหวนมิติอีกด้วย เอาไปมากหน่อยนะเข้าใจหรือไม่??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้ๆเจ้านาย”ขาวผ่อง เด้งดึ๋ง

     “ดีมาก ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ตรงนี้แหละไม่ไปไหนหรอก”เหนี่ยเหนี่ยว

     “แผล็บ…แผล็บ….”

     “...........!!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “เจ้านายนี่พอมีของกินในปากแล้ว จะไม่สนใจสิ่งใดๆรอบข้างจริงๆนะพี่ใหญ่”เจ้าเด้งดึ๋ง

     “นี่แหละเจ้านายของพวกเราของแท้และแน่นอน ไม่มีผู้ใดมาเหมือน”เจ้าขาวผ่อง

     “ใช่พี่ใหญ่”เจ้าเด้งดึ๋ง 

     สองสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของนางต่างพากันนินทาเจ้านายของพวกมัน หลังจากพากันออกมาหาไหใส่น้ำผึ้งให้เจ้านายของพวกมันกัน

     “เจ้านาย พวกข้าเอาไหมาใส่น้ำผึ้งให้ท่านแล้ว”เจ้าเด้งดึ๋ง ที่วางไหเทินกันหลายๆใบบนหัวของมัน ที่ตอนนี้ร่างของมันขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับไหบนหัวของมันนั่นเอง

     “เอ่อ…..เจ้าเด้งดึ๋งอย่าทำตัวดึ๋ง….ดั๋ง…แบบนั้นสิข้าเสียวไหจะร่วงลงมาหมดนะ!!”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เหลียวหลังไปมองตามเสียงเรียกของเจ้าเด้งดึ๋งก็ทำให้เห็นภาพที่หวาดเสียวจริงๆ 

     “เจ้านายวางใจได้ ไม่หล่นแม้แต่ใบเดียว”เจ้าเด้งดึ๋ง ก็ยังคงทำการเด้งตัวดึ๋ง…ดึ๋ง…ต่อไปจนกระทั่งถึงรังผึ้งอสูรไข่มุก!!

     สองสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเหนี่ยวเหนี่ยว เมื่อมาถึงรังผึ้งก็จัดการจัดวางไหให้เรียบร้อยและใช้งานเจ้าพวกผึ้งอสูรไข่มุกให้จัดการเทน้ำผึ้งที่สีสวยงามเหมือนมีมุกผสมลงไปของพวกมันลงไหให้เรียบร้อย

     “พวกเจ้านำน้ำผึ้งมาใส่ไหพวกนี้ให้เต็มเลยนะเข้าใจไหม”เจ้าขาวผ่อง

     “หวึ่ง….หวึ่ง…..”พวกผึ้งอสูรไข่มุกพากันบินวนไปวนมาและพยักหน้าอย่างเข้าใจในคำพูดของเจ้าขาวผ่อง 

    “ดีมาก จัดการเลย”เจ้าขาวผ่อง

    น้ำผึ้งแต่ละไหที่ถูกจัดวางในแต่ละรัง ก็เริ่มทำงานทันทีพวกผึ้งงานแต่ละตัวก็ขยันขันแข็งเทน้ำผึ้งจนเต็มไหไปหลายใบแล้วเป็นผลงานที่น่าพอใจมากๆ

     “ได้กี่ไหแล้วเจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง”เหนี่ยวเหนี่ยว เอ่ยเสียงถามความคืบหน้าที่มองหมายให้สองสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของนางได้ทำ

     “ได้น้ำผึ้งประมาณ 50 ไหแล้วเจ้านาย”เจ้าเด้งดึ๋ง

     “ดีๆมากๆเลย เอาอีกนะยังไม่พอข้ากินเล่นๆเลย แผล็บ…แผล็บ…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “................!!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง ที่พวกมันได้ยินเจ้านายมันพูดแบบนี้ก็ไปไม่ถูกเลยทีเดียว หาคำพูดใดๆไม่ได้เลยพวกมันหันกลับมามองไหแต่ละใบที่พวกมันนำมามันมีขนาดใหญ่มากๆ แต่ว่าเจ้านายของพวกมันบอกแค่ 50 ไห เอาไว้กินเล่นนางยังไม่พอกินนี่น่ะสิ!!!

     “เจ้านายจะตะกละเกินไปไหมพี่ใหญ่ ท่านว่าอย่างไร”เจ้าเด้งดึ๋ง กระซิบกระซาบนินทาเจ้านายของมันกับพี่ใหญ่ขาวผ่อง

     “ก็นั่นน่ะสิ เจ้ากับข้าว่ากินเยอะแล้ว ไหนจะพวกเหลนๆเจ้านายอีก แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่จะสู้ความตะกละของเจ้านายได้สักคนเดียว”เจ้าขาวผ่อง

     “ใช่ๆ”เจ้าเด้งดึ๋ง กระโดดดึ๋งดั๋งแบบว่าเห็นด้วยจริงๆกับคำกล่าวที่พี่ใหญ่ของมันพูดนี้

     สองสัตว์อสูรในพันธะสัญญาต่างก็ควบคุมงานให้ผึ้งอสูรไข่มุกลำเลียงบรรจุน้ำผึ้งลงไหไปเรื่อยๆ ส่วนเจ้านายของพวกมันก็ยังคงเพลิดเพลินชิมน้ำผึ้งอยู่เรื่อยๆเช่นกัน 

###

     ทางด้านคนด้านนอกต่างก็พากันนั่งบ้าง ยืนบ้างเพื่อรอคอยเหนี่ยวเหนี่ยวกลับมา

     “ท่านย่าเล็ก ยังไม่กลับมาเลยคิดถึงจัง”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “อือ…ข้าก็คิดถึงท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “น้องสาวคิดถึงท่านย่าเล็ก หรือว่าคิดถึงพวกรังผึ้งอสูรไข่มุกกันแน่??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “............!!”เหลนสาว

     “แต่ข้าว่านะพวกน้องสาวน่าจะคิดถึงอย่างหลังมากกว่า ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวประมาณนี้”เหลนชายสามจีจี ทำท่าทางด้วยมือว่าแตกต่างกันมากเพียงใด

     “............!!”เหลนสาว

     “ฮึ่ม……พี่ชายพวกท่านจะมากล่าวหาว่าพวกข้าเห็นแก่กินนะเจ้าคะ ??พวกข้าคิดถึงท่านย่าเล็กด้วยใจจริง”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ใช่ๆ พวกพี่ชายมีความคิดที่แย่มากพูดไม่ถูกต้องเลย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “................!!”พวกเหลนชาย

     “พวกข้าคิดถึงท่านย่าเล็ก และพวกรังผึ้งอสูรไข่มุก เท่านี้เจ้าค่ะ”เหลนสาวต่างก็พากันยกมือทำท่าทางบ้าง แต่ทำออกมาเหมือนกันเปี๊ยบเลย

     “................!!!”พวกเหลนชาย

     พวกพี่ชายต่างก็พากันมองการวัดขนาดความคิดถึงที่พวกน้องสาวกำลังต่อว่าพวกเขาอยู่ มันก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่เลยจริงๆนะ เพียงแต่ว่าท่านย่าเล็กจะอยู่เยอะหน่อยของความคิดถึงเท่านั้นเอง !!

     “ทีนี้เข้าใจพวกข้าหรือยังล่ะพี่ชาย.”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “เข้าใจขอรับ…!!!”พวกพี่ชายรีบพูดรับคำอย่างเต็มใจ เพราะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงเพิ่มเติมมากไปกว่านี้ เพราะเท่าที่ดูจากท่าทางของพวกน้องสาวในตอนนี้แล้วก็น่ากลัวไม่แพ้ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวเลยจริงๆ จึงต้องจบคำพูดให้จบลงอย่างรวดเร็วเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา

     แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบนินทาพวกน้องสาวกันอย่างเงียบๆ ว่า…

     “พวกน้องสาวอยู่ใกล้ท่านย่าเล็กมากไปจริงๆ คำพูด สีหน้า ท่าทาง ถอดกันมาไม่มีผิดเลยนะขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “ก็นั่นน่ะสิ ข้านี่รู้สึกหวาดระแวดจริงๆนะกับการแสดงท่าทีแบบนี้น่ะ”เหลนชายรองจูจู

     “ทางที่ดีพวกเจ้าก็อย่าพูดมากจนเกินไปนัก อย่างน้อยๆก็ต้องคำนึกถึงความปลอดภัยเอาไว้ก่อนนะ”เหลนชายคนโตหยางหยาง

     “ใช่ๆ ตกลงเลย”พวกน้องชาย ต่างก็พากันเห็นด้วยจริงๆ แต่ว่าด้วยความที่เป็นลักษณะนิสัยที่ซื่อตรง ซื่อสัตย์ ซื่อๆของพวกเด็กผู้ชายนั้นคงจะห้ามการกระทำที่เป็นตัวของตัวเองได้ยากมากจริงๆ เพราะถ้าได้ยินหรือสงสัยอะไรขึ้นมาก็ต้องเอ่ยปากถามออกไปตรงๆอีกนั่นแหละ จึงได้แค่พูดไปแต่ทำไม่ได้สักทีหนึ่ง!!

     “เด็กผู้หญิง 3 ตระกูลนี้เนี่ยเหมือนกันจริงๆนะพวกเจ้าว่าหรือไม่??”ท่านแม่

     “นั่นน่ะสิ เหมือนกันมาก”ท่านป้าอี้

     “พอได้รวมตัวกันแล้วเนี่ยก็เล่นเอาพวกเราพากันปวดหัวกันไปตามๆกันเลยนะว่าไหมเล่า”ท่านป้าฉือ

     “จริง”ท่านแม่

     คนด้านนอกก็มีการพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย ถกเถียงกันไปบ้างตามประสาของพวกเด็กๆ เพื่อฆ่าเวลาในการรอคอยการกลับมาของเหนี่ยวเหนี่ยว

     และในที่สุดเหนี่ยวเหนี่ยวก็ออกมาพร้อมกับไหใส่น้ำผึ้งจนเต็มเป็นร้อยๆไหโผล่มาพร้อมๆกันด้วย

    “ว้าว……”พวกเด็กๆ 

    “เหนี่ยวเหนี่ยวลูก อย่าบอกนะว่าไหพวกนี้ใส่……”ท่านแม่

    “ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ ไหพวกนี้ใส่น้ำผึ้งของเจ้าผึ้งอสูรไข่มุกหวานๆ หอมๆ นุ่มๆ ละมุนลิ้น”เหนี่ยวเหนี่ยว เอ่ยปากตอบคำถามท่านแม่อย่างรวดเร็วเช่นกัน

     “................!!!!”พวกผู้ใหญ่

     “น้ำผึ้ง…น้ำผึ้ง…”พวกเด็กๆ 

     สีหน้า แววตา ท่าทางของกลุ่มพวกผู้ใหญ่ และกลุ่มพวกเด็กๆ ต่างกันมากมายนัก

     “มาๆเร็วเข้า พวกเจ้ามาลองชิมรสชาติของน้ำผึ้งพวกนี้สิมันหอมหวานมาก พวกเจ้าจะต้องชอบแน่ๆล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อ๊ะ…….”

     “แผล็บ….แผล็บ…..”

     เหนี่ยวเหนี่ยว ป้อนน้ำผึ้งเข้าปากให้พวกเหลนสาวน้อยกันถ้วนหน้า 

     “............!!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “.............!!!”พวกเหลนชาย

    ตอนนี้เหตุการณ์ข้างหน้าที่กำลังเกิดขึ้นก็คือความวุ่นวายของกลุ่มสาวน้อยทั้งหลายที่พากันดูดชิมลิ้มรสชาติจากนิ้วของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย

     แต่สิ่งนี้เป็นที่หวาดเสียว และน่ากลัวมากๆสำหรับคนอื่นๆ ที่ได้พบเห็นกัน ยิ่งเจ้าขาวผ่องกับเจ้าเด้งดึ๋งนั้นพวกมันก็มีประสบการณ์ผ่านมาสดๆร้อนๆเลยทีเดียวก็ทำให้พวกมันนึกขนลุกเป็นไม่ได้ (แต่เจ้าเด้งดึ๋งไม่มีขน!!)

     ส่วนพวกเหลนชายเหมือนกับต้องรู้ชะตากรรมล่วงหน้าต่างรีบหาทางออกกันอย่างรวดเร็ว รีบขอแหวกทางหาไหว่างๆสักหน่อยเพื่อให้พวกเขาได้จับกลุ่มเพื่อลิ้มรสชาติของน้ำผึ้งจากผึ้งอสูรไข่มุกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อความปลอดภัยจากนิ้วที่จิ้มๆ จุ่มๆเข้าใส่ปากพวกน้องสาวของพวกเขาอยู่ในขณะนี้

     “พวกเจ้า เร็วเข้าเบียดน้องสาวออกไปเพื่อหาพื้นที่ยึด”เหลนชายคนโตหยางหยาง

     “ขอรับ…”พวกน้องๆ เพื่อนๆ

     “ดะ…ได้แล้วพวกเราทางนี้ขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “ทางนี้เร็วเข้า…”เหลนชายสามจีจี เองก็เร่งตะโกนเรียกพวกเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆมาด้วยเช่นกัน

      “ตึก…ตัก…….”เสียงฝีเท้าพวกเหลนๆชายจากทั้ง 3 ตระกูลต่างพากันตบเท้าเข้าไปรวมกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว และรีบเปิดไหออกอย่างไวด้วยเช่นกัน แต่ในจังหวะที่กำลังก้มเปิดไฟอยู่นั้น

     “เหลนชาย….พวกเจ้าได้ชิมรสชาติน้ำผึ้งกันหรือยัง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “............!!!”พวกเหลนชาย ต่างพากันสะดุ้งสุดตัวกันไปเลยเมื่อได้ยินเสียงอันทรงพลังที่พวกเขาต่างจำกันได้ไม่มีวันลืมเลือนในชีวิตนี้

     “พวกข้ากำลังจะ……”เหลนชาย ที่กำลังเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างออกมา

     “ผลุบ…….ผลุบ…”

     “.............!!!”พวกเหลนชาย

     ด้วยความที่ไม่ได้ป้องกันภัยตัวเองได้ดี จู่ๆก็มีนิ้วเล็กๆจากไหนไม่รู้หลายสิบมือป้ายเข้าไปในปากของพวกเขาครบกันหมดทุกๆคน และมีเสียงไต่ถามออกมาเป็นระยะๆถามพวกพี่ชายหรือเหลนชายกันว่า….

 “พี่ชายเป็นอย่างไรบ้างพี่ชายรสชาติของน้ำผึ้งพวกนี้”

     “พี่ชายหอมไหม หอมไหม??”

     “พี่ชายรสชาตินุ่มละมุนอย่างที่ท่านย่าเล็กบอกเลยเนอะๆ??”

     “พี่ชายเป็นอย่างไรต้องการอีกไหม…”

     “พี่ชายน้ำผึ้งอร่อยมากจริงๆเลยเนอะ” บรรดาน้องสาวต่างพากันไต่ถามกันอย่างเต็มที่จากพวกพี่ชายของพวกเขา

     “เอ๋…???ทำไมนิ่งกันไปเล่าเหลนชาย หรือว่ายังไม่ได้รับรสชาติอีก?? หรือน้องสาวพวกเจ้าป้อนน้อยไปหรือไม่กัน??”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เอ่ยปากถามพวกเหลนชายที่เห็นว่าพวกเขายืนนิ่งกันไปไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีแต่อย่างใดเลย

     “เหลนสาวป้อนอีกหน่อยสิ พวกพี่ชายของพวกเจ้าคงจะยังไม่รู้รสชาติของน้ำผึ้งแสนอร่อยพวกนี้น่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ไม่….!!!”พวกเหลนชาย ต่างเอ่ยปากออกมาปฎิเสธกันอย่างเสียงดังฟังชัดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณผืนป่าแถบนี้ทั้งหมด

     “อร่อย…หอม…หวาน….นุ่ม…ละมุน….!!!”พวกเหลนชายเหมือนกันใจเดียวกันจริงๆ ต่างพากันพูดตรงกันทุกๆคำเลยทีเดียว

     “อ้า….เห็นม๊าข้าบอกแล้ว พวกเจ้าก็สามารถกินได้อีกนะมีน้ำผึ้งอีกเยอะแยะเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ขอรับ..ท่านย่าเล็ก..!!”เหลนชาย

     “อุ๊บ…ฮ่า…ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่ ที่ก็เห็นเหตุการณ์ข้างหน้าทั้งหมดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นก็พากันกลั้นหัวเราะไม่ไหวแล้ว พากันส่งเสียงหัวเราะกันอย่างเสียงดังจริงๆ 

     “ข้าว่านะพวกเจ้าก็รีบไปเอาน้ำผึ้งมาชิมรสชาติดีกว่าก่อนที่จะโดนนิ้วมหาภัยที่เคลือบด้วยน้ำลายของพวกนางน่ะนะ”ท่านแม่

     “จริงด้วยเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “ไปเร็วเข้าพวกเรา”พี่สะใภ้รอง

     “เจ้าค่ะ”บรรดาพวกสะใภ้เองต่างก็รับรู้ว่าจะต้องเป็นอย่างไรต่อเลยได้ไหน้ำผึ้งมาแบ่งกันชิมกันเรียบร้อยไปแล้ว 

    ทางกลุ่มด้านพวกท่านพ่อ ท่านลุงนั้นก็พากันขนลุกไม่แตกต่างกันกลัวจะโดนเหมือนพวกลูกชาย หลานชาย เหลนชายกับนิ้วเคลือบน้ำตาลจากธรรมชาติของสาวน้อยทั้งหลายเช่นกัน เลยรีบคว้าไหน้ำผึ้งที่มาจากผึ้งอสูรไข่มุกกันอย่างรวดเร็ว

     และรีบพูดออกมาอย่างดังๆว่ามันอร่อยมากแค่ไหน ให้เหนี่ยวเหนี่ยวได้ยินไปด้วย ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเขาคงจะโดนนิ้วเคลือบน้ำลายจากนางอย่างแน่นอนล่ะ

     “ดูนั่นพวกผู้ชายรอบนี้ถือว่าไหวตัวทันเร็วนะไม่อย่างนั้นเหมือนพวกเด็กผู้ชายแน่ๆล่ะ”ท่านแม่ อดไม่ไหวที่จะพูดออกมา

     “ใช่ถือว่ารอดตัวไปนะรอบนี้ ไม่โดนน้ำผึ้งเคลือบน้ำลายจากพวกนางน่ะนะ”ท่านป้าอี้

     “แม่นางน้อยพวกนี้เนี่ยแสบจริงๆนะ”ท่านป้าฉือ

     “ข้าไม่เถียงเลยล่ะ พวกนางแสบจริงๆในเรื่องแบบนี้เฮ้อ…..”ท่านแม่

     แต่ก็ไม่มีใครปฎิเสธได้เลยจริงๆว่ารสชาติของน้ำผึ้งเหล่านี้มันดีมากจริงๆ ติดก็แค่ตรงที่ว่าอย่าให้พวกแม่นางน้อยกลุ่มนี้มาป้อนน้ำผึ้งให้พวกเขากินเท่านั้นแหละ

************

     เหนี่ยวเหนี่ยว อุตส่าห์ใจดีให้พวกเหลนๆสาวไปป้อนน้ำผึ้งถึงปากกันเลย จะได้เอร็ดอร่อยไปด้วยกัน!!! แต่ดูเหมือนพวกพี่ชายเหลนชายจะดูหวาดกลัวเสียมากกว่ากับการชิมรสชาติน้ำผึ้งด้วยน้ำมือจากสาวน้อยทั้งหลาย