วันนั้นเป็วันในฤดูร้อนของเดือนมิถุนายน อากาศร้อนอบอ้าวครึ้มฟ้าครึ้มฝนเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มอยู่เป็ระยะๆ มิสซิสคอสโซลิน่า เดินไปเปิดไฟห้องครัวสว่างขึ้นแล้วจึงเดินไปที่เตาใช้ช้อนตักซุปในหม้อขึ้นมาชิมแลบลิ้นเลียริมฝีปากซุปทั้งข้นทั้งมันรสชาติกลมกล่อมดีเหลือเกินหันไปหยิบเนื้อไก่ที่หั่นไว้เรียบร้อยแล้วใส่ลงในหม้อ โรยเครื่องเทศลงไปบางๆท้องฟ้าภายนอกดูมืดจนผิดปกติทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลากลางคืน
โดยอาชีพนางผดุงครรภ์เธออดคิดอย่างกังวลใจไม่ได้ว่า ผู้หญิงอเมริกันนี่แปลกอยากมีลูกกันนักแต่ไม่อยากเลี้ยง ใครเคยได้ยินเื่โง่ๆ แบบนี้บ้างโดยเฉพาะถ้าเกิดขึ้นในเมืองใหญ่ๆ ที่อารยะธรรมเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วก็ช่างเถอะแต่นี่อยู่ในเมืองเล็กๆ เก่าๆ ที่ยังมีขนบธรรมเนียมประเพณีหลงเหลืออยู่บ้างมันก็ยังอุตส่าห์เกิดขึ้นจนได้ ไม่รู้ว่าเป็อะไรกันไปหมด และแล้วก็อดคิดเอาตัวเองเข้าไปเปรียบเทียบไม่ได้ที่เธอมีลูกถึง 7 คน และเลี้ยงมาด้วยลำแข้งแท้ๆนับแต่วันที่สามีตายลง
เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้นครั้งหนึ่งสั้นๆเธอผงกศีรษะนิดหนึ่งและเงี่ยหูฟัง ขณะเดียวกันก็คิดอยู่ในใจว่าใครกันนะที่จะมาหาในเวลาอย่างนี้ คนไข้ที่ฝากท้องไว้ ส่วนใหญ่ก็ครบกำหนดคลอดกันเดือนหน้าทั้งนั้นท่าจะเป็พวกขายของเร่กระมัง...
“มาเรีย...” เธอร้องเรียกลูกสาวคนโต “ไปดูทีสิว่าใครมาที่หน้าประตู”
ไม่มีเสียงตอบ...เสียงกริ่งกดเรียกดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งคราวนี้ดูจะแฝงแววร้อนรนอยู่มาก มิสซิสคอสโซลิน่าล้างมือลวกๆ เช็ดอย่างรีบร้อนกับผ้าเช็ดมือที่แขวนไว้ข้างประตูเดินผ่านห้องโถงออกไปยังประตูหน้าบ้าน
เด็กสาวคนหนึ่งท่าทางกระวนกระวายไม่น้อยยืนอยู่ที่นั่น ในมือถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กๆ ไว้ใบหน้าซูบซีดอิดโรยดวงตามีแววตระหนกตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดและจากรูปร่างก็บอกให้รู้ว่ากำลังท้องแก่เต็มทีสายตาที่ชำนิชำนาญของมิสซิสคอสโซลิน่าเก็งได้ทันทีว่า...กำลังใกล้คลอดแล้ว
“คุณเป็ผดุงครรภ์ใช่ไหมคะ?”เด็กสาวถามเสียงเบา ความกังวลใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น
“ใช่ค่ะ...คุณ...”มิสซิสคอสโซลิน่ามองดูท่าทางเด็กสาวรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังเผชิญกับความผิดปกติบางอย่างอยู่
“ดิฉันต้องขอโทษค่ะที่มารบกวน...ดิฉันอยู่นิวยอร์กค่ะ...แต่...ดิฉัน...”ริมฝีปากเด็กสาวสั่นระริก ดูเหมือนจะสั่นไปทั้งตัวด้วยซ้ำ “ดิฉันกำลังจะคลอดค่ะ แต่ไม่รู้จะไปที่ไหน”
มิสซิสคอสโซลิน่าหยุดคิดนิดหนึ่งถ้ารับเด็กสาวคนนี้ไว้ มาเรียเห็นจะต้องย้ายห้องไปนอนรวมกับน้องๆซึ่งแกคงไม่ชอบใจแน่...บางทีเด็กคนนี้คงไม่มีเงินเสียค่าใช้จ่ายเสียด้วยซ้ำเธอชำเลืองดูที่มือก็เห็นแหวนทองเกลี้ยงสวมอยู่ในนิ้วนางข้างซ้าย...แสดงว่าต้องแต่งงานมาอย่างถูกต้อง...แต่สามีไปอยู่ที่ไหนเสียล่ะ...?
“แต่ฉันไม่มีห้องหรอกค่ะ...”
“ดิฉัน...ดิฉันมีเงิน...”เด็กสาวพูดเหมือนจะอ่านใจเธอออก
“จริงๆ ค่ะเราไม่มีห้องสำหรับคนไข้เลย”
“คุณต้องมีค่ะ”เสียงเล็กๆ นั้นอ้อนวอนแกมบังคับ “ดิฉันไม่มีเวลาจะไปที่ไหนอีกแล้วดิฉันมาที่นี่เพราะเห็นคุณขึ้นป้ายไว้ว่าผดุงครรภ์ไงคะ”
มิสซิสคอสโซลินาถอนหายใจมาเรียน่าจะต้องนอนกับน้องเสียแล้ว ไม่ว่าจะพอใจหรือไม่เพราะดูท่าเด็กสาวจะไปต่อไม่ไหวจริงๆ”
“เอา...เข้ามาก็แล้วกัน”เธอตอบอย่างตัดสินใจ เอื้อมมือไปดึงกระเป๋าเสื้อผ้ามาช่วยถือให้
เด็กสาวเดินตามมิสซิสคอสโซลิน่าเข้าไปในห้องโถงที่เปิดไฟไว้เพียงดวงเดียวและขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของมาเรียซึ่งจากหน้าต่างกระจกในห้องนั้น จะมองออกไปเห็นอาคารที่อยู่ติดต่อกันได้
“ถอดเสื้อคลุมออกเสียสิคะทำตัวให้สบาย” เธอเข้าไปช่วยถอดเสื้อคลุมให้เด็กสาวและพยุงร่างเล็กๆให้นอนลงบนเตียง
“ปวดนานสักเท่าไหร่แล้วคะนี่?”
“สักชั่วโมงเห็นจะได้ค่ะดิฉันไปต่อไม่ไหวจริงๆ เลยต้องหยุดที่นี่”
มิสซิสคอสโซลิน่าพินิจพิจารณาเด็กสาวเห็นมีท่าทางตื่นกลัวอยู่ตลอดเวลา อาจจะเป็เพราะไม่เคยคิดมาก่อนก็ได้ว่าจะต้องคลอดลูกในสภาพอย่างนี้ น่าจะเป็ในโรงพยาบาลซึ่งมีบุคคลอันเป็ที่รักเช่นสามี คอยช่วยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ หรือมิฉะนั้นก็ควรจะเป็ที่บ้านซึ่งมีทั้งพ่อแม่หรือญาติคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แต่เด็กสาวผู้นี้กลับไม่มีใครเลย ช่างน่าสงสารเสียจริง
อีกครั้งหนึ่งที่เธอพิจารณารูปร่างของเด็กสาวที่นอนหลับตาอยู่เบื้องหน้าและรู้สึกหนักใจอยู่บ้างที่รูปร่างของแกดูจะเล็กเกินไป เชิงกรานเล็กนิดเดียว มีลักษณะที่จะคลอดยากและเมื่อตรวจภายในดู ก็พบว่าจะต้องรอเวลาอีกประมาณ 6-7 ชั่วโมงเพราะปากมดลูกยังไม่เปิด...
ธรรมชาตินี่ก็แปลกเด็กสาวจะกลายเป็ผู้หญิงเต็มตัวขึ้นมาได้ก็ภายหลังจากที่ให้กำเนิดทารกแล้วเท่านั้น มิสซิสคอสโซลิน่ามองดูเด็กสาว เกิดความเวทนาลึกๆขึ้นในใจ
“ยังมีเวลานะคะคุณต้องรอหน่อย แต่อย่ากังวลไปเลย ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก ฉันก็คลอดเองทั้งนั้นตั้งเจ็ดคนแน่ะค่ะ”
เด็กสาวยิ้มรับคำพูดฝืนๆ
“ดิฉันขอบคุณ...ขอบคุณอย่างที่สุดเลยค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก...เอาละค่ะตอนนี้คุณต้องพยายามนอนให้หลับนะ ฉันจะลงไปข้างล่างก่อนอีกสักครู่จะขึ้นมาดูอาการให้ถ้าได้นอนพักเสียหน่อยก่อนถึงเวลาคลอดนี่จะดีมากทีเดียวเอาละค่ะ...พักผ่อนเสียให้สบาย”
เธอยิ้มให้เด็กสาวอย่างปลุกปลอบจากนั้นก็เดินลงบันไดกลับไปยังห้องครัวที่ทำอาหารค้างไว้แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถามชื่อคนไข้เสียสนิท
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวค่อยถามก็ได้” เธอบอกตัวเองและทำอาหารต่อไปจนเสร็จ
เด็กสาวปิดเปลือกตาลงทันทีที่ร่างของนางผดุงครรภ์ผู้อารีลับไปพยายามจะนอนให้หลับแต่ก็เป็ไปไม่ได้ ความคิดต่างๆ ผ่านเข้ามาในสมองจนสับสนไม่อาจข่มใจให้หลับลงได้ มันเหมือนกับเวลาที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างรถไฟมองดูทิวทัศน์ภายนอกโดยเฉพาะ “บ้านและยอร์ช” ดูจะเป็ภาพที่แจ่มชัดที่สุดในความนึกคิด
เด็กสาวคนวนเวียนอยู่แต่ว่า...เขาจะคิดเป็ห่วงฉันบ้างหรือไม่หนอ...ยอร์ชไปอยู่เสียที่ไหน...นานเหลือเกินแล้วที่เราไม่ได้พบกันก็วันนี้ไม่ใช่หรือที่ยอร์ชน่าจะอยู่เคียงข้าง เฝ้ารอดูลูกของเราที่จะเกิด”
เธอสะท้านะเืไปทั้งอารมณ์น้ำตาไหลพร่างพราย นึกถึงตอนที่เธอไปดักพบเขาตรงหัวมุมถนนใกล้ๆ ร้านขายของตอนนั้นฝนกำลังตกหนัก ลมพัดแรงน่ากลัวเสียเหลือเกิน แต่ก็อุตส่าห์คอยอยู่ถึง 2ชั่วโมง ก่อนจะย้อนกลับเข้าไปในบ้าน
เมื่อเช้านี้ก็ลองโทรศัพท์ไปที่ทำงานของเขาแต่คนที่นั่นบอกว่า เขาออกไปไหนไม่รู้ั้แ่เมื่อวานนี้และยังไม่ได้กลับเข้ามาดูเหมือนความรู้สึกร้อนใจนั้น เร่งเร้าให้เธอรู้สึกอยากพบเขามากขึ้นแต่ก็ไม่ได้พบกันจนแล้วจนรอด ยอร์ชไม่เคยเป็อย่างนี้เลยเขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยปละละเลยอะไรถึงเพียงนั้น มันอาจมีอะไรเกิดขึ้นกับเขาก็ได้
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอยากรู้ว่าขณะนี้เป็เวลาเท่าไรแล้วเสียงฟ้าร้องดังอยู่เป็ระยะมองเห็นฟ้าแลบเป็ทาง ดูท่าว่าฝนจะตกหนักอีก ทั้งๆที่เพิ่งซาไปเมื่อชั่วครู่ อากาศดูมีความกดดันหนักๆ อย่างไรพิกลในท่ามกลางความสงัดเงียบของห้องนั้น เธอได้ยินเสียงจานกระทบกัน เสียงคนพูดดังแว่วๆมาจากห้องครัวที่อยู่ตรงกับห้องนอนพอดี
มิสซิส คอสโซลิน่าห้ามลูกๆ ไม่ให้ส่งเสียงดัง ทันทีที่พวกแกกลับมาจากข้างนอก ค่อยๆอธิบายให้มาเรียฟังว่าขณะนี้ได้อนุญาตให้คนไข้เข้าไปนอนพักอยู่ในห้องของแกและสัญญาว่า ถ้าแกไม่โวยวายยอมไปนอนร่วมกับพวกน้องๆ ดีๆ แล้ว แม่จะให้รางวัล ซึ่งมาเรียดูจะพอใจในข้อเสนออยู่จึงยอมสละห้องให้จนกว่าจะเสร็จเื่เรียบร้อย
21K
