เกิดเป็พระรองนอกจากต้องกอดเข่าช้ำจิตช้ำใจพลางหายใจเข้าออกคิดถึงเขา ไม่ต้องพูดถึงความฉิบหายจากการเสียสละมากมายอันเปล่าประโยชน์ ก็แทบจะโผล่บทน่าเวทนากระแทกตาให้เห็นตามนิยาย หนัง หรือเกมจีบหนุ่มวุ่นวายทั้งหลายแหล่
ต้องตกเป็'รอง'ตามชื่อบทบาทพระ'รอง' พลางน้ำตานองหน้า
ผมส่องกระจกหันซ้ายหันขวามองอย่างไม่อยากเชื่อ
ตอนนี้พระรองที่ว่ามันกูไม่ใช่หรือ?
อีเทวดาหน้าไหนมันส่งกูมา จิกหัวกูกลับไปเดี๋ยวนี้!
กลุ่มชาวบ้านสาวมองไปที่ชายหนุ่มชุดสูทขาวพลางซุบซิบนินทา แต่เสียงดังจนไม่ต้องเดาเลยว่าพูดอะไร
‘คนนั้นน่ะเหรอ’
'ได้ข่าวว่าไปอัดพวกในตรอกพลางะโขู่ไม่ให้ยุ่งกับแม่สาวคนนั้น'
'หน้าหนาเสียจริง สุดท้ายหล่อนก็ไปแต่งกับคุณชายจิน'
คนโดนเม้าท์ยืนทำหน้าเศร้าพลางเอาแต่มองคู่บ่าวสาวที่ยืนถ่ายรูปอยู่บนเวที
'เดี๋ยวเ้าเฟยนั่นก็ล้มละลายแล้ว สู้กับใครไม่สู้ดันไปสู้กับตระกูลจิน คนโฉดนั่นคงปล่อยไว้หรอก'
‘คนนั้นน่ะเหรอ’ กลุ่มชาวบ้านสาวมองไปที่ชายหนุ่มชุดสูทขาว สีหน้าที่ทำราวกับงานมงคลเป็งานอมทุกข์ ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะมาล้มงานแต่ง แต่กลับเอาแต่ยืนเศร้าทำหน้าหงอยจนแม้แต่หมายังสงสารอยู่คนเดียว
‘ใช่สิ คุณเฟยนั่นแหละ ได้ข่าวว่าไปอัดพวกในตรอกซะน่วม’
‘น่าสงสาร สุดท้ายผู้หญิงคนนั้นก็ไปแต่งงานกับตระกูลจิน’
‘อีกเดี๋ยวก็โดนตระกูลจินบีบจนล้มละลายนั่นแหละ’
เขายืนมโนจิตว่าเ้าบ่าวบนเวทีที่กำลังยกยิ้มถ่ายรูปกับเ้าสาวเป็ตัวเขาเอง หยิบแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จากในถาดที่พนักงานเดินผ่านยกพรวดเดียวให้มันไหลลงคอชำระล้างความเศร้าในจิตใจ
คิดถึงวันที่ได้จูบกับสาวเ้าทั้งน้ำตา วันที่เขาคุกเข่าสารภาพรักท่ามกลางสักขีพยานในร้านอาหารหรูหรา แล้วก็โดนตบหน้า ก่อนจะถูกหมาบ้าลากไปซ้อมจนสะบักสะบอม
พอออกจากโรงพยาบาล ก็ได้รับการ์ดแต่งงานเป็ของขวัญ เขาได้แต่มองชื่อคู่บ่าวสาวในกระดาษใบนั้นทั้งน้ำตา
นั่นแหละเื่ราวของพระรองที่กลายเป็ตัวร้ายเพื่อเติมเต็มเื่ราวของคู่พระนาง ตัวละครอื่นมักบีบให้พระรองต้องทำเื่ร้ายอยู่เสมอ
ส่วนผมเป็แค่นักสืบที่โดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ตีหัวตายตอนตามจับเมียน้อยลูกค้าเท่านั้นเอง
“สืบงานให้ลูกค้าอยู่ดีๆ ใครมันมาตีจนกลายเป็งี้ล่ะเนี่ย”
ในเมื่อชีวิตพระรองมันต้องเจียมตัว ไม่ช้ำกายตายก็ช้ำใจตาย งั้น…
“ยอมตายๆให้จบเลยก็แล้วกัน”
28K
