“หลินอู๋เฉินทำไรอยู่วะ?” เ้าแว่นสี่ตาหันมาถามหนึ่งในรูมเมท
“กำลังหาซื้อของขวัญให้พี่ชายน่ะ”
“พี่ชาย...โอ้งั้นต้องลำบากหน่อยนะเพื่อน แต่่นี้กำลังขาดคนอยู่พอดี ทำไมนายไม่มาเล่นเกมด้วยกันล่ะ”
หลินอู๋เฉินเหลือบมองเ้าแว่น เกาหยุนเซียวเ้าของสิวเขรอะบนใบหน้า ฟันเหยินแล้วต้องส่ายศีรษะปฏิเสธ
“เฮ้ออิจฉาคนมีแฟนชะมัด นายนี่ดีจังเลยนะ นอกจากต้องเอาอกเอาใจแฟน ยังต้องเอาใจพี่ชายแฟน เป็ผู้ชายที่กตัญญูจริงๆ” เกาหยุนเซียวประชดประชัน แล้วหันไปบอกเพื่อนอีกคนในห้อง
“นี่เย่หาน มัวทำอะไรอยู่เล่นเกมกันดีกว่า”
“กินบะหมี่อยู่ไม่เห็นหรือไง อีกอย่างนายจะรีบไปทำไม รอเ้าโง่ฉุนเซียวก่อนแล้วค่อยเล่น อย่าลืมสิว่าตีป้อมต้องมีห้าคน” เย่หานพ่นคำหยาบในขณะที่ของเต็มปาก
“เออๆ แต่ไอ้หมอนั่นทำงานพาร์ทไทม์ เมื่อไหร่จะกลับมาก็ไม่รู้” เกาหยุนเซียวบ่น
“หมอนั่นหาเงินมาเติมของในเกม นายเองก็น่าจะรู้” เย่หานบอก
“รู้สิ ฉันถึงได้ชอบขอไอดีของมันมาเล่นไง ฮ่าฮ่า” เกาหยุนเซียวพูดไปก็หัวเราะขบขัน
...
พวกเขาคือกลุ่มคนขี้แพ้ในวิทยาลัยชุนเหลียน มาจากครอบครัวยากจน โดยเฉพาะฉุนเซียวเห็นว่าที่บ้านจนมากเลย
หลินอู๋เฉินเองก็อยากเล่นเกมเหมือนกัน
ในฐานะกลุ่มคนขี้แพ้ จะมีอะไรดีไปกว่าการเล่นเกม ดังนั้นเวลาส่วนหนึ่งของเขาจึงหมดไปกับเกมคอมพิวเตอร์
แต่หลินอู๋เฉินแบ่งเวลาเล่นเกมไม่เหมือนกับเกาหยุนเซียว เพราะเขามีแฟนที่ต้องดูแล
หากใช้เวลาทั้งหมดไปกับเกมมีหวังถูกแฟนทิ้งกันพอดี
ไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดพี่ชายแฟน ดังนั้นเขาจึงต้องหาของขวัญเซอร์ไพรส์
กล่าวด้วยความสัตย์จริงหลินอู๋เฉินค่อนข้างประหยัดเงิน อาหารที่กินอยู่เป็ประจำคือบะหมี่ถ้วย เงินโดยส่วนใหญ่ที่บ้านส่งมาจะหมดไปกับเกมออนไลน์ ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างไม่มีความสุขที่ต้องมาซื้อของขวัญให้พี่ชายแฟนสาว
แต่อย่างใดก็ตามหลินอู๋เฉินไม่สามารถหลีกเลี่ยง ถ้าหากเขาทำให้ไป๋ตงเกลียดขี้หน้า พาลบอกให้น้องสาวเกลียดไปด้วยถึงตอนนั้นเขาคงอกหัก
“นี่เว็บอะไร...?” ระหว่างนั่งปัดมือถือหาของราคาถูก หลินอู๋เฉินพบกับเว็บไซต์ที่อยู่ๆ ก็เด้งขึ้นมาหน้าจอ
“ไวรัสหรือเปล่า...แต่จากโฆษณาดูเหมือนว่าของที่นี่จะถูกมากเลยนี่นา งั้นก็ลองดูหน่อยแล้วกัน” หลินอู๋เฉินคิดว่าไม่มีอะไรเสียหาย โทรศัพท์ที่เขาใช้แค่ไม่กี่ร้อยหยวน หาของราคาถูกเป็ของขวัญสิสำคัญกว่า
“เว็บเทพา...? ชื่อเห่ยชะมัด แต่ช่างมันเถอะของถูกไว้ก่อนนั่นแหละดี” หลินอู๋เฉินบ่นกับตัวเอง หลังจากนั้นจึงสมัครสมาชิกเว็บอย่างเป็ทางการ
เมื่อล็อกอินเข้ามา หลินอู๋เฉินพบกับกระทู้จำนวนมาก เช่น ภารกิจฆ่า ขายของ อาวุธ อสังหาริมทรัพย์ ยานพาหนะ ฯลฯ ล้วนมีอยู่ที่เว็บเทพา
หลินอู๋เฉินเข้าไปดูอัตราการแลกเปลี่ยนค่าเงินในเว็บ หลังจากเติมไปหนึ่งร้อยหยวน เงินในไอดีคือหนึ่งพันเหรียญ และของต่างๆ ในเว็บก็ค่อนข้างถูก จากที่สำรวจดูได้ครู่หนึ่งหลินอู๋เฉินค่อนข้างตลก
“แม่งเสียเวลาชะมัด เว็บกากๆ ตั้งราคามาได้ไงคฤหาสน์หรูราคาหนึ่งหมื่นเหรียญ นั่นหมายความว่าฉันต้องเติมเงินหนึ่งพันหยวนเพื่อซื้อคฤหาสน์ในเมืองชุนเหลียน ใครเชื่อก็โง่แล้ว”
คฤหาสน์ที่ปรากฏอยู่บนแพลตฟอร์มเทพามีความหรูหรา ตั้งอยู่ในย่านเศรษฐกิจ พื้นที่โดยประมาณ 10 ไร่ หลังจากเติมเงินหนึ่งพันหยวนหลินอู๋เฉินจะกลายเป็เ้าของในทันที
เงินหนึ่งพันหยวนคือครึ่งหนึ่งของเดือนที่หลินอู๋เฉินได้รับจากทางบ้าน ถ้าหากเขาเติมเงินจำนวนมากขนาดนั้นเพื่อคฤหาสน์ ดูเหมือนมันจะไม่ใช่เื่ฉลาด
หลินอู๋เฉินไปกระทู้ยานพาหนะ มีั้แ่อีโคคาร์ไปจนถึงรถซูเปอร์คาร์และเครื่องบินรบ
ราคาซูเปอร์คาร์ถูกสุดคือร้อยหยวน หรือหนึ่งพันเหรียญ และถ้าถูกกว่านั้นก็คงจะเป็อีโคคาร์ ส่วนที่แพงที่สุดคือเครื่องบินรบหัวรบนิวเคลียร์ ราคาของมันไม่ใช่เล่นๆ และด้วยเงินเพียงสองพันหยวนต่อเดือนเกรงว่าคงไม่พอจ่าย
“ของพวกนี้คงเป็โมเดลแหงเลย” หลินอู๋เฉินสรุป
นั่นสินะซูเปอร์คาร์ที่ไหนจะราคาเพียงหนึ่งร้อยหยวน ถ้าหากราคานี้จริงเกรงว่าทั่วทั้งเมืองคงขับกันให้ควั่ก
“เอาเถอะ ไหนๆ พี่เขาก็ชอบรถซูเปอร์คาร์ งั้นก็ซื้อโมเดลแลมโบร์กินีคันนี้ก็แล้วกัน” หลินอู๋เฉินเคยเล่นเกมกับไป๋ตง จึงรู้ว่าอีกฝ่ายมีความชื่นชอบรถซูเปอร์คาร์เป็พิเศษ
แต่เขาไม่ใช่คนรวยรุ่นที่สอง ดังนั้นของขวัญที่ดีที่สุดนอกจากโมเดลแลมโบร์กินีราคาร้อยหยวน เห็นทีจะเป็อย่างอื่นไปไม่ได้
กดจ่ายเงินเสร็จ มันขึ้นว่าจะใช้เวลาจัดส่งหนึ่งสัปดาห์
“ไม่เป็ไร ยังไงซะงานวันเกิดก็สัปดาห์หน้าพอดี” หลินอู๋เฉินคิดว่ายังไงก็ทัน
หลังจากเสียเงินไปหนึ่งร้อยหยวน เขาก็วางโทรศัพท์แล้วหันไปเล่นเกมกับเ้าแว่นสี่ตา
.......
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลินอู๋เฉินขึ้นรถสาธารณะมางานวันเกิดไป๋ตง
สถานที่จัดงานคือร้านอาหารแบบเอาท์ดอร์ บรรยากาศกลางคืนค่อนข้างโรแมนติก ดังนั้นหนุ่มสาวจำนวนมากจึงมักจะมาออกเดทกันที่นี่
หลินอู๋เฉินมองหาแฟนสาวไม่นานก็พบ แต่ต้องขมวดคิ้วแน่นเพราะมีคนที่ไม่รู้จักยืนอยู่ข้างเธอ เป็ผู้ชายหัวล้าน!
“สวัสดี ฉันไม่ได้มาสายไปใช่ไหม” หลินอู๋เฉินเดินเข้าไปหาที่โต๊ะ “ไป๋หลิง นั่นใครเหรอ?”
“หลินอู๋เฉินไหนละของขวัญฉัน!” ไป๋ตงถาม น้ำเสียงกราดเกรี้ยวไม่พอใจ
“ฉันสั่งของให้พี่แล้ว แต่การขนส่งสินค้าล่าช้า พวกเขาโทรมาบอกว่าจะส่งให้วันนี้ฉันเลยบอกให้ขับรถมาส่งที่ร้านอาหารซะเลย” หลินอู๋เฉินค่อนข้างไม่พอใจที่ถูกเมิน ในขณะเดียวกันก็อดบ่นเว็บเทพาไม่ได้
“อะไรนะ นายไม่มีของขวัญให้พี่ชายฉันงั้นเหรอ!” ไป๋หลิงลุกขึ้นจากโต๊ะ ตะคอกเสียงดังจนลูกค้าหลายคนในร้านใ
“ไอ้กระจอกเอ้ย เสียเวลาจริงๆ ฉันไม่น่าให้แกคบกับน้องสาวฉันเลย” ไป๋ตงกรอกตา ใครกัน้าสุนัขขี้เรื้อน เขาแหละคนหนึ่งไม่้า
“ฮ่าฮ่า สุนัขโสโครก เป็ผู้ชายกระจอกๆ อยากกินเนื้อหงส์!” ชายหัวโล้นโอบเอวไป๋หลิง แววตาดูหื่นกระหาย ดูก็รู้ไม่ใช่คนดี
“เอามือของแกออกจากแฟนฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หลินอู๋เฉินแสดงความเป็เ้าของ แต่ถูกกันโดยพี่ชายไป๋
“หลินอู๋เฉิน หนึ่งปีที่ผ่านมาฉันทนกับนายมากพอแล้ว วันนี้เราเลิกกัน!” ไป๋หลิงยื่นคำขาด
“ไม่นะ...ถ้าหากฉันไม่มีเธอฉันจะอยู่ได้ยังไง ได้โปรด” หลินอู๋เฉินขอร้องด้วยน้ำตา
“หึหึ เก็บน้ำตาไร้ค่าของนายไว้เถอะหลินอู๋เฉิน นายมันก็เป็แค่สุนัขที่ชอบเลียเท้าผู้หญิง ไร้ศักดิ์ศรีและไม่มีอนาคต ตอนนี้ฉันมีแฟนคนใหม่ พี่เกาเหวิน เป็หัวหน้าแผนกโรงงานทอผ้าเงินเดือนสามพันหยวน เงินมากขนาดนี้นายมีให้ฉันหรือเปล่าล่ะ!” ไป๋หลิงมองด้วยสายตาดูถูก
หลินอู๋เฉินคิดหาวิธีนำคนรักกลับคืนมา ต่อให้ต้องตายเขาก็ขาดเธอไปไม่ได้ ระหว่างนั้นโทรศัพท์เขาดัง หลังจากเห็นว่าเป็เบอร์ขนส่งจึงกดรับ
“มาถึงแล้วเหรอครับ ใช่ครับร้าน B&B อะไรนะครับจะให้ผมออกไปรับเหรอ ได้สิครับ” วางสายเสร็จหลินอู๋เฉินก็กล่าวว่า “ตอนนี้ของขวัญมาแล้ว เพราะงั้นกลับมาคืนดีกันเถอะนะไป๋หลิง”
“ถุย! ยังกล้าพูดอีกนะว่าของขวัญมาถึงแล้ว ตอนนี้น้องสาวฉันบอกเลิกกับนาย ทำไมนายถึงไม่เข้าใจอีก!” ไป๋ตงพ่นน้ำลาย
“ฮ่าฮ่า ไหนๆ ของขวัญก็มาถึงแล้ว ไปดูสักหน่อยจะเป็ไรไป” เกาเหวินไม่ใช่คนดี แค่นึกสนุกอยากเห็นหน้าเ็ปแฟนเก่าไป๋หลิงเท่านั้นเอง
แม้จะไม่ชอบวิธีการพูดของไอ้โล้น แต่หลินอู๋เฉินไม่มีทางเลือกนอกจากพาไปด้วย
... . ..
“นั่นรถอะไรน่ะ สวยชะมัด”
“นั่นซูเปอร์คาร์ไม่ใช่เหรอ แพงมากเลยนะนั่น!”
“แลมโบร์กินีรุ่นนี้วันก่อนฉันเห็นราคาในเว็บ สามล้านหยวนแน่ะ โอ้แม่เ้า!”
“โคตรแพงเลยว่ะ ใครกันนะเ้าของซูเปอร์คาร์คันนี้”
หลายคนยืนมุงรถหรูอยู่หน้าร้าน
พอเดินมาถึงหลินอู๋เฉินก็รู้สึกแปลกๆ หลังจากได้ยินคนพูดคุย
รถที่เขาสั่งเป็โมเดลและควรอยู่ในกล่องพัสดุ ทำไมทุกคนถึงเอาแต่พูดแบบนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลินอู๋เฉินแหวกผ่านฝูงชนอย่างยากลำบาก
พอเดินมาถึงพนักงานขนส่งเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ของของผมมาถึงแล้วเหรอ ปล่อยให้รอนานชะมัด”
“คุณคือคุณหลินอู๋เฉินสินะครับ” พนักงานขนส่งถาม
“ใช่ครับ“ หลินอู๋เฉินพยักหน้า
“นี่คือ Lamborghini Huracan EVO RWD คันสีแดงที่คุณสั่ง โปรดตรวจสอบและเซ็นรับด้วยครับ”
หลินอู๋เฉินกลายเป็โง่งม เขามองซูเปอร์คาร์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา มันหมายความว่ายังไง กดสั่งโมเดลไปไม่ใช่เหรอแถมราคาแค่ร้อยหยวนจะกลายมาเป็รถจริงๆ ได้ยังไง
“มันเป็เื่เข้าใจผิด หมอนี่เป็ลูกหลานคนจนจะไปมีเงินซื้อซูเปอร์คาร์ได้ยังไง!”
แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเสร็จสมบูรณ์ ไป๋หลิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟนคนใหม่และพี่ชาย มองหลินอู๋เฉินและ้าฉีกหน้า