บทที่ 5: เตาหลอมแห่งความโกลาหล
ความรู้สึกของพลังสายใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเื แม้จะน้อยนิดเพียงใด ก็ทำให้หัวใจที่ตายด้านของเย่เฉินกลับมาเต้นระรัวด้วยความหวังอีกครั้ง เขากำหมัดแน่น ััได้ถึงพละกำลังที่ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา
"อย่าเพิ่งดีใจไป ไอ้หนู"
เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นทำลายความหวังของเขาจนหมดสิ้น "พลังกระจ้อยร่อยแค่นั้นยังไม่พอแม้แต่จะทำให้เ้าปีนขึ้นจากเหวนี้ได้ด้วยซ้ำ ร่างกายของเ้ายังคงเป็เศษเนื้อที่ใกล้จะเน่าเต็มที บ่อน้ำพุโลหิตทมิฬนี่ช่วยเ้าได้แค่เบื้องต้นเท่านั้น หากจะหลอมกายาขึ้นมาใหม่ให้สมบูรณ์ เ้า้าพลังงานที่บริสุทธิ์และมหาศาลกว่านี้มาก"
ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพลันสลายไปในทันที เย่เฉินขมวดคิ้ว "แล้วข้าจะไปหาพลังงานที่ท่านว่ามาจากที่ไหน? ในก้นเหวบ้าๆ นี่น่ะรึ?"
"ฮึ่ม เคล็ดวิชากายาอสูรคือหลุมดำที่ไร้ก้น มันสูบกลืนทรัพยากรอย่างไม่สิ้นสุด หากเ้าคิดจะเดินบนเส้นทางนี้ เ้าต้องเรียนรู้ที่จะเป็ 'ผู้ล่า' และ 'ผู้กลืนกิน' ไม่ใช่รอให้วาสนาหล่นลงมาจากฟ้า" หุนตุ้นกล่าวอย่างเ็า
"ข้าไม่เข้าใจ"
"เ้าไม่จำเป็ต้องเข้าใจในตอนนี้ สิ่งที่เ้าต้องรู้มีเพียงอย่างเดียว... ไข่มุกแห่งความโกลาหลนี้ ไม่ได้มีดีแค่เป็ที่ซุกหัวนอนให้ิญญาแก่ๆ อย่างข้า แต่มันคือของวิเศษระดับา ความสามารถของมันเหนือจินตนาการของมดปลวกเช่นเ้า"
หุนตุ้นเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ "หนึ่งในความสามารถอันทรงพลังของมันคือ 'เตาหลอมแห่งความโกลาหล'!"
"เตาหลอมแห่งความโกลาหล?"
"ถูกต้อง! มันสามารถย่อยสลายได้ทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็ศัสตราวุธ, โอสถทิพย์, ซากศพ หรือแม้กระทั่งจิติญญา แล้วเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็ 'พลังงานา' ที่บริสุทธิ์ที่สุด! พลังงานชนิดนั้นคืออาหารชั้นเลิศสำหรับเคล็ดวิชากายาอสูรของเ้า!"
ดวงตาของเย่เฉินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ของวิเศษที่สามารถทำเื่เช่นนี้ได้งั้นรึ? มันเกินกว่าสามัญสำนึกของเขาไปไกลนัก
"แล้ว...ข้าจะเอาอะไรมาเป็เชื้อเพลิงให้เตาหลอมนี่?" เย่เฉินถามขึ้นอีกครั้ง เขาลองมองไปรอบกาย แต่ก็เห็นเพียงความมืดและแอ่งน้ำสีเื
"เชื้อเพลิงชิ้นแรกของเ้า... มันอยู่กับตัวเ้ามาตลอดนั่นแหละ"
คำพูดของหุนตุ้นทำให้เย่เฉินก้มลงมองร่างกายของตนเอง และเขาก็สังเกตเห็นมัน... เข็มสีดำสนิทที่ยังคงปักคาอยู่ที่ชายเสื้อบริเวณท้องน้อยของเขา... "เข็มสลายิญญา" อาวุธที่ทำลายชีวิตของเขา!
ความแค้นและโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เย่เฉินเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับด้ามเข็ม ก่อนจะกระชากมันออกมาอย่างแรง! ความเ็ปแล่นแปลบขึ้นมาพร้อมกับเืที่ไหลซึม แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความสะใจที่ได้กำจัดสิ่งที่น่ารังเกียจนี้ออกไป
"ใช้จิตของเ้า ส่งมันเข้ามาในมิติแห่งนี้" หุนตุ้นสั่ง
เย่เฉินทำตามที่บอก เขาเพ่งสมาธิไปที่เข็มในมือ และในพริบตา เข็มสีดำนั้นก็หายวับไปจากมือของเขา และไปปรากฏขึ้นในมิติแห่งความโกลาหลที่ิญญาของเขาสถิตอยู่
ทันใดนั้น ใจกลางของมิติก็เกิดการเปลี่ยนแปลง หมอกสีเทาเริ่มหมุนวนเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็วังวนสีดำทมิฬขนาดใหญ่ มันดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างราวกับปากของอสูรร้าย... นั่นคือเตาหลอมแห่งความโกลาหล!
เข็มสลายิญญาถูกดูดเข้าไปในวังวนนั้นทันที!
"แคร็ก... เปรี้ยะ!"
เสียงปริแตกดังขึ้นจากใจกลางของวังวนราวกับมีบางสิ่งกำลังถูกบดขยี้อย่างรุนแรง เข็มสีดำที่ทำจากวัตถุดิบปริศนาและอาบไว้ด้วยอาคมชั่วร้ายกำลังถูกย่อยสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนจะแหลกละเอียดกลายเป็เพียงธุลีผง และหายไปในที่สุด
วูม!
หลังจากที่เข็มสลายไป วังวนสีดำได้ปลดปล่อยลำแสงสีเทาบริสุทธิ์สายหนึ่งออกมา มันคือพลังงานที่อัดแน่นและทรงพลังยิ่งกว่าพลังงานใดๆ ที่เย่เฉินเคยััมาทั้งชีวิต! มันบริสุทธิ์กว่าพลังจากบ่อน้ำพุโลหิตนับร้อยเท่า!
"นี่คือพลังงานา! รีบดูดซับมันซะ!"
เย่เฉินไม่รอช้า เขารีบโคจรเคล็ดวิชากายาโลหิตทันที พลังงานาสายนั้นพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ แม้จะยังคงเ็ป แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงร่างกายที่กำลังถูกฟื้นฟูและเสริมความแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวะโ เส้นเืของเขาที่เพิ่งก่อเกิดพลังสายใหม่ บัดนี้มันได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว!
เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ (15 นาที) แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเทียบเท่ากับการที่เขาฝึกฝนด้วยพลังงานจากบ่อน้ำพุมาตลอดทั้งวัน!
"สุดยอด..." เย่เฉินพึมพำออกมาอย่างลืมตัว
"หึ! นี่เป็เพียงเศษเสี้ยวพลังงานจากของเล่นกระจอกๆ ชิ้นหนึ่งเท่านั้น" หุนตุ้นกล่าว "เอาล่ะ ตอนนี้เ้ามีหนทางแล้ว เป้าหมายแรกของเ้า... คือรักษาตัวเองให้มีแรงพอที่จะปีนขึ้นไปจากเหวนรกนี่ให้ได้"
"จงสำรวจก้นเหวนี้ให้ทั่ว ทุกซอกทุกมุม... ซากกระดูกของสัตว์อสูรหรืุ์ที่โชคร้ายตกลงมาตายที่นี่ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา... บัดนี้ ทั้งหมดคือ 'ทรัพยากร' ของเ้า!"
"จงกลืนกินพวกมันให้หมดสิ้น... แล้วจงแข็งแกร่งขึ้นซะ!"
สิ้นเสียงของหุนตุ้น แววตาของเย่เฉินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความอ่อนแอและความสิ้นหวังได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เยือกเย็นและเฉียบคมดุจหมาป่าที่อดอยาก บัดนี้ เขามองความมืดมิดรอบกาย...ไม่ได้มองมันในฐานะสุสานของตนเองอีกต่อไป...
แต่มองมันในฐานะ "ขุมทรัพย์" แห่งแรกบนเส้นทางแก้แค้นของเขา
1K
