เรือนร่างบางอันผุดผ่อง ที่ถึงแม้ไม่มีเครื่องประทินโฉมแต่งแต้มบนใบหน้าก็ยังคงน่ามองราวกับถูกธรรมชาติรังสรรค์ไว้อย่างลงตัว ดวงตาเรียวหงส์ค่อย ๆถูกเปิดขึ้น ครั้นสองหูได้ยินเสียงบางอย่างดังลั่นเข้าโสตประสาทแต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่อยากคลายจากห้วงนิทราอยู่ดี
ตะ…ติ้งง…!!
[ตื่นได้แล้วครับ…!!]
เหม่ยจูที่ได้ยินเสียงนั้นรบกวนอีกครั้งถึงกับต้องสะดุ้งตื่นพร้อมกับเปลือกตาที่ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเธอก้มดูอาภรณ์สีเทาอ่อนที่สวมใส่อย่างแปลกตามันทั้งเก่าทั้งขาดผ่านการปะชุนมาไม่รู้กี่รอบ จังหวะเดียวกันนั้นใบหน้าเรียวมนรีบไล่มองโดยรอบไม่ว่าจะเป็เพดานห้องที่ดูเก่าคร่ำครึ หรือเตียงแข็ง ๆ ที่ทำจากไม้ไผ่อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านหรูใจกลางกรุงเซี่ยงโจวของเธอแน่ ๆ
“นี่มันอะไรกัน ฉันฝันไปหรือยังไง..? แล้วเสียงเมื่อครู่นั่นคืออะไร…?” ยิ่งนึกเธอก็ไม่อยากจะเชื่อในสายตาที่เห็นบ้าจริง..!! เธอยกฝ่ามือเรียวขึ้นมาขยี้ดวงตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมเบิกตากว้างมองโดยรอบอย่างชัด ๆ อีกครั้ง
“ที่นี่มันคือที่ไหน..? มันไม่ใช่บ้านของฉันนี่..!!เอ..ฉันจำได้ว่าฉันอยู่บนเครื่องบินกำลังจะไปดูคอนเสิร์ตที่เกาหลีนี่นา..ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้ซ่ะล่ะ”ขณะนั้นเองเธอก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาอย่างหนัก จนแทบทนไม่ไหวจึงต้องยกสองมือกุมขมับเอาไว้แน่น
และแล้วภาพความทรงจำเป็ฉาก ๆของเหม่ยจูก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ราวกับวิดีโอเก่าที่ถูกกรอย้อนกลับ
เมื่อเวลา 24:00 น.ของวันที่13 เดือนมีนาคม ณ มณฑลเซี่ยงโจว ในปี 2023 เป็เวลาที่เครื่องบินลำหนึ่งกำลังจะทยานขึ้นสู่น่านฟ้า แต่ทว่าจู่ ๆก็เกิดเมฆประหลาดดำก้อนใหญ่ครอบคลุมเครื่องบินลำนี้เอาไว้อย่างแ่า
ผู้โดยสารทุกคนเริ่มมีทีท่าหวาดผวากับสิ่งที่เกิดจนเริ่มไม่อยู่สุขผิดกับสาวสวยอย่างเหม่ยจูที่มั่นใจในประสิทธิภาพของเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสลำนี้เป็อย่างมากเธอนั่งจิบเครื่องดื่มอย่างสบายอารมณ์ หาสะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดเพราะในหัวของเธอกำลังง่วนกับการไปเกาหลีเพื่อดูคอนเสิร์ตของศิลปินที่ชื่นชอบซึ่งกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอนั้นได้จองตั๋วบินล่วงหน้าไปก่อนแล้วเหลือเพียงแต่เธอที่เพิ่งจะเคลียร์ธุระเสร็จ
“เรียนผู้โดยสารทุกท่านขอให้ท่านอยู่ในความสงบ..รัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่นขณะนี้เครื่องบินเพียงแค่ตกหลุมอากาศเท่านั้นค่ะ…”
ได้ยินเพียงประโยคนี้เหม่ยจูยิ่งมั่นใจอีกเปราะว่ามันไม่ผิดจากที่เธอคาดคิดไว้ เื่เล็ก ๆแค่นี้มันไม่สามารถทำให้เธอตื่นกลัวไปได้หรอก
แต่ถัดจากนั้นเพียงอึดใจเดียวเครื่องบินได้ตกหลุมอากาศอีกครั้งมันเป็จังหวะเดียวกับที่เหม่ยจูลุกเดินเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำส่งผลให้ร่างของเธอได้ถูกเหวี่ยงออกจากหน้าต่างลอยสู่ห้วงอวกาศทันที…คุณพระ..!!!นั่นมันเป็เพราะเบญจเพสหรืออย่างไร เหตุใดเธอจึงซวยอย่างนั้น
ลูกเรือและผู้โดยสารที่เห็นภาพต่างอ้าปากค้างในทันใดแต่แล้วในคราวเดียวกันนั้นจู่ ๆ ก็มีกลุ่มควันสีขาวลอยท่วมท้นเข้ามาทำให้พวกเขาทั้งหมดสลบแน่นิ่งไปชั่วขณะและตื่นมาพร้อมกับความทรงจำที่เหม่ยจูไม่เคยมีตัวตนอยู่บนเครื่องบินมาก่อน
โอ้…Omg..!! ไม่นะ….!!
ที่นั่ง DF 13 ปราศจากผู้โดยสารจะมีก็แต่เพียงเครื่องดื่มสีแดงที่คาก้นแก้วไว้ต่างหน้าก็เท่านั้น…
16K
