ตอนที่ 8 ข้ากับภรรยาผู้แสนงอน (18+)
...หยางเฟิง....
"นายท่านขอรับขอรับฮูหยินทั้งห้าไม่ยอมมาทานอาหารเย็นกับคุณชายขอรับ"
"เป็ไปได้อย่างไรภรรยาของข้าทั้ง 5 คนไม่ยอมมาหาข้าเลยใช่หรือไม่แค่ทานข้าวเย็นกับข้าก็ไม่ได้หรือ"
"ฮูหยินใหญ่กล่าวกับข้าน้อยว่าในเมื่อคุณชายมีภรรยาคนที่ 6 แล้วก็ให้ภรรยาคนที่6 ของคุณชายมาทานอาหารเย็นด้วยโดยไม่ต้องรอฮูหยินใหญ่กับบรรดาฮูหยินทั้งหลายมีการทานอาหารเย็นหรอกขอรับ"
"โกรธข้าอีกแล้วใช่หรือไม่...ได้...ในเมื่อพวกเขาไม่มาทานอาหารเย็นกับข้าข้าก็จะไม่กินอะไรทั้งสิ้นข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าภรรยาทั้ง5คนของข้าจะรู้สึกอย่างไรในเมื่ออดข้าวประท้วงข้าข้าก็จะไม่กินข้าวเหมือนกันเก็บโต๊ะ"
"ท่านพี่เป็เพราะข้าที่ก้าวเข้ามายังตำแหน่งนี้ภรรยาใหญ่และภรรยาทั้งหลายของท่านก็คงไม่พอใจทีหลังข้าจะไม่มาทานอาหารกับพวกท่านข้าจะอยู่ที่เรือนของข้าเอง"
"ร้อยวันพันปีไม่เคยจะมาโกรธข้าแต่วันนี้กับโกรธข้าเพื่ออะไรถ้ายังโกรธข้าอีกข้าจะไปหาภรรยาคนใหม่มาเพิ่มอีกคอยดูเถอะ"
"ท่านพี่ใจเย็นเสียก่อนฮูหยินใหญ่กับฮูหยินทั้งหลายก็คงแค่โกรธท่านที่แต่งงานโดยไม่ได้ปรึกษาพวกเขาข้าต้องขอโทษด้วยที่เข้ามาเป็ส่วนเกินในที่นี้"
ข้าก็ไม่ได้ตอบอะไรภรรยาคนที่ 6 ของข้าหรอกข้าเดินกลับยังเรือนของตนเองโดยไม่ใส่ใจใครทั้งสิ้นบ่าวไพร่ในเรือนข้าก็ไม่ได้สนใจภรรยาของข้าก่อนแต่งก็บอกใจกว้างกับข้าจะมีภรรยามากน้อยเพียงใดไม่เคยโกรธแต่มาครั้งนี้กับโกรธเคืองข้าเช่นนี้มันเป็เื่สมควรแล้วหรือเมื่อโกรธข้า ข้าก็จะทำให้พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าข้าก็โกรธเป็ในเมื่อพวกเขาไม่มาทานข้าวกับข้า ข้าก็จะไม่ทานข้าวเช่นเดียวกัน
พวกเขารวมหัวกันกลั่นแกล้ง รวมหัวกันโกรธเคืองข้าได้ข้าจะไม่อยู่ให้พวกเขารังแกข้าเด็ดขาดข้าจะออกไปท่องยุทธจักรตัวข้าออกจะรูปงามปานรูปแกะสลักกลับทำเมินเฉยต่อคนรูปงามเช่นข้าน่าน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนักภรรยาก็ขี้งอนแสนขี้งอนตัวข้าจะใช้ความรูปงามอย่างนี้ไปหาภรรยาเพิ่มดีกว่า เบื่อที่จะต้องอยู่บ้านและมีภรรยาที่เอาแต่ทำตัวเอาแต่ใจไม่อยากอยู่ด้วยแล้วไปหาท่องเที่ยวที่อื่นดีกว่า
"สามีนั้นท่านเตรียมห่อผ้าท่านจะออกเดินทางไปที่ใด"
เป็ฮูหยินรองที่กล่าวทักข้า ที่กำลังเตรียมขึ้นม้าออกเดินทางท่องยุทธจักรตามความคิดของข้า
"ภรรยารองในเมื่อพวกเ้าไม่อยากมองหน้าข้าผู้เป็สามีข้าก็จะออกเดินทางไปท่องเที่ยวตามใจของข้าพวกเ้าก็อยู่ด้วยกันของพวกเ้าไม่มีข้าก็คงดีกว่าข้าขอตัวเดินทางข้าคงไม่ลาแล้วขอให้ภรรยาทั้ง6คนของข้ารักษาตัวด้วยดีไม่ดีข้ากลับมาก็คงมีภรรยากับมาอีกเป็ 10-20คนก็เป็ได้"
"นี่ท่านแค่ง้อพวกข้าท่านจะเป็อะไรหรือสามี"
"พวกเ้าอย่าโกรธเคืองหรืองอนข้าก็เื่ของพวกเ้าข้าไปล่ะ"
"สามี! เดี๋ยวสิ! สามี!"
ข้าควบม้าไปทางทิศเหนือออกเดินทางไปเรื่อยๆโดยมีเพียงห่อผ้าที่มีเสื้อผ้าเพียง2 ชุดกับเงินสองพันตำลึงที่แบกจนหลังโก่งกันไปเลยทีเดียวแค่นี้ข้าก็เหมือนมหาเศรษฐีเดินดินเสียแล้วข้าไม่สนใจเดินทางต่อไปเรื่อยๆๆ
เพียงแค่ข้าเดินทางผ่านหมู่บ้านทางทิศเหนือก็เจอกลุ่มทหารรุมล้อมร่างเล็กบอบบางของบุรุษหนุ่มน้อยผู้หนึ่งที่ไปหน้าตาสะสวยราวกับสตรีเพศการรุมรังแกคนงามเช่นนี้ถือเป็การหยามเกียรติจอมยุทธทั่วแผ่นดินอย่างเช่นข้าผู้นี้ที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีอย่างหาที่สุดไม่ได้
"ช้าก่อนท่านเป็ทหารทางแดนเหนือใช่หรือไม่ทำไมท่านถึงมารังแกเด็กน้อยผู้หนึ่งเช่นนี้"
"จอมยุทธผู้นี้หารู้ไม่ว่าเด็กผู้นีได้นำเงินของข้าไป"
"ท่านจอมยุทธท่านอย่าไปเชื่อมันผู้นี้ข้าเป็เด็กอายุเพียงแค่15ปีพึ่งลงจากเขาได้ไม่นานข้าลงมาท่องเที่ยวเพื่อหาประสบการณ์ในชีวิตเพียงแค่ข้าเดินผ่านพวกเขาไปอยู่ๆกลุ่มทหารกลุ่มนี้ก็เข้ามาบอกว่าข้าได้ขโมยเงินของพวกเขาไปเสียแล้วข้าโดนใส่ร้ายท่านต้องช่วยหาความจริงแก่ข้าด้วยเถิด"
"ในห่อผ้าของข้ามียาชนิดนึงที่ผู้ใดกินไปแล้วจะสารภาพความจริงออกมางั้นมาวัดกันดีกว่าว่าใครกันแน่ที่พูดความจริง"
"ได้ข้ายอมกินเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของข้า"
"ช้าก่อนท่านจอมยุทธพวกข้าแค่หยอกล้อเด็กน้อยผู้นี้เพียงเท่านั้นข้าเห็นว่าเด็กน้อยผู้นี้งดงามราวกับนางฟ้านาง์พวกข้าแค่อยากหยอกล้อเพียงเท่านั้นเอง"
"ความจริงแล้วพวกเ้าอยากเกี้ยวพาราสีคนงามเพียงเท่านั้นแต่หาเื่เข้าใกล้ด้วยนิสัยแบบคนชนชั้นต่ำเช่นนี้มันใช้ไม่ได้"
"เ้าเป็เพียงจอมยุทธที่ไม่เคยเห็นหน้าข้าตามาก่อนใยเ้าจึงกล้ามาดูิ่ทหารฝ่ายเหนือเช่นตัวข้า"
"ข้าลืมบอกพวกเ้าว่าแดนเหนือข้ารู้จักกับท่านอ๋องผู้นึงที่เป็สหายเก่าของข้าและท่านอ๋องผู้นั้นเป็น้องชายแท้ๆของกษัตริย์องค์ปัจจุบันข้าอยากจะรู้ว่าพวกเ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้ถ้าพวกเ้าไม่อยากมีปัญหากับข้าก็จงรีบไสหัวไปซะจะได้ไม่มีเื่มันเกิดขึ้นไปมากกว่านี้"
"พวกเรารีบไปกันเถอะเร็ว!!!!"
ทหารขี้ขลาดตาขาวพวกนั้นรีบวิ่งหนีไปโดยฉับพลันรู้จักกับท่านอ๋องจริงๆก็ดีน่ะสิข้าก็ขี้โม้โอ้อวดไปอย่างนั้นแหละคนบ้าที่ใดจะรู้จักคนมากมายเพียงนั้นข้าก็ไม่ได้เป็คนบ้าอย่างเช่นที่ทุกคนเข้าใจหรอกนะอนิจจาเกิดมาโง่กว่าข้าก็เป็อย่างนี้นี่เอง
"ขอขอบคุณท่านจอมยุทธที่ช่วยข้าจากทหารพวกนั้น"
"ไม่ต้องเกรงใจอันใดหรอกก็แค่ผ่านทางมาเห็นคนโดนรังแกทนอยู่เฉยไม่ได้หรอก"
"ท่านจอมยุทธท่านจะไปที่ใด"
"ก็แค่ออกมาท่องเที่ยวอีกเดือนสองเดือนก็กลับบ้านไปหาภรรยาแล้วค่าแค่งอนพวกเขาเฉยๆก็เลยมีออกมาเที่ยวเล่น"
"ท่านจอมยุทธมีภรรยาแล้วอย่างนั้นหรือ"
"ใช่ข้าวมีภรรยาตั้ง 6 คนทะเลาะกันทุกวันไม่รู้เป็อะไรไม่ใช่ทะเลาะกันกับภรรยาด้วยกันแต่มาทะเลาะกับข้าผู้เป็สามีข้าก็เลยน้อยใจก็เลยหนีออกมาเที่ยวให้สบายใจก่อนค่อยกลับ"
"ต้องขอบคุณท่านจอมยุทธอีกครั้ง ข้าเพิ่งลงมาจากเขาข้า้าฝึกหยุดแต่ว่าข้าไม่ได้ชอบการต่อสู้เท่าไหร่ตั้งปณิธานไว้ว่าถ้ามีผู้ใดมาช่วยข้าตอนที่ข้าโดนทหารพวกนั้นรังแกข้าจะแต่งกับผู้นั้นไม่มีข้อยกเว้นใดๆทั้งสิ้น"
"เ้าคงเข้าใจผิดอะไรที่บ้านข้ามีภรรยาตั้ง 6คนแล้วข้าคงไม่เอาปัญหาไปเพิ่มเป็คนที่ 7 หรอกนะ"
"ข้าจะตามท่านไปทุกที่จนกว่าท่านจะยอมแต่งงานกับข้า"
"ต่อให้เ้าะโหน้าผาต่อหน้าข้าข้าก็จะไม่ช่วยเ้าและจะไม่ยอมแต่งงานกับเ้าเด็ดขาดเพราะแค่6 คนชีวิตข้าก็ปั่นป่วนพอแล้วข้าก็เอาเ้ามาปั่นป่วนไปกับข้าด้วยหรอกแค่นี้ข้าก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว"
"แต่ท่านช่วยชีวิตข้า..."
"ถ้าอย่างนั้นคนที่ช่วยชีวิตคนอื่นมากมายหลายร้อยคนอย่างข้าก็คงมีเมียเป็หลายร้อยคนแล้วสินะเ้าอย่ามาอ้างดีกว่าชีวิตข้าแค่6 คนที่อยู่บ้านก็จะตายแล้วเ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ"
"ท่านไปไหนข้าจะไปด้วย"
"ถ้าเ้าอยากตามก็เชิญ แต่ข้าจะไม่ดูแลเ้าเด็ดขาดจำไว้"
จอมยุทธน้อยผู้มีนามว่า หลิวซวงอวี่คอยติดตามหยางเฟิงไปทุกหนทุกแห่งไม่ว่าจะขึ้นเขาลงน้ำเขาก็คอยติดตามหยางเฟิงไปทุกหนทุกแห่งจริงๆๆแต่การตามตื๊อก็เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะว่าหยางเฟิงหลิวซวงอวี่แม้แต่น้อย กลับกันหยางเฟิง กลายเป็ว่ารำคาญจอมยุทธน้อยผู้นี้มากกว่า
ตลอด 2 เดือนที่หยางเฟิงท่องเที่ยวไปทั่วถิ่นแดนเหนือก็มีหลิวซวงอวี่ คอยดูแลและคอยติดตามจนหยางเฟิงตัดสินใจที่จะกลับบ้านของตนเองหลิวซวงอวี่ก็ขอติดตามไปด้วย ได้ยินมาว่าเขาอยากมาดูว่าที่อยู่อาศัยของข้าเป็เช่นไรจึงจำใจปล่อยให้เขากลับมาด้วยอย่างอยู่ที่เลี่ยงไม่ได้เพราะตัวของเขาเองก็ไม่มีที่ไปในฐานะมนุษย์ด้วยกันจึงจำใจพาเข้ามาด้วยเป็การชั่วคราว
"สามี!! พาภรรยาคนที่ 7 กับมาจริงๆงั้นหรือ"
"น้องสามใจเย็นๆ"
"แต่ว่าท่านแม่ทัพดูสามีเราสิ กล้าพาภรรยาคนที่7 เข้ามาบ้านจริงๆด้วย!!"
"สามีเมื่อไหร่ท่านจะพอกับภรรยาที่เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆตอนแรกก็คิดว่าแค่ภรรยา5 คนก็น่าจะเหนื่อยพอแล้วนี่ท่านกลับพามาอีกท่านจะสะสมไม่ครบร้อยเลยหรือ"
"นี่ภรรยาเ้านี้น่า...พวกเ้าคิดว่าข้าจะพาภรรยาคนที่7 มาด้วยจริงๆอย่างนั้นหรือ นี่คือจอมยุทธน้อยที่ข้าช่วยเหลือไว้ตอนนั้นที่หนีออกจากบ้านไปเขาพยายามตามตื๊อให้ข้าแต่งงานด้วย เพราะข้าช่วยเหลือเขาแต่ข้าไม่ยอมแต่งด้วยเขาจึงติดตามมาเป็บ่าวรับใช้ข้ายังไงล่ะ"
"สามีท่านใจดำเกินไปแล้วท่านหนีออกจากบ้านไปแล้ว 5 เดือนเขาคอยติดตามท่านตั้งหลายเดือนคอยดูแลท่านพี่ท่านคิดอย่างไรถึงไม่ยอมแต่งกับเขาสักที"
"ท่านพี่ใหญ่"
"พวกเ้าก็เหมือนกันสามี้าภรรยาสามีจะมีภรรยากี่คนก็เื่ของสามีเราเป็ภรรยามีหน้าที่ปฏิบัติต่อสามีให้ดีที่สุดเป็ภรรยาที่ดีขอดูแลสามีนั่นคือหน้าที่ภรรยาภรรยาจะต้องไม่หึงหวงเมื่อสามีมีภรรยาอีกพวกเ้าก็ไม่เข้าใจหรือ"
"ท่านพี่ใหญ่นี่มันก็เกินไปมีภรรยาตั้ง 6คนแล้วนะ ท่านพี่ใหญ่จะให้สามีของพวกเรามีภรรยาถึง 100 คนจริงๆหรือ"
"น้องห้าสามีจะมีภรรยาถึงร้อยคนก็เื่ของสามีแต่ถึงอย่างไรพวกเราเป็กลุ่มที่มาก่อนอย่างไรภรรยาอย่างพวกเราสามีก็ต้องรักกว่าพวกนั้นอยู่แล้ว"
"พี่สี่ นี้ท่านก็เป็ไปกับท่านพี่ใหญ่อีกหรือ"
"ในความคิดของข้าถ้าข้าตามตื๊อบุรุษผู้หนึ่งถึง 5 เดือนข้าก็อยากแต่งงานกับเขาแค่นี้ก็รู้ดีว่าความรู้สึกในการรอคนรักที่ตนเองรักฝ่ายเดียวมันเป็อย่างไรข้าจึงอยากให้สามีแต่งงานกับจอมยุทธน้อยผู้นี้"
"แต่ข้าไม่ได้รักเขาพวกเ้าจะมาแต่สิ่งแทนข้าไม่ได้"
"พวกข้าทั้งหมดตัดสินใจแล้วพวกข้าอยากให้ท่านแต่งงานกับจอมยุทธน้อยหลิวซวงอวี่ผู้นี้"
"นี่พวกเ้าทั้ง 6 คนเป็บ้าไปแล้วหรือ"
"ข้าท่านไม่แต่งอย่าหวังว่าพวกข้าจะยอมให้ท่านปีนขึ้นเตียงเด็ดขาดถ้าผู้ใดยอมให้สามีปีนขึ้นเตียงได้ล่ะก็ข้าผู้เป็ภรรยาหลวงจะให้สามีเขียนหนังสือหย่าให้กับทุกคน!!"
ภรรยาเอกของข้าใช้วาจาตัดรอนและเป็คำขาดทำให้ตัวของค่าสีหน้าไม่สู้ดีนักก็ไม่ได้อยากแต่งอยู่แล้วเหตุใดจึงบังคับใจกันเช่นนี้ก็แค่เด็กคนนึงอายุเพียงแค่12 ปีอยากจะมาแต่งงานอะไรกับข้ากัน เื่อะไรที่ข้าจะยอมแต่งงาน ไม่มีทางเสียหรอกใครจะบังคับข้าไม่ยอมนอนกับข้าก็ช่างแต่ข้าจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักอีกเด็ดขาด
"ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่พวกเ้าก็แล้วกันพี่จะไม่ยอมนอนกับข้าแต่ตัวของข้าจะไม่ยอมแต่งงานกับใครอีกถ้าคนนั้นเป็คนที่ตัวของข้าไม่ได้รักพวกเ้าเองก็อย่าบังคับจิตใจข้าให้มากเกินไปนัก!!!"
"สามี..."
"ท่านพี่..."
"พวกเ้าทุกคนไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วส่วนเ้าจอมยุทธน้อยเ้าคนจากไปเสียทีอย่ารั้งอยู่ที่นี่อีกเลย"
"ข้าขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องเกิดเื่กันแค่นี้"
"ในเมื่อเ้ารู้ตัวเช่นนั้นก็ดี ต่อให้ภรรยาของข้ายอมรับเ้า แต่ข้าไม่มีทางยอมรับผิดขาดรีบไปซะ"
"สามีเหตุใดท่านถึงตัดรอนน้ำใจของผู้อื่นเช่นนี้"
"แล้วจะทำไมพวกเ้าอยากได้ก็เอาไปสิแต่ข้าไม่ได้อยากได้พวกเราเวลาข้าจะมีความรักกับใครก็เอาแต่บังคับไม่ให้ค่าแต่งกับคนนั้นแต่ครั้งนี้ข้าไม่ได้ยินดีที่จะแต่งงานด้วยเหตุใดต้องบังคับกันพวกเ้าเองก็เอาไปพิจารณาเองก็แล้วกันว่าสิ่งที่ข้าพูดหมายถึงอย่างไร"
กล่าวเช่นนั้นจบแล้วตัวของข้าเองก็เดินกลับเรือนของตนไม่ได้สนใจคนพวกนั้นอีกอย่ามาบังคับในสิ่งที่ข้าไม่้าเพราะข้าเองไม่้าที่จะอยู่ภายใต้คำสั่งของใครการที่ข้าเองให้เกียรติพวกเขาไม่ใช่เพราะว่าข้ากลัวพวกเขาสักนิดแต่ที่ทำเช่นนั้นก็เพราะเกรงใจและเคารพพวกเขาแต่พวกเขากลับใช้คำว่าเกรงใจและเคารพพวกนี้มาทำร้ายข้าซึ้งนั้นเป็สิ่งที่ข้าจะไม่ยอมโดยเด็ดขาด
ภายในห้องโถงใหญ่
"พี่ใหญ่ทำไมท่านถึงยอมให้จอมยุทธน้อยผู้นั้นแต่งเข้า*สกุลหยางเรา"
ฮูหยินรองเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะไม่คิดเลยว่าตัวของฮูหยินใหญ่จะมีความเมตตากรุณาเช่นนี้เพราะในอดีตกว่าที่พวกเขาจะก้าวเข้ามาอยู่ภายในจวนหลังนี้ก็หอบขึ้นคอกว่าจะโน้มน้าวจิตใจได้แต่กับเด็กคนนั้นที่แอบรักสามีของพวกเขาตัวของฮูหยินใหญ่กลับยอมให้เขาเข้ามาได้โดยไม่ได้ทดสอบอะไรเลยสักนิดซึ่งเป็เื่ที่น่าแปลกใจยิ่งนัก
"แค่มองแววตาของสามีของพวกเราแล้วรู้ว่า ใจของเขาก็ชอบพอยังอยู่ในผู้นั้นอยู่หลายส่วนแต่ไม่กล้าเอ่ยปากออกมาเพราะกลัวว่าพวกเราจะรับไม่ได้อย่าคิดว่าจอมยุทธน้อยจะมาแย่งความรักไปเราเพียงแค่คิดว่าสกุลของเรามีคนมาเพิ่มและมีพี่น้องมาเพิ่มดีกว่าแต่คิดว่ามีศัตรูเพิ่มขึ้นมาเพราะที่พวกเราอยู่ด้วยกันมาได้พวกเราก็ไม่ได้คิดว่าพวกเราเองเป็ศัตรูกันแต่พวกเราถือว่าพวกเราเป็พี่น้องกันแค่มีสามีคนเดียวกันเพียงเท่านั้นเอง"
"พี่ใหญ่พูดมาก็มีเหตุผล ข้าไม่ได้เป็สตรีที่เห็นแก่ตัวหรอกนะข้าเป็บุรุษจิตใจห้าวหาญเพียงแต่มีแค่สามีเพียงเท่านั้นที่ข้ายอมเป็ภรรยาข้าไม่มีจิตใจหึงหวงสามีถึงเพียงนั้นถามว่าข้ารักเขาไหมก็รักถามว่าข้าอยากให้เขามีผู้อื่นไหมถ้าก็ไม่อยากแต่ว่าในเมื่อสามีมีจิตใจที่ว่ารักผู้อื่นเป็ข้าก็พร้อมที่จะให้สามีของข้าแต่งให้กับผู้อื่น"
"น้องสาม เ้าคิดเห็นว่าอย่างไร"
"เรียนพี่ใหญ่ข้า...เพียงยังทำใจที่จะยอมรับในตอนนี้ไม่ได้แต่ว่าถ้าสามีของข้าพอใจในจอมยุทธน้อยผู้นั้นอยากให้เขาแต่งก็แต่งเถอะถ้าไม่ขัดขวางอะไรขอให้เขามีความสุขก็เพียงพอ"
"แล้วเ้าล่ะน้องห้าเ้ายังโกรธอยู่หรือไม่ที่สามีพาจอมยุทธน้อยผู้นั้นกลับมา"
"มีจอมยุทธน้อยผู้นั้นเข้ามาอีกคนก็ดีนะท่านพี่เขาจะได้แบ่งเบาภาระไปบ้างแล้วท่านล่ะฮูหยินหก ท่านคิดเห็นเช่นไร"
"ข้าผู้เป็ภรรยาที่แต่งมาได้เพียงแค่ 5เดือน ก็ไม่ได้คิดอะไรสามีก็เป็ผู้ที่เป็บุรุษเพศที่้าสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิตในเมื่อท่านพี่มีใจก็อยากให้ท่านพี่มีความสุขเช่นกันถึงแม้ข้าจะเป็ประมุขพรรคมารแต่ว่าข้าก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวถึงเพียงนั้นแล้วแต่ท่านพี่ใหญ่เลยแท่นเป็ภรรยาคนแรกย่อมตัดสินใจทุกอย่างได้ตามแต่ท่าน้าเลยพวกข้าแม้แต่ตัวข้าก็จะเห็นดีเห็นงามไปกับท่านด้วย"
"แค่นั้นก็เอาเป็ว่าให้แต่งกับจอมยุทธน้อยผู้นั้นเถอะสามีเราจะได้มีความสุขจอมยุทธน้อยผู้นั้นก็จะได้มีความสุขเช่นกัน"
"เรียนฮูหยินทุกท่านเป็ตัวข้าเองที่ทำผิดจำใจต้องกลับแล้วขอโทษด้วยที่สร้างความวุ่นวายที่นี่หากมีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกวันหน้าค่อยพบกันใหม่ขอบคุณในความเมตตาของทุกท่าน"
"เป็พวกข้าเองที่บีบบังคับเขาและท่านจอมยุทธมากเกินไปต้องขออภัยด้วยเช่นเดียวกัน"
"ไม่ใช่เช่นนั้นตลอด 5 เดือนที่เดินทางร่วมกันคุณชายหยาง"
"เขียนจดหมายรำพึงรำพันถึงพวกท่านทุกคนแต่เพราะทิฐิเลยไม่ยอมกลับ แต่ก็คิดถึงทุกคนคนเดียวกัน"
"ต้องขอโทษท่านจอมยุทธอีกครั้งไว้ครั้งหน้าไปถึงสุราด้วยกันเพื่อเป็การไถ่โทษ"
"5 เดือนกับการท่องยุทธภพเหนื่อยล้าเต็มทีคงต้องขอตัวกลับสำนักก่อนเพราะกลัวว่าท่านอาจารย์จะคิดถึงและเป็ห่วงข้าเช่นนนั้นขอตัวก่อนขอรับ"
"เรียนฮูหยินใหญ่ นายท่านในคืนนี้จะนอนที่เรือนจื่อเวยเ้าค่ะ"
"พวกเ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ"
"งั้นพวกข้าขอตัวกลับไปพักก่อนเพื่อเตรียมตัวในคืนถัดไปคารวะท่านพี่"
"เชิญพักผ่อนเถอะ ส่วนจอมยุทธน้อยท่านก็เดินทางปลอดภัยว่างๆท่านก็ส่งจดหมายมาหาพวกเราเสียบ้าง"
"ขอรับ ลาก่อน"
"ลาก่อน"
......
"จอมยุทธ์น้อยผู้นี้น่าสงสารยิ่งนักท่านว่าอย่างไรพี่ใหญ่" ฮูหยินสี่เอ่ยขึ้น
"จะให้ทำเช่นไรในเมื่อบังคับจิตใจผู้ใดไม่ได้ก็ปล่อยให้เป็ลิขิตของ์"ฮูหยินใหญ่ตอบกลับก่อนจะมองไปยังฮูหยินห้าที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล"
"เ้าทำหน้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร"
"คนเรามีวาสนาได้พานพบก็เหมือนกับการทำบุญเมื่อชาติปางก่อนเป็บุญวาสนาแล้วอีกไม่นานภรรยาคนที่เจ็ดก็จะเข้ามาภายในจวนแห่งนี้"
"คงไม่ใช่เป็เขาหรอกนะ" ฮูหยินรองเอ่ยปากถามอย่างสนใจใคร่รู้และนั่นก็ทำให้ใบหน้าของฮูหยินห้าเผยยิ้มออกมาและทุกคนเริ่มแน่ใจแล้วว่าเนื้อคู่คนที่ 7 ของสามีก็คือเด็กคนนั้นนั้นแน่นอน
"ใช่แล้วเด็กคนนั้นก็คือคู่แห่งโชคชะตาคนที่ 7 ของสามีคนเราเกิดมามีวาสนาได้เจอกันยอมไม่ใช่เื่แปลกตอนนี้สามียังรับความจริงไม่ได้อีกไม่นานเขาจะต้องยอมรับได้แน่นอนวันนี้อาจจะเสียใจวันหน้าอาจจะมีความสุขก็ได้เชื่อข้าสิขอบคุณ์"
"อืม เป็เช่นนั้นก็ดีทุกฝ่ายจะได้มีความสุขจะได้ไม่มีความทุกข์เช่นวันนี้"
(*สกุลหยาง ว่าด้วยเื่สกุลตอนแรกหยางเฟิงเป็คนตระกุลหยางอยู่แล้วเนื่องด้วยต้องหนีจากการกวดล้างของแคว้นเซียงเลยเปลี่ยนเป็คนสกุลลัวมาอาศัยอยู่ที่แคว้นฉิน แต่พอนานวันเลยกลับมาใช้สกุลหยางเช่นเดิม)
5K
