ตอนที่ 12 เร็วไปไหมถ้าจะบอกว่าเรา “รักกัน” 2
รินอารีมองดูน้ำฟ้าแล้วรู้สึกใจหายกับท่าทีของเขาแต่เพียงไม่นานแววตาของหล่อนก็ฉายแววแห่งความรู้สึกอิ่มเอมขึ้นมา
“รินเองก็รู้สึกแบบนั้นกับน้ำเหมือนกันนะ”
น้ำฟ้ารีบหันหน้ามาสบตารินอารีแววตาของเขาเปล่งประกายพร้อมกับรอยยิ้มฉายแววบนใบหน้า
ระหว่างนั้นเองที่ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มสายลมวูบหนึ่งก็พัดเข้าหารินอารีแล้วผ่านไปทางน้ำฟ้าทั้งคู่รู้สึกถึงสายลมนั้นในทันทีและในความรู้สึกมันเหมือนกับว่าสายลมนั่นกำลังแสดงความยินดีกับพวกเขาทั้งสอง...
ร้านกาแฟใกล้สนามบินเชียงใหม่
“พี่คะ”
“มีอะไร”ผู้จัดการร้านวางมือจากกระดาษปึกใหญ่บนโต๊ะเมื่อพนักงานสาวเรียกด้วยน้ำเสียงเหมือนเกิดปัญหาที่ร้าน
“น้ำส้มคั้นหมดค่ะแล้วส้มก็หมดด้วยค่ะ”
“คุณรินยังไม่กลับเหรอ”
“ยังค่ะ”เงียบครู่หนึ่ง “แล้วถ้าเกิดมีลูกค้าสั่งน้ำส้มคั้นจะทำยังไงดีคะ”
“บอกว่าหมดไปก่อนก็แล้วกันอย่าให้ลูกค้ารอ”
“ค่ะ”
“นี่ก็จะเกือบชั่วโมงแล้วคุณรินน่าจะมาถึงแล้ว”
“ค่ะแต่คงจะแวะทานข้าวกันก่อนเพราะนี่ก็เที่ยงพอดี ยิ่งไปกับแฟนด้วยคงอีกนานค่ะ”พนักงานสาวยิ้ม
“อื้อ...คงงั้น” ผู้จัดการยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะก้มหน้าก้มตาตรวจดูเอกสารตรงหน้าต่อ...
ติ้ง... ต่อง...
เสียงกริ่งดังขึ้นได้ไม่นานประตูบานเลื่อนเหล็กดัดบานใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดชายวัยกลางคนที่เปิดประตูแสดงสีหน้าแปลกใจในทันทีที่ได้เห็นคนกดกริ่งเมื่อครู่
“สวัสดีครับลุง”น้ำฟ้ายิ้มกว้าง
“คุณหนู”
“ครับ”
พูดจบน้ำฟ้ายิ้มเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีปล่อยให้คนขับรถที่เปิดประตูให้เพ่งมองความผิดปกติของเขาแต่เมื่อน้ำฟ้ากำลังเดินห่างออกไปลุงคนขับรถก็นึกขึ้นได้จึงรีบเอ่ยถาม
“คุณหนูครับ”
“ครับ”สีหน้าแปลก ๆ แต่ก็ยังแฝงด้วยรอยยิ้มของคนอารมณ์ดี “มีอะไรเหรอครับ”
“แล้วรถละครับคุณหนู”
“รถ... อ้อตายละผมลืมไว้ที่ร้านกาแฟครับ”
“หาลืมรถของตัวเองนี่นะครับ” นิ่งครู่หนึ่ง “แล้วคุณหนูกลับมาบ้านยังไงครับ”
“ผมเดินมาครับ”
“เดินมา”
“ลุงให้คนไปเอารถที่ร้านกาแฟที่เพิ่งเปิดใหม่มาให้ผมด้วยนะครับ”ยิ้ม
“ครับคุณหนู”
น้ำฟ้าเดินเข้าบ้านพร้อมกับเพลงอย่างอารมณ์ดีเมื่อมาถึงห้องนอนเขาตรงไปที่โต๊ะอ่านหนังสือหยิบรีโมทเครื่องเสียงเปิดเพลงหวาน ๆแล้วยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอนมองดูเพดานห้องแล้วอมยิ้มอยู่คนเดียว
เอื้อมขนุนเดินตามหลังน้ำฟ้าขึ้นมาที่ห้องเมื่อเห็นคุณหนูของตนเองมีท่าทีแตกต่างไปจากทุกๆ วันก็รีบหันหลังกลับกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงชั้นล่างตรงไปที่ห้องครัวทันที
“ป้าสุดใจ”
“มีอะไร”แม่บ้านอีกคนหันกลับมาทางเอื้อมขนุนทันที
“คุณหนูค่ะป้า”
“คุณหนูเป็อะไรกลับไปเป็อย่างเก่าอีกแล้วเหรอ”
“เดี๋ยวก่อนสิป้าฟังหนูก่อน”
“แกก็ว่าไปสินางเอื้อม”
“ปกตินะป้าเวลาที่คุณหนูกลับมาจากข้างนอกจะอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยก่อนที่จะก้าวขึ้นเตียงนอนได้”
“ก็ใช่นะสิ”ป้าสุดใจออกเสียงกระซิบ “ก็คุณหนูเนตรเขาสอนกันมาดีนี่”
“แต่ครั้งนี้ไม่เป็อย่างนั้นนะสิป้า”
“มีอะไร”
“ก็กลับมาถึงเมื่อกี้พอถึงห้องนอนก็เปิดเพลงะโขึ้นเตียงนอนยิ้มอยู่คนเดียวทำเหมือนคนกำลังมีความรักอย่างนั้นแหละ”
“มีความรัก”...
“กลับมาแล้วค้า”
ทันทีที่เปิดประตูบ้านรินอารีร้องบอกว่าหล่อนกลับมาถึงแล้วทำให้ทั้งนกแกและบุญเรือมที่กำลังเตรียมอาหารบนโต๊ะมองหน้ากันอย่างแปลกใจ
“มีอะไรทานบ้างคะ”ยิ้มให้คนโน้นคนนี้ก่อนจะมองที่โต๊ะอาหารซึ่งล้วนแล้วแต่เป็เมนูผัก “ว้าว...ของโปรดรินทั้งนั้นเลยค่ะ”
“...”
นกแกหันไปมองหน้าบุญเรือมแล้วทำท่าชี้นิ้วไปที่โต๊ะอาหารทำสีหน้าแปลกใจ
“ทานเลยนะคะ”รินอารีวางกระเป๋าไว้ที่เก้าอี้ข้างตัวก่อนจะดึงจานข้าวที่มีช้อนซ้อม“ตักข้าวเลยค่ะ”
“อ๊ะแฮ่ม”บุญเรือมกระแอม
“อ้อ...ล้างมือก่อน”รินอารียิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วก่อนลุกขึ้นยืนตัวตรงทำท่าแสดงความเคารพเหมือนผู้พิทักษ์สันติราษฎร์“ได้ครับผ้ม” พูดจบก็เดินลิ่วไปจากโต๊ะอาหาร
“ป้า นี่น่ะนะของโปรดทุกทีที่เห็นผักทีไรทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้วันนี้คุณรินเป็อะไรคะป้า”
“ก็คงจะอ้อนให้คุณนันทิศซื้อนั่นซื้อนี่ให้ได้สำเร็จนะสิแกไม่เคยเห็นคุณหนูเป็แบบนี้หรือไงนางนกแก”
“น่าจะใช่”
“มาแล้วค่า”เสียงดังมาก่อนที่เ้าตัววิ่งซอยเท้าถี่ ๆ มานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
“เบา ๆ ค่ะคุณรินเดี๋ยวก็หกล้มหรอก”บุญเรือมพูดพร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นรินอารีทำตัวเหมือนตอนเด็ก ๆ
เมื่อนกแกตักข้าวให้เรียบร้อยรินอารีขอบคุณแล้วตักอาหารเข้าปากคำแรกก็หยุดชะงักครู่หนึ่งพร้อมกับตีสีหน้าฝืน ๆก่อนจะค่อย ๆ เคี้ยวจากช้า ๆ และเร็วขึ้น
“อร่อยมากเลยค่ะป้า”ยิ้มอย่างชอบใจ
“งั้นก็ทานผักให้เยอะๆ นะคะคุณริน” นกแกเอ่ยขึ้น
“ค่ะ” ยิ้ม“รินจะทานให้หมดทุกจานเลยค่ะ”
“...”
นกแกหันไปมองหน้าบุญเรือมอีกครั้ง...
ตืดด... ตืดด...
เสียงสัญญาณโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นรินอารีพักมือจากการวาดภาพแล้วหยิบขึ้นมา ทันทีที่ได้เห็นข้อความและชื่อผู้ส่งข้อความหล่อนอมยิ้ม
...นี่ดึกแล้วนะ เ้าหญิงรินอานอนได้แล้ว เขาเห็นนะว่าห้องเปิดไฟอยู่...
รินอารีลุกเดินไปที่หน้าต่างหล่อนแหวกผ้าม่านออกเล็กน้อยมองไปที่บ้านฝั่งทิศตะวันตกเยื้องไปฝั่งตรงข้ามของถนนหล่อนยิ้มแล้วกดพิมพ์ข้อความตอบกลับ
...ว่าแต่เขา ตัวเองก็ยังไม่นอนเหมือนกันแหละ...
เมื่อกดส่งไปไม่นานอีกฝั่งก็ตอบกลับมา
...นอนไม่หลับ...
รินอารียิ้มแล้วพิมพ์ข้อความอีกครั้ง
...คิดถึงเขาเหรอ...
ครู่หนึ่งข้อความตอบกลับ
...เปล่า...
รินอารีทำหน้าย่นหล่อนแหวกผ้าม่านอีกครั้ง ไฟที่หน้าต่างบ้านหลังนั้นดับลงทันที
“ชิจะหวานให้ชื่นใจหน่อยก็ไม่ได้”
รินอารีบ่นกับโทรศัพท์หล่อนกำลังจะวางมันลงบนโต๊ะอ่านหนังสือแต่มีสัญญาณข้อความเข้ามาเสียก่อนจึงรีบเปิดอ่าน
...ไม่ได้คิดถึงนะ แต่... คิดถึงมากต่างหาก...
รินอารียิ้มกว้างหล่อนรีบกดข้อความตอบกลับ
...หลับฝันดีนะ...
...เ้าหญิงรินอารีก็เหมือนกันนะครับ ขอให้หลับฝันดี...
รินอารีอมยิ้มกับข้อความสุดท้าย...
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นไม่นานประตูก็เปิดออกบุญเรือมมาพร้อมกับนมอุ่น ๆ แก้วหนึ่งทันทีที่เข้ามาในห้องนอนของรินอารีก็เหลือบไปเห็นภาพวาดบนแท่นรองวาดภาพเป็ภาพวาดของผู้หญิงผมยาวก้มหน้ามองที่มือสองข้างซึ่งมีรูปหัวใจสีแดงอมชมพู
“ภาพวาดอะไรเหรอคะคุณหนู” ยิ้ม
“ผู้หญิงกับหัวใจค่ะ”ยิ้ม บุญเรือมยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ “เอานมอุ่นมาให้รินเหรอคะ”
“ค่ะ”
รินอารีรับแก้วนมจากบุญเรือนแล้วยกดื่มสามอึกใหญ่จนหมดแก้วหล่อนน้ำตาคลอเล็กน้อยเหมือนจะเกิดอาการฝืนทนแต่ก็ยิ้มขณะที่ยังมีคราบนมเปรอะอยู่บริเวณเหนือริมฝีปาก้า
“หอมอร่อยชื่นใจ”
รินอารียิ้มแฉ่งอีกครั้งขณะที่บุญเรือนอมยิ้มอย่างรู้ทัน...
5K
![[จบแล้ว] มหาศึกไททันล้างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753259250_75730930.webp)
