*สามเดือนก่อนพิธีปักปิ่น**
ณ จวนแม่ทัพเยว่
กุบ กับ กุบ กับ ฮี่ๆๆๆๆ ตุบ
"ท่านมีธุระอันใดกับจวนแม่ทัพขอรับ?....."
"ข้านำจดหมายมาส่งแก่ท่านแม่ทัพเยว่ ไปบอกท่านแม่ทัพว่ามีจดหมายจากเยว่ชิงเซียน...."หลังจากนั้นทหารเฝ้าประตูก็มาพร้อมกับเหล่าเ้าของจวน
ตึก ตึก ตึก ตึก
"เ้า!....เ้าที่กล้าอุ้มลูกสาวข้า! อย่าอยู่เลยย๊าาา!...." ถึงแม้คนตรงหน้าจะมีรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปแต่เขาก็ยังจำได้ดีใครจะจำไม่ได้เ้าบ้าหน้าตายนั่น!
หลังจากนั้นแม่ทัพผู้ห่วงลูกสาวดุจจงอางหวงไข่ก็กระโจนใส่หลงเทียนทันที แต่ทุกการโจมตีหลงเทียนกลับหลบได้หมดและไม่มีการตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น...จนผู้เป็ใหญ่ในจวนอย่างฮูหยินเยว่ทนไม่ไหวเพราะ้ารู้ข่าวของบุตรสาวจึงประกาศดังก้อง.....
"ท่านพี่!....ถ้าท่านไม่หยุดก็นอนนอกห้องเสียเถิด!...."เพียงเท่านั้นทุกอย่างก็หยุดลงพร้อมทั้งแม่ทัพผู้น่าแกรงขามกลายเป็ลูกแมวเหมียวผู้น่ารักในบัดดล.....
"ขออภัยท่านด้วยทั้งที่มาเพื่อส่งข่าวให้ทางเราแท้ๆกลับต้องมาเจอคนแก่ไม่รู้จักโต....เชิญท่านด้านในก่อน...." แต่จะว่าไปคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปมากทั้งที่ผ่านไปไม่กี่เดือนแท้ๆอีกทั้งสีผมและสีตาถ้าไม่สังเกตุให้ดีๆคงจำไม่ได้ ไหนจะความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นเป็เท่าตัวอีก....
"ข้าต้องขอรับเพียงน้ำใจจากฮูหยินเท่านั้นเพราะข้ามีธุระต้องรีบไปทำต่อ แต่ข้าจะกล่าวเตือนพวกท่านโดยเฉพาะผู้หวงบุตรสาวมากอย่างท่านแม่ทัพ....
พิธีปักปิ่นที่จะถึงในอีกไม่กี่เดือนข้าหน้าเซียนเออร์จะกลับมาในวันพิธีท่านระวังมือในเงามืดที่มองไม่เห็นด้วยที่ท่านเองก็รู้ว่าใครพวกมันจะมาเล่นงานนางแน่ถ้ามันรู้ว่านางยังไม่ตายและหายดี.... และที่สำคัญท่านแม่ทัพเยว่ท่านจะหวงนางกับข้าไปใยในเมื่อนางเป็ของข้าั้แ่ต้น...ท่านคงไม่ลืมสัญญาเมื่อสิบปีก่อน..."กล่าวจบก็ยืนจดหมายให้ฮูหยินและทิ้งะเิลูกใหญ่ให้ท่านแม่ทัพผู้หวงบุตรียิ่ง ยืนพึมพรำอยู่คนเดียวราวเจอเื่ที่น่าใจนช็อคแต่ทุกคนในที่นี่นั้นต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน.....
"ชะ ชะ ชินอ๋อง!.... "
"....!!!! "
"............................"
กลับมาปัจจุบัน
ภายในมิติ
ตอนนี้ก็ใกล้ถึงวันปักปิ่นแล้ว เหลืออีกแค่เดือนเดียวในโลกภายนอกเท่านั้น แต่ตอนนี้ข้าอยู่ในมิติมาแล้วถึงสองปีข้าทำการศึกษาตำราต่างๆอย่างแตกฉานอาจจะเป็เพราะด้วยพรที่ได้ขอไว้ด้วย
ถึงแม้ตอนนี้จะผ่านมาสองปีก็จริงแต่ระดับของข้าก็พึ่งเลื่อนมาเป็แค่ระดับาาจักรพรรดิ์ขั้นสูงเท่านั้น เพราะข้าเอาเวลาที่มีไปศึกษาด้านต่างๆจนหมดสิ้นและในตอนนี้ข้าก็เป็นักหลอมโอสถระดับเซียนโอสถ ซึ่งนั้นทำให้ท่านอาจารย์ใเป็อย่างมากในความเชี่ยวชาญด้านการหลอมโอสถจนทำให้ข้ามีระดับที่สูงกว่าท่านอาจารย์แล้ว แต่ใช้เวลาเพียงไม่นานท่านอาจารย์ก็สามารถตามข้ามาทัน แล้วข้ายังเป็ผู้ใช้อักขระขั้นสีดำ
และข้ายังฝึกการใช้อาวุธ ท่าร่าง ทั้งการโจมตีระยะใกล้-ไกล แล้วนำศิลปะการต่อสู้จากโลกเดิมมาประยุกต์ใช้ให้มันสอดคล้องกับกระบวนท่าของที่นี่ด้วย....
มาถึงบัดนี้ข้าได้ใช้อาวุธทุกชนิดได้อย่างชำนาญเพราะไม่ต้องซื้อหาเพียงนึกคิดแหวนก็จะแปรเปลี่ยนเป็อาวุธที่ข้า้า มันยังสามารถทำให้คู่ต่อสู้สับสนและจับทางเราไม่ได้อีกด้วย....
ส่วนเื่การค้าขายของข้า ข้าได้เปิดหอซื้อ-ขายข่าวที่มีฉากบังหน้าเป็โรงน้ำชาและโรงเหล้าซึ่งเหล้าเ่าั้ข้าก็เอาแค่เหล้าองุ่นและเหล้าผลไม้เท่านั้นไปขายเพราะอย่างที่บอกมันมีไว้ซื้อ-ขายข่าวสารเท่านั้น ถึงแม้จะขายดีเป็เทน้ำเทท่าก็เถอะและทุกอย่างก็กำลังเป็ไปได้ด้วยดี.....
"ท่านอาจารย์ข้าพร้อมที่จะออกไปด้านนอกแล้วเ้าค่ะ......"
"แล้วทำไมเ้าต้องไปในรูปลักษณ์ของบุรุษด้วย! ข้านิทึ่งกับเ้าจริงๆทั้งที่เรียนมากมายขนาดนั้นแต่ยังชำนาญทุกอย่างโดยเฉพาะวิชา'ลอบสังหาร'.....
ข้าชักเป็ห่วงคนที่จะมามีเื่หรือแม้แต่ศัตรูของเ้าจริงๆ แต่ก่อนที่เ้าจะออกไปข้าว่าเ้าควรทะลวงระดับขั้นเสียก่อนดีกว่าเพื่อความปลอดภัย ถึงแม้ในสามแคว้นนี้จะไม่มีใครสู้เ้าได้แล้วก็เถอะ! เ้ามันเหมาะกับคำว่าปีศาจน้อย...จริงๆ....หึหึ"
"ที่ข้าปลอมตัวเป็บุรุษก็เพราะข้าจะไปหาอาฟู่กับอาเหวินก่อนแล้วค่อยกลับจวนเ้าค่ะ แล้วก็ไม่ต้องไปสงสารพวกที่เป็ศัตรูของข้าหรอกเ้าค่ะ เพราะข้าจะให้มันได้ไปสบายจะได้ไม่ต้องลำบากอยู่ต่อให้เหนื่อยไงล่ะเ้าคะ...หึหึ" เป็เสียงหัวเราะที่ชวนสยองจริงๆ นี้ข้ามีศิษย์เป็ปีศาจจริงๆใช่ไหม!....
หลังจากนั้นข้าก็ใช้เวลากว่าเจ็ดวันในการทะลวงระดับขั้นและตอนนี้ข้าอยู่ระดับ"ครึ่งก้าวเซียนขั้นต้น" แล้วไม่น่าเชื่อแค่มีน้ำทิพย์โอสถเป็ส่วนผสมก็ทำให้โอสถมีประสิทธิภาพขนาดนี้ เเละนี่ก็ถึงเวลาออกไปเผชิญโลกกว้างแล้ว!.....
"รอข้าก่อนเถอะ....พวกแมลงสาบทั้งหลาย!"
"หึหึหึ!...ฮ่าๆๆ...."
481
