ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        เฉินเยี่ยหันมา“น้องเคยคิดอยากให้ต้าชุนกับเยาเม่ยมาเรียนที่ปักกิ่งบ้างหรือเปล่า”

        “ตั้งแต่เม่าถิงกลับมาจากมณฑลเฮยก็บอกว่าหมู่บ้านต้าเจียงที่พวกน้องอยู่ไม่มีโรงเรียนประถมถ้าต้าชุนกับเยาเม่ยจะเรียนหนังสือคงต้องไปเรียนที่หมู่บ้านข้างๆหรือเข้ามาเรียนในตัวเมือง คงยุ่งยากมากอย่างไม่ต้องสงสัย”

        “อีกอย่างสภาพแวดล้อมและทรัพยากรด้านการศึกษาของปักกิ่งก็ดีกว่ามณฑลเฮยมากเพื่อเด็กๆ น้องลองพิจารณาดูไหม”

        สวีหว่านหนิงถอนหายใจ“ใช่ว่าฉันจะไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้นะคะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่สะดวกย้ายมาอยู่ปักกิ่ง”

        โรงงานอาหารสาขาย่อยที่หมู่บ้านต้าเจียงเพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่กี่เดือนแม้จะได้ใบสั่งซื้อจากปักกิ่งแล้วรายการหนึ่ง อีกทั้งยังทำยอดขายในท้องถิ่นได้ไม่แล้วแต่ก็ยังไม่ถือว่าสามารถดำเนินกิจการได้อย่างมั่นคง

        เธอเป็นผู้บริหารจำเป็นต้องรับผิดชอบงานที่โรงงานสาขา

        อีกอย่างเรื่องจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในนามของเธอก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอย่างไรก็คงต้องรอให้จัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จก่อน ถึงจะย้ายมาตั้งรกรากอยู่ที่ปักกิ่งได้

        เฉินเยี่ยไม่รู้ความคิดของสวีหว่านหนิงจึงนึกว่าสวีหว่านหนิงกำลังกังวลเรื่องสถานการณ์การเป็นจือชิงของตัวเองเฉินเยี่ยจึงกระซิบว่า “ขอแค่น้องกลับมาที่ปักกิ่ง พวกเราสามารถวิ่งเต้นได้พ่อของพี่สะใภ้รองของพี่ดูแลเรื่องการส่งจือชิงไปที่ชนบทโดยเฉพาะในมือของเขามีรายชื่อคนที่จะได้กลับเข้าเมือง พี่ช่วยขอให้ได้”

        “ขอบคุณความหวังดีของพี่สะใภ้มากเลยค่ะแต่เรื่องนี้คงไม่เหมาะที่จะรบกวนคนอื่น”

        เฉินเยี่ยอยากบอกว่าไม่รบกวนเลยสักนิดขอแค่คนตระกูลสวีเอ่ยปาก พ่อของพี่สะใภ้รองของเธอก็คงจะใส่ชื่อสวีหว่านหนิงเข้าไปในรายชื่อนั้นอย่างไม่ลังเล

        แต่เธอเพิ่งแต่งเข้าตระกูลสวีมาได้ไม่กี่ปีคนตระกูลสวีไม่เคยขอให้ช่วยเรื่องนี้มาก่อน เธอจึงไม่กล้าเอ่ยปากออกไปโดยพลการ เลยมาถามความคิดเห็นของสวีหว่านหนิงก่อน

        เฉินเยี่ยไม่รู้เลยว่าคนตระกูลสวีมีหรือจะไม่เคยคิดเรื่องนี้ ตอนสวีหว่านหนิงไปอยู่ชนบทได้สามปีตระกูลสวีก็พ้นวิกฤตโดยสิ้นเชิงแล้วพวกเขาผลัดกันเขียนจดหมายเกลี้ยกล่อมสวีหว่านหนิงให้เธอกลับมาที่ปักกิ่ง

        แต่ทุกครั้งร่างเดิมกลับปฏิเสธเพราะกู้จวิ้นกับหลี่เชี่ยนเชี่ยนจะไม่ได้กลับไปด้วย เธอไม่อยากแยกจากพวกเขาเพราะมันจะทำให้เธอกลายเป็นคนไม่รักเพื่อน

        ส่วนสวีหว่านหนิงนั้นหลังทะลุเข้ามาในหนังสือก็ได้รับจดหมายจากที่บ้านหลายฉบับพ่อกับแม่เองก็เคยบอกให้เธอกลับมาอยู่ปักกิ่ง แต่เธอก็ปฏิเสธไปเช่นกัน

        เธอคือผู้หญิงที่รู้เรื่องราวของนิยายรู้ดีว่าทิศทางของเรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางไหน

        เธออยากใช้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือไม่ก็ใช้ผลงานที่จับต้องได้เป็นช่องทางในการกลับปักกิ่งอย่างสง่าผ่าเผย

        เธอไม่อยากพึ่งพาเส้นสายของตระกูลสวีหรือเส้นสายของหลินอัน

        เธอไม่อยากเป็นแค่ไม้ประดับของคนอื่น

        “ในเมื่อน้องมีแผนการอื่นพี่ก็จะไม่ก้าวก่าย แต่ถ้าน้องอยากกลับปักกิ่งเมื่อไรบอกพี่ได้เสมอพี่จะช่วยจัดการให้”

        “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้พี่สะใภ้ดีกับฉันมากจริงๆ” สวีหว่านหนิงขอบคุณอีกฝ่ายจากใจจริง

        อีกด้านแม่สวีและป้าสะใภ้สองคนของสวีหว่านหนิงสอบปากคำหลินอันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        “หมอกำชับไว้ว่าหลินอันต้องพักผ่อนให้ดีพวกเราคงไม่อยู่รบกวนแล้วละ เอาไว้ตอนบ่ายแม่ทำกับข้าวเสร็จจะเอามาส่งให้นะ”

        “แม่คะไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันเช่าเตาทำอาหารในโรงอาหารของโรงพยาบาลไว้แล้วฉันทำอาหารเองได้ค่ะ”

        “ดูพูดเข้า เราเป็นครอบครัวเดียวกันไม่เห็นจะลำบากตรงไหนอีกอย่าง โรงพยาบาลเต็มไปด้วยเชื้อโรค ถ้าเชื้อโรคปะปนเข้าไปในอาหารจะทำยังไงเชื่อฟังแม่ ต่อจากนี้แม่จะเอาอาหารมาส่งให้พวกลูกทุกวัน”

        ได้ยินดังนั้นสวีหว่านหนิงก็ไม่อยากฝืนใจอีกฝ่าย

        เธอไม่ควรขัดขวางการแสดงความรักของแม่สวี

        ไม่ทันไรเวลาก็ผ่านไปแล้วสิบวัน

        สิบวันที่ผ่านมาคนตระกูลสวีผลัดกันมาเยี่ยมหลินอัน

        ส่วนหลินอันนั้นต้องเผชิญกับการสอบปากคำซ้ำไปซ้ำมา

        ตั้งแต่พ่อแม่ลุงใหญ่ ลุงรอง ยันพี่ชายห้าคนของสวีหว่านหนิง ไม่ว่าใครมาหาหลินอันจะต้องตอบคำถามเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก

        สวีหว่านหนิงอดกลัวหลินอันรำคาญไม่ได้แต่ในความเป็นจริงหลินอันนั้นใจเย็นมาก

        ต่อให้ถูกถามคำถามเดิมหลายครั้งเขาก็จะตั้งใจตอบทุกครั้ง

        เพราะปัจจัยหลายอย่างในที่สุดคนตระกูลสวีก็ยอมรับในตัวหลินอัน

        ตอนเย็น หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จหลินอันก็รบเร้าสวีหว่านหนิงว่า “เธอรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะตอนนี้ฉันลุกจากเตียงได้แล้ว ฉันดูแลตัวเองได้”

        สวีหว่านหนิงนอนบนโซฟาเดี่ยวมาแล้วหลายวันกล้ามเนื้อทั้งร่างกำลังกรีดร้องเพราะความเมื่อยล้า

        ด้วยเหตุนี้หลังจากเห็นว่าหลินอันดูแลตัวเองได้จริงๆ แล้ว เธอจึงกลับมาที่บ้านสวีเพื่อนอนให้อิ่มสักหนึ่งตื่น

        เพียงแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูใหญ่ของบ้านพักทหารสวีหว่านหนิงก็ถูกหญิงวัยกลางคนที่ดูคุ้นหน้าขวางทางไว้

        ผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ดูจะหวาดกลัวทหารเฝ้ายามเธอจึงไม่กล้าเข้าใกล้บ้านพักทหาร และรอจนกว่าจะเห็นเงาร่างของสวีหว่านหนิงจึงค่อยเดินมาหา

        “หว่านหนิงไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี เธอดูสวยขึ้นจริงๆ”

        สวีหว่านหนิงหรี่ตาลงพลางมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา

        เธอรู้สึกคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายคือใคร

        แต่หน้าตาของผู้หญิงคนนี้ดูร้ายกาจและไม่มีเหตุผลทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร

        อีกฝ่ายลองยื่นมือมาจะจับมือสวีหว่านหนิง“ดูมือของเธอสิ ทำเกษตรมาหลายปีจนมัน...”

        สวีหว่านหนิงยกมือหลบไม่ยอมให้อีกฝ่ายจับมือ

        เธอโบกมือไปมาตรงหน้าผู้หญิงคนนี้

        “มือของฉันก็ยังดีอยู่นี่คะ”

        อีกฝ่ายยิ้มพลางกล่าว“นั่นสินะ ทำเกษตรมาหลายปีแต่ผิวไม่ดำคล้ำ มือก็ไม่ด้าน ได้รับการบำรุงรักษาอย่างดีไม่เหมือนกู้จวิ้นของพวกเรา...”

        กู้จวิ้น?

        สวีหว่านหนิงมองอีกฝ่ายอย่างละเอียดจึงได้เห็นความละม้ายคล้ายคลึงกับกู้จวิ้นจากใบหน้าของอีกฝ่าย

        มิน่า เธอถึงรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้!

        ร่างเดิมเคยเจอแม่ของกู้จวิ้นแค่ครั้งเดียวแถมครั้งนั้นผู้หญิงตรงหน้าเธอคนนี้ยังด่าและดูหมิ่นร่างเดิมที่เป็นลูกข้าราชการเสียจนไม่มีชิ้นดี

        ปากเอาแต่บอกว่าร่างเดิมไม่คู่ควรกับกู้จวิ้นของพวกเขา

        ทั้งที่พ่อของกู้จวิ้นเป็นแค่คนงานเผาเหล็กในโรงงานเหล็กแถมยังไม่ใช่พนักงานประจำ และแม่ของกู้จวิ้นก็เป็นเพียงพนักงานในโรงอาหาร

        พวกเขาฐานะแย่กว่าร่างเดิมหลายร้อยเท่าไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้บอกว่าร่างเดิมไม่เหมาะกับลูกชายของพวกเขา

        แต่ร่างเดิมกลับเก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจและคิดมาโดยตลอดว่าตัวเองเป็นคนไม่เอาไหน

        สวีหว่านหนิงรู้ดีว่านี่คือวิธีการลดทอนคุณค่าเพื่อควบคุมความคิดของร่างเดิม!

        “มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ”น้ำเสียงของสวีหว่านหนิงเจือความหงุดหงิด

        “ไม่มีอะไรมากหรอกฉันได้ยินว่าเธอกลับมาแล้วเลยอยากแวะมาหา”

        ตอนแม่กู้พูดอยู่นั้นเธอกวาดตามองสวีหว่านหนิงอย่างพิจารณาสายตาเหมือนกำลังประเมินค่าสินค้าชิ้นหนึ่งไม่มีผิด

        “ฉันไม่สนิทกับคุณคงไม่ต้องรบกวนคุณเดินทางไกลมาเพื่อเยี่ยมฉัน ขอตัวก่อนนะคะ”

        “เด็กคนนี้!”แม่กู้ยื่นมือมาคว้าแขนของสวีหว่านหนิงแล้วตำหนิว่า“ผู้หลักผู้ใหญ่คุยด้วยแต่กลับทำตัวแบบนี้หรือ ทำไมไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”

        “ผู้หลักผู้ใหญ่?” สวีหว่านหนิงแค่นหัวเราะ“คุณเป็นญาติฝ่ายไหนของฉันคะ ป้ากู้ ฉันไม่สนิทกับป้า อย่ามาหาเรื่องฉันเลยอีกอย่าง วาจาตำหนิติเตียนของป้าควรเก็บไว้ใช้กับกู้จวิ้นมากกว่า อ้อ จริงสิหลี่เชี่ยนเชี่ยนเองก็เหมือนจะชอบฟังนะคะ”

        พูดจบสวีหว่านหนิงก็สะบัดมือของแม่กู้ออกแล้วปลีกตัวออกมา

        เธอไม่ควรหยุดฟังอีกฝ่ายพูดจาเหลวไหลเลย!

        เสียอารมณ์หมด

        ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆครอบครัวที่อบรมลูกชายออกมาเป็นคนแบบกู้จวิ้นได้จะดีสักเท่าไรกันเชียว?