Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 26

ครืด !! เสียงเตียงเข็นถูกเข็นไปตามทางเดินมันกำลังตรงไปที่ห้องผ่าตัดซึ่งมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่จะเห็นเตียงเข็นโรงพยาบาลแต่ทว่าเตียงเข็นผู้ป่วยคนนี้กลับมีหมอแผนกศัลยกรรมสองคนวิ่งตามอยู่ข้างเตียงไม่ห่างสีหน้าของทั้งคู่นั้นดูตกใจเป็นอย่างมาก

บนเตียงนั้นคือผู้ป่วยคนหนึ่งกำลังนอนหมดสติสีหน้าของเขาดูซีดและดูเจ็บปวดผู้ป่วยคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยเขาคือหมออิจิโนเสะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมของโรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโตเกียวแห่งนี้นั่นเอง

“หมออิจิโนเสะคะ !!” หมอมิโฮะเขย่าแขนหมออิจิโนเสะพลางพยายามเรียกให้หมออิจิโนเสะฟื้นขึ้นมา

“หมออิจิโนเสะครับอดทนไว้ก่อนนะครับ !!” ดนัยเองก็พยายามเรียกเช่นกันเขาจับมืออีกข้างของหมออิจิโนเสะเอาไว้แน่น

“ทุกคนปล่อยมือก่อนผมต้องรีบผ่าตัดหมออิจิโนเสะนะ” หมอยูคิมูระศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจเพียงคนเดียวของแผนกพูดหลังจากเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาทำท่าเหมือนจะตามเข้าไปในห้องผ่าตัดด้วย

หลังจากทั้งสองคนได้ยินที่หมอยูคิมูระบอกพวกเขาก็รีบปล่อยมือปล่อยให้หมอยูคิมูระพาหมออิจิโนเสะเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที

“หมออิจิโนเสะจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ” ดนัยถามหมอมิโฮะ

“เขาต้องไม่เป็นอะไร” หมอมิโฮะพูดแต่น้ำเสียงของเธอดูไม่แน่ใจเท่าไหร่เพราะโรคที่หมออิจิโนเสะเป็นนั้นคือโรคหัวใจ

“ว่าแต่นี่หมอนากิสะรู้เรื่องหรือยัง” หมอมิโฮะถามเพราะไม่เห็นหมอนากิสะ

“หมอนากิสะยังอยู่ห้องผ่าตัดที่สองกับหมอมาสึมิครับ” ดนัยตอบเพราะเมื่อชั่วโมงก่อนหมอนากิสะพึ่งจะเข้าห้องผ่าตัดไป

“ถ้าอย่างนั้นฝากเธอแจ้งเรื่องหมออิจิโนเสะแก่หมอคนอื่นๆที่ยังไม่รู้เรื่องด้วยนะอีกสิบนาทีฉันเองก็ต้องเข้าห้องผ่าตัดแล้วบ่ายนี้เธอไม่มีผ่าตัดใช่มั้ย” หมอมิโฮะพูด

“ครับวันนี้ผมว่าง” ดนัยพยักหน้าเพราะคนไข้ที่เขาจะต้องไปเป็นผู้ช่วยผ่าตัดกับหมออิจิโนเสะนั้นอาการไม่ค่อยดีจึงต้องเลื่อนการผ่าตัดออกไป

“อืมถ้าอย่างนั้นฉันไปเตรียมตัวผ่าตัดก่อนนะ” หมอมิโฮะพยักหน้าพลางยกมือทั้งสองขึ้นก่อนจะตบลงที่แก้มเธอเสียงดัง

แปะ !! หมอมิโฮะใช้มือของเธอตบลงที่แก้มตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติเธอนั้นจะต้องผ่าตัดอีกหลายชั่วโมงจะมาเป็นกังวลเรื่องหมออิจิโนเสะตอนนี้ไม่ได้

หลังจากตั้งสติได้แล้วหมอมิโฮะก็เดินไปทันทีทิ้งให้ดนัยยืนอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดที่พึ่งจะพาหมออิจิโนเสะเข้าไป

“หมออิจิโนเสะต้องไม่เป็นอะไรดนัย” เสียงฮิคาริดังขึ้นมาข้างๆหูของดนัย

“นั่นสินะหมออิจิโนเสะต้องไม่เป็นอะไรแต่ขอบใจเธอมากเลยนะที่มาบอกฉันน่ะว่าหมออิจิโนเสะล้มหมดสติอยู่ที่หน้าห้องน้ำ” ดนัยหันไปขอบคุณฮิคาริเพราะถ้าฮิคาริไม่มาแจ้งแก่เขาว่าเจอหมออิจิโนเสะล้มหมดสติอยู่ล่ะก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีคนไปพบหมออิจิโนเสะเพราะห้องน้ำที่แผนกศัลยกรรมใช้นั้นไม่ค่อยมีคนไปใช้เท่าไหร่เพราะมันอยู่ไกลแถมหมอในแผนกเองก็ผ่าตัดยาวหลายชั่วโมง

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่าฉันก็แค่เบื่อๆเลยลองไปดูทั่วๆโรงพยาบาลดูแต่นึกไม่ถึงจะไปเจอหมออิจิโนเสะนอนหมดสติซะงั้นอ่ะว่าแต่นายเตรียมตัวเอาไว้เถอะฉันมีลางสังหรณ์ว่านายจะไม่ใช่เป็นเพียงแค่หมอผู้ช่วยอีกต่อไปทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแลง” ฮิคาริพูด

“หมายความว่าไง” ดนัยสงสัยว่าฮิคาริหมายความว่ายังไง

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ” ฮิคาริไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมแต่เธอเลือกที่จะหายตัวไปและปล่อยให้ดนัยยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว

เวลาสองทุ่ม

ตอนนี้หมอแผนกศัลยแพทย์ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดที่หมออิจิโนเสะถูกพาเข้าไปถึงแม้จะเป็นเวลาเลิกงานไปแล้วแต่ทุกคนก็ยังไม่ไปไหน

“หมอนากิสะกลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะคะวันนี้คุณผ่าตัดมาตั้งเกือบสิบชั่วโมงแล้วพรุ่งนี้คุณก็มีผ่าตัดตอนเช้าอีกนี่นา” หมอมิโฮะพูดกับหมอนากิสะที่นั่งอยู่ข้างๆ

“จะให้ฉันกลับไปตอนนี้ได้ยังไงล่ะฉันเองก็เป็นห่วงหมออิจิโนเสะเหมือนกันนะ” หมอนากิสะพูดด้วยน้ำเสียงดูเป็นห่วงอย่างมากส่วนดนัยที่นั่งอยู่ไม่ไกลไม่รู้ทำไมเขาฟังน้ำเสียงของเธอแล้วมันดูเหมือนเป็นการเสแสร้งมากกว่า

หรือเป็นเพราะเมื่อวานเราได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับหมอยูมินะเลยคิดว่าเธอเป็นคนไม่ค่อยจริงใจ ดนัยคิดในใจเงียบๆเพราะตอนที่หมอนากิสะคุยกับหมอยูมินั้นนิสัยของเธอไม่เหมือนที่เธอแสดงให้ทุกคนเห็นตอนนี้หมอนากิสะในตอนนั้นดูเจ้าเล่ห์และดูร้ายกาจยังกับพวกตัวร้ายในซีรี่ย์

ทันใดนั้นเองจู่ๆไฟที่ห้องผ่าตัดด้านบนก็ดับลงเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการผ่าตัดสิ้นสุดลงแล้ว

พรึ่บ !! ทุกคนยืนขึ้นทันทีดนัยและหมอคนอื่นๆที่รออยู่ต่างมีสีหน้าเครียดขึ้นมาโดนพลันเพราะไม่รู้ว่าหมอยูคิมูระจะออกมาแจ้งผลการผ่าตัดแบบไหน

แอ๊ด !! ประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออกมาจากด้านในก่อนหมอยูคิมูระจะเดินออกมา

“หมอยูคิมูระ !!!!” ทุกคนต่างส่งเสียงเรียกชื่อหมอยูคิมูระกันใหญ่

“ฟู่ว...การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีหมออิจิโนเสะปลอดภัยแล้ว” หมอยูคิมูระยกแขนขึ้นปาดเหงื่อพลางแจ้งผลการผ่าตัดแก่เพื่อนร่วมงานทุกคน

ผลการผ่าตัดนี้นั้นทำให้ทุกคนถึงกับยิ้มออกสีหน้าทุกคนดูโล่งใจกันหมดหลังจากรู้ว่าหมออิจิโนเสะปลอดภัยแล้วแต่ทว่าสิ่งที่หมอยูคิมูระพูดต่อมาทำให้ทุกคนถึงกับทำสีหน้าไม่ถูก

“แต่หมออิจิโนเสะอาจจะต้องเลิกเป็นหมอ !!” หมอยูคิมูระพูดออกมา

“ว่าไงนะ !!!” ทุกคนอุทานออกมาเสียงดังหลังจากได้ยินคำพูดของหมอยูคิมูระ

“อาการของหมออิจิโนเสะแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ดนัยรีบถามหมอยูคิมูระ

“อืม...ห้องหัวใจด้านซ้ายล่างของหมออิจิโนเสะมีรอยรั่วทำให้เกิดอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะจนเกิดอาการหน้ามืดและหมดสติถึงแม้ฉันจะผ่าตัดแก้ไขไปแล้วแต่โรคหัวใจก็กำเริบได้เสมอตอนนี้นั้นหมออิจิโนเสะจะไม่สามารถผ่าตัดที่ใช้เวลานานๆได้ถ้าหมออิจิโนเสะยังฝืนต่อไปครั้งหน้าจะไม่โชคดีแค่หมดสติไปแบบนี้ ครั้งหน้าหัวใจอาจจะหยุดเต้นไปเลยก็ได้” หมอยูคิมูระอธิบาย

“ได้ยังไงกันหมออิจิโนเสะเป็นหัวหน้าแผนกของเรานะ” หมอมิโฮะพูด

และตอนนั้นเองพยาบาลก็เข็นเตียงของหมออิจิโนเสะออกมาจากห้องผ่าตัด

“อ้าวยังไม่กลับกันอีกเหรอทุกคนโทษทีนะเพราะฉันเลยทำให้พวกเธอต้องเสียเวลาพักผ่อน” หมออิจิโนเสะที่อยู่บนเตียงผ่าตัดพูดหลังจากเห็นว่าทุกคนรอเขาอยู่

“หมออิจิโนเสะเป็นยังไงบ้างครับ”

“เสียเวลาอะไรกันล่ะคะหมออิจิโนเสะพวกเราทุกคนเป็นห่วงคุณนะคะ”

ทุกคนต่างรีบเข้าไปดูอาการหมออิจิโนเสะทันที

“ฮ่ะๆไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่าอีกไม่นานฉันก็จะกลับมาแล้วขอเวลาไปพักรักษาตัวหน่อย” หมออิจิโนเสะที่นอนอยู่บนเตียงพูดด้วยท่าทางสลึมสลือเพราะฤทธิยาสลบยังคงตกค้างอยู่

และจากคำพูดของหมออิจิโนเสะนั้นดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่รู้ว่าเขานั้นไม่สามารถเป็นหมอผ่าตัดได้อีกแล้วทุกคนเหลือบไปมองหมอยูคิมูระพลางส่งสายตาเป็นเชิงถามว่าหมออิจิโนเสะยังไม่รู้งั้นเหรอซึ่งแน่นอนหมอยูคิมูระส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงบอกว่ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่หมออิจิโนเสะ

“เอาล่ะทุกคนปล่อยให้หมออิจิโนเสะได้พักผ่อนเถอะนะพึ่งผ่าตัดเสร็จร่างกายคงยังอ่อนล้าอยู่มากพวกเราเองก็ต้องกลับไปพักผ่อนนะยังมีคนไข้ที่รอให้พวกเรารักษาอยู่ในวันพรุ่งนี้” หมอนากิสะพูดออกมา

“หมอนากิสะพูดถูกแล้วทุกคนกลับไปได้แล้วล่ะฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” หมออิจิโนเสะพยักหน้าเบาๆและบอกให้ทุกคนกลับไปได้แล้วไม่ต้องห่วงเขา

”ครับหมอ/ค่ะหมอ !!” ทุกคนตอบก่อนจะแยกย้ายกันไปปล่อยให้พยาบาลเป็นคนพาหมออิจิโนเสะไปแต่ทว่าก่อนที่พยาบาลจะพาหมออิจิโนเสะไปนั้นเขาก็เอ่ยเรียกดนัยเสียก่อน

“หมอดนัยมานี่เดี๋ยวสิ” หมออิจิโนเสะเรียก

“ครับหมอมีอะไรกับผมเหรอครับ” ดนัยเดินไปหาหมออิจิโนเสะ

หมับ !! หมออิจิโนเสะคว้าแขนของดนัยเอาไว้ก่อนจะพูดเสียงเบา

“คนไข้พิเศษของฉันคงต้องฝากเธอดูแลให้หน่อยนะในช่วงที่ฉันรักษาตัว” หมออิจิโนเสะฝากฝังเรื่องของฮิคาริให้ดนัยดูแล

“เอ่อ....”

“ถือว่าฉันขอร้องนะหมอดนัย” หมออิจิโนเสะเห็นว่าดนัยไม่รับปากจึงพูดขอร้อง

“ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้ครับผมรับปากจะดูแลให้” ดนัยพยักหน้าพลางรับปาก

“อืมขอบใจนะเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะแจ้งแก่ผู้อำนวยการเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นเดือนหน้าผู้อำนวยการคงกลับมาถึงตอนนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผู้อำนวยการในการดูแลเธอไป” หมออิจิโนเสะบอก

“ครับผมเข้าใจแล้ว” ดนัยพยักหน้า

“แล้วก็เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้ล่ะโดยเฉพาะหมอนากิสะจะให้รู้ไม่ได้เด็ดขาด” หมออิจิโนเสะกำชับ

“ครับผมจะปิดปากเงียบเลย” ดนัยรับปากจากนั้นพยาบาลก็พาหมออิจิโนเสะไปทันที

วันต่อมา

หมอนากิสะกำลังอ่านแฟกซ์ในมือให้ทุกคนฟัง

“จากนี้ขอแต่งตั้งให้นายแพทย์ณัฐดนัย รักษาชาติเป็นศัลยแพทย์ทั่วไปของโรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโตเกียว ลงชื่อโอโตะ โฮชิ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโตเกียว !!” หมอนากิอ่านแฟกซ์ในมือให้ทุกคนฟัง

แปะๆๆๆๆ !! เสียงปรบมือในห้องพักแพทย์ดังขึ้นทันทีหลังจากหมอนากิสะประกาศ

“ยินดีด้วยนะหมอดนัย/ยินดีด้วยนะ !!” ทุกคนต่างแสดงความยินดีแก่ดนัยกันหมด

“ทำไมผมถึงได้เลื่อนตำแหน่งแล้วล่ะครับปกติต้องเป็นผู้ช่วยก่อนประมาณปีหรือสองปีไม่ใช่เหรอครับ” ดนัยสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้เลื่อนจากผู้ช่วยศัลยแพทย์เป็นศัลยแพทย์ไวแบบนี้

“เพราะฉันรายงานเรื่องของเธอไปให้ผู้อำนวยการได้รับทราบน่ะสิจากเคสการผ่าตัดที่ผ่านมามีหลายเคสที่ยากในระดับที่หมอมือใหม่ไม่มีทางทำได้แต่เธอก็สามารถผ่าตัดมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบฝีมือของเธอน่ะเกินผู้ช่วยศัลยแพทย์ไปแล้ว จะปล่อยให้เธออยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไปอีกเป็นปีๆก็เสียดายฝีมือ เพราะแบบนี้ผู้อำนวยการโฮชิจึงเห็นด้วยที่จะเลื่อนตำแหน่งให้เธอน่ะสิ” หมอนากิสะอธิบาย

ทำไมเราไม่รู้สึกดีใจเลยนะ ดนัยไม่ได้รู้สึกดีใจเลยเพราะเคสยากๆเหล่านั้นเป็นฮิคาริต่างหากที่ช่วยเขาในการผ่าตัด

“แล้วก็นี่คือแฟกซ์เอกสารจากผู้อำนวยการโฮชิอีกฉบับ” หมอนากิสะหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา (ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลนี้ชื่อโฮชินะครับ ปรากฎชื่อในตอนที่ 10)

“เอกสารอะไรเหรอคะ” หมอมิโฮะถามอย่างสงสัย

“เมื่อคืนนอกจากเรื่องของหมอดนัยฉันแจ้งเรื่องของหมออิจิโนเสะไปด้วยและเมื่อโรงพยาบาลเราขาดหัวหน้าแผนกศัลยแพทย์ไปแบบนี้จึงมีจดหมายแต่งตั้งนี้ออกมา........” หมอนากิสะบอก

“จดหมายแต่งตั้ง ????” ทุกคนแปลกใจกันหมดว่าจดหมายแต่งตั้งอะไร

“ใช่แล้วจดหมายแต่งตั้งและตั้งแต่นี้เป็นต้นไปฉันเทคานากะ นากิสะจะเป็นหัวหน้าแผนกศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลแห่งนี้ชั่วคราว !!!!” หมอนากิสะพูดออกมาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบไปทันทีเพราะถึงแม้ว่าในจดหมายแต่งตั้งนั่นจะบอกว่าชั่วคราวแต่ทว่าหมออิจิโนเสะไม่สามารถผ่าตัดได้แล้วจะกลับมาเป็นหัวหน้าแผนกได้อย่างไร

ทุกคนต่างอึ้งและช็อกกับการเปลี่ยนแปลงที่กระทันหันจนไม่รู้จะตอบสนองเรื่องในตอนนี้อย่างไรยกเว้นแต่อีกคนที่อยู่ในห้องพักแพทย์แห่งนี้ด้วย

“เห็นมั้ยล่ะฉันบอกแล้วทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงลางสังหรณ์ฉันนี่แม่นจริงๆ” ฮิคาริที่อยู่ในห้องด้วยพูดขึ้นเบาๆ

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 เลื่อนขั้น !!

นิยายแนะนำ

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 26 เลื่อนขั้น !!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้