เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        เจิ้งหยวนออกจากบ้านอาสะใภ้สามหลังกินข้าวเสร็จแต่เธอเลือกที่จะยังไม่กลับบ้าน ช่วงบ่ายต้นๆ เรียกได้ว่าอากาศร้อนที่สุดเธอไม่คิดจะเดินท้าแดดกลับบ้านหรอก จึงเอ้อระเหยอยู่ในมิติจนถึงสี่ห้าโมงเย็นแล้วค่อยสะพายห่อผ้าออกจากมิติเดินทางกลับอย่างไม่เร่งรีบ

        คนบนท้องถนนไม่เยอะ สองข้างทางล้วนเป็นทุ่งนาครั้นพอมองออกไปแล้วก็พบว่าคนในท้องนากำลังปรับหน้าดินอยู่เป็นหย่อมๆยังไม่เลิกงานจนตอนนี้ พอใกล้จะถึงหมู่บ้านคนจึงเริ่มยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆเจิ้งหยวนเงยหน้ามองไปข้างหน้า เธอรู้ดีว่าหากถึงถนนเส้นเล็กที่กำลังจะเลี้ยวเดินอีกแค่หนึ่งลี้ก็ถึงแล้ว ถึงกระนั้นเจิ้งหยวนกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเดินมานานมากแล้ว

        มือเรียวปาดเหงื่อบนหน้าผาก เผลอเลียริมฝีปากแห้งผากน่าเสียดายที่มีคนอยู่เยอะ เลยไม่อาจหาน้ำจากในมิติมาดื่มได้เมื่อรีบเดินไปอีกก้าวสองก้าว อยู่ๆ ก็เห็นพี่สะใภ้ใหญ่เลี้ยวออกมาจากถนนอีกสายแววตาเจิ้งหยวนพลันเป็นประกายกำลังจะโบกมือเรียกเธอ กลับเห็นผู้ชายคนหนึ่งตามอยู่ข้างหลังพี่สะใภ้ใหญ่เสียก่อนแล้วผู้ชายคนนั้นยังเอื้อมมือจะดึงตัวเธอด้วย

        เจิ้งหยวนขมวดคิ้วมุ่น ประวัติของพี่สะใภ้ใหญ่เธอไม่สะอาดนัก! หรือพี่สะใภ้ใหญ่จะเกิดความคิดนอกใจตั้งแต่ตอนนี้กัน? ไม่น่าใช่มั้ง? ความรักระหว่างพี่ชายเธอกับพี่สะใภ้ใหญ่ยังหวานชื่นอยู่เลย ขณะที่คิดฟุ้งซ่าน ผู้ชายคนนั้นก็เหมือนจะพยายามยัดของบางอย่างใส่มือพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่เบี่ยงตัวหลบ เป็นจังหวะเดียวกับที่ฝ่ายชายหันมา เจิ้งหยวนจึงเห็นหน้าเขาพอดิบพอดี

        เหอะ! เป็นเจิ้งเทียนหู่นี่เอง!

        เจิ้งหยวนพรวดเข้าไปหา พร้อมตวาดเสียงดังทันที “เจิ้งเทียนหู่นายกำลังจะทำอะไร!”

        เจิ้งเทียนหู่สะดุ้งเฮือก ครั้นหันกลับมามองในดวงตาพลันเผยความรังเกียจ “เจิ้งหยวนเหรอ?” เขาเพ่งมองทิศทางที่เจิ้งหยวนมาหรี่นัยน์ตาลงอย่างไม่อาจปกปิดความมุ่งร้ายนั้นได้ “โอ๊ะ เธอเข้าอำเภอมาหรอกเหรอ? ไปทำอะไรมาล่ะ?”

        แค่เขาขยับ เจิ้งหยวนก็รู้แล้วว่าเข้าคิดเลวอะไรอยู่ จึงเอ่ยว่า“ไปบ้านอาสามมา มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ? นายต่างหากก่อกวนพี่สะใภ้ใหญ่ของฉันทำไม? มายื้อยุดชุดแขนกัน ไม่รู้จักคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง!”

        เจิ้งเทียนหู่หัวเราะในลำคอทั้งยังขยับเข้าใกล้เฝิงหมิงเยว่มากกว่าเดิม “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันพี่สะใภ้เธอก็พี่สะใภ้ฉัน ดูไม่ดีตรงไหนเหรอ? ญาติกันเองทั้งนั้น”

        สีหน้าเฝิงหมิงเยว่เสียฉับพลัน เธอรีบเบี่ยงตัวออก

        เจิ้งหยวนเดินไปด้านหน้า กั้นระหว่างทั้งสองและหัวเราะเยาะหนึ่งคำรบภายในดวงตาหรี่ลง ทั้งยังปรากฏร่องรอยดูถูกดูแคลนการกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการอ้าปากบอกตรงไปตรงมาว่า ‘ฉันไม่มีญาติแบบนาย’เจิ้งหยวนสามารถยั่วโมโหคนอื่นได้อย่างง่ายดายด้วยภาษากายเดียวหากต้องการ

        เจิ้งเทียนหู่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำทั้งสองจ้องกันไปกันมาอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ พอผ่านไปสักพัก เจิ้งหยวนจึงค่อยๆดึงมือเฝิงหมิงเยว่กลับหลังหันจากไป

        ทว่ายังไม่ทันก้าวออกไปเจิ้งเทียนหู่กลับวิ่งอ้อมเจิ้งหยวนมาขวางข้างหน้าทั้งคู่เสียก่อน “เฮ้ พี่สะใภ้อย่าเพิ่งไปสิ…”

        “ตกลงนายจะเอายังไงกันแน่?” เจิ้งหยวนถามเสียงคล้ายคนกำลังจะหมดความอดทน ฟังดูย่ำแย่มาก

        พอได้ยินดังนั้นเจิ้งเทียนหู่พลันตวาดลูกพี่ลูกน้องตัวเองเสียงดังลั่น“ฉันมาให้พี่สะใภ้ทำเสื้อผ้า เธอยุ่งอะไรด้วย จู้จี้จุกจิกอยู่นั่นแหละ! หุบปากไปซะ!” ครั้นตวาดเสร็จ ก็ทำสีหน้าประจบประแจงจะยัดคูปองกับเงินจำนวนหนึ่งใส่มือเฝิงหมิงเยว่อีกรอบ

        ถึงกระนั้น เฝิงหมิงเยว่ก็ไม่รับ แต่เจิ้งหยวนมือไวแย่งมานับดูทันทีพบว่ามีคูปองผ้ายาวหนึ่งซื่อฉื่อห้าใบและธนบัตรอีกสามใบสองใบในนั้นเป็นเงินหนึ่งหยวน ส่วนอีกใบมากขนาดห้าหยวน

        เจิ้งเทียนหู่พยายามจะแย่งกลับมา แต่เจิ้งหยวนหลบทันเขาจึงตะโกนอย่างโมโห “เธอแย่งไปทำไม ฉันให้พี่สะใภ้ใหญ่นะ!”

        ได้ยินเช่นนั้น เจิ้งหยวนจึงตอบด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “โอ้โฮวันธรรมดาไม่ใช่หน้าเทศกาลเสียหน่อย ทำเสื้อผ้าใหม่เพื่ออะไรเหรอ?”

        “ฉันจะไปดูตัวไม่ได้หรือไง!” เขาเอื้อมมือมาหมายคว้ามันอีกครั้ง

        เขาแรงเยอะ เจิ้งหยวนคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาจึงปล่อยให้คูปองในมือถูกแย่งกลับไป แต่ยังไม่วายเอ่ยเสียงเหน็บแนม “อ้อ...พอแม่นายขายลูกสาวจนมีเงินแล้ว เลยจะสู่ขอสะใภ้ให้ลูกชายนี่เอง เข้าใจละ”

        เจิ้งเทียนหู่ไม่สนใจเธอเขายังไม่ลดละเลิกความพยายามในการยัดคูปองกับเงินใส่มือเฝิงหมิงเยว่อีกครั้ง“พี่สะใภ้ ฉันรู้ว่าพี่ฝีมือดี เพราะฉะนั้นช่วยฉันเถอะนะ…”

        เจิ้งหยวนดึงแขนของเฝิงหมิงเยว่พลางว่า “อย่าไปทำให้เขาเชียวละหากผู้หญิงเขาไม่ถูกใจ เขาจะโทษว่าพี่ทำเสื้อผ้าไม่ดีเอา”

        “เจิ้งหยวน!” เจิ้งเทียนหู่เบนหน้ามาจ้องเธอเขม็ง เขาโกรธเสียจนเส้นเลือดตรงขมับโป่งพอง ท่าทีเหมือนอยากจะพุ่งเข้าไปซัดต่อยตีคน

        พอเห็นท่าทางอันธพาลนักเลงหัวไม้ของเจิ้งเทียนหู่เฝิงหมิงเยว่ก็ตกใจกลัวว่าเขาจะลงไม้ลงมือจริงๆ พวกเธอทั้งคู่ล้วนเป็นสตรีเรี่ยวแรงน้อยกว่าผู้ชายมาก ไม่มีทางสู้ไหวอยู่แล้วสุดท้ายคนที่เสียเปรียบจะเป็นพวกเธอเสียเอง เธอเลยห้ามเจิ้งหยวนไว้และกล่าวกับเจิ้งเทียนหู่ “หากนายจะสั่งทำเสื้อผ้าก็ไปที่กลุ่มเย็บปักเถอะอาจารย์ช่างในกลุ่มฝีมือดีกว่าฉันเยอะ ชุดสูทจงซานกับเสื้อเชิ้ตที่ทำพอดีตัวมากผู้ชายที่จะดูตัวส่วนใหญ่ก็มาขอให้พวกเธอทำเสื้อผ้าทั้งนั้นละ ”ก่อนหันมาพูดกับเจิ้งหยวนต่อ “ห้าโมงเย็นแล้ว ที่บ้านน่าจะตั้งโต๊ะกันแล้วพวกเรารีบกลับกันเถอะ”

        เจิ้งหยวนไม่กลัวเจิ้งเทียนหู่ลงมือคนขี้เกียจที่ไม่ทำงานมาหลายวันจะมีแรงสักเท่าไรกันเชียว พวกเธอมีกันตั้งสองคนแถมถ้าสู้ไม่ไหวจริงก็ใช่ว่าจะหนีไม่ได้ แต่เธอไม่อยากก่อเรื่องก่อราวเพิ่มอีกเลยเดินออกไปพร้อมกับเฝิงหมิงเยว่ ระหว่างทางยังกำชับอีกด้วยว่า “ฉันเพิ่งว่าร้ายครอบครัวเขาไปไม่รู้เขาผูกใจเจ็บหรือเปล่า พี่สะใภ้ ต่อไปพี่ต้องหลบไปให้ไกลจากเขาเลยนะ”

        เฝิงหมิงเยว่ขานรับแล้วเปลี่ยนเรื่องเหมือนไม่อยากคุยหัวข้อนี้ต่อ“เธอแบกอะไรมาน่ะ? ซื้อผ้ามาได้แล้วเหรอ?”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เจิ้งหยวนเตรียมเหตุผลไว้เรียบร้อยแล้ว“ฉันไปถามอาสะใภ้สามแล้ว อาสะใภ้สามบอกว่าผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปองมีน้อย  แถมไม่ใช่ว่าใครจะซื้อก็ซื้อได้ต้องใช้เส้นสายหน่อย ฉันเลยลองไปเดินที่ห้างสรรพสินค้าดู คาดไม่ถึงว่าจะพบคนรู้จักคนนั้นเขารู้จักกับผู้จัดการของห้างสรรพสินค้าบอกว่าในคลังสินค้ามีผ้ามีตำหนิขายไม่ออกอยู่ลอตหนึ่ง สามารถขายถูกๆโดยไม่ต้องใช้คูปองผ้าเลยก็ได้”

        เฝิงหมิงเยว่คาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องบังเอิญดีๆ เช่นนี้ชวนให้ประหลาดใจอยู่ไม่น้อย “จริงเหรอ? งั้นเธอซื้อมาได้เท่าไร? สินค้ามีตำหนิในห้างน่าจะมีอยู่ไม่เยอะนะ? ส่วนใหญ่ต้องให้คนในห้างซื้อไปแน่ๆ”

        เจิ้งหยวนยิ้มภาคภูมิใจ “ฉันถึงบอกว่ามันบังเอิญไงละฉันเห็นราคาถูกเลยซื้อมาเยอะ รวมกับผ้าเนื้อหยาบที่คุณแม่เย็บไว้ก็พอใช้แล้ว”

        ด้านเฉินชุ่ยอวิ๋นที่ทำอาหารเสร็จแล้วกำลังรอเจิ้งหยวนกับเฝิงหมิงเยว่กลับมากินข้าวด้วยเธอตาแหลมเหมือนเหยี่ยวเพราะดันเหลือบไปเห็นห่อผ้าใบนั้น ดังนั้นทันทีที่เจิ้งหยวนเปิดประตู จึงลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ไม่อาจปกปิดอาการตื่นเต้นได้แม้แต่น้อย “โอ้โฮ นี่แกซื้อผ้ามาได้ด้วยเหรอ?”

        “ซื้อได้แล้วๆ”เจิ้งหยวนว่าพลางยื่นห่อผ้าไปตรงหน้าเฉินชุ่ยอวิ๋น “ซื้อมาเยอะเลยพรุ่งนี้เริ่มทำผ้าห่มได้แล้วละ”

        “ขอฉันดูหน่อย”เฉินชุ่ยอวิ๋นรับไป ก่อนแก้ปมห่อผ้าออกดูจนผ้าสีสันสดใสกระจัดกระจาย

        ตอนเธอวิเคราะห์ผ้าเจิ้งหยวนก็เอ่ยข้ออ้างที่บอกเฝิงหมิงเยว่เมื่อกี้ให้เฉินชุ่ยอวิ๋นฟังอีกรอบก่อนกล่าวเสริม “ผ้าผืนละสองหยวน แถมยังไม่ต้องใช้คูปองผ้าฉันเห็นว่าถูกดีก็เลยซื้อมาเยอะหน่อยน่ะค่ะ”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นคลำเนื้อผ้าพลางว่าด้วยความแปลกใจ “นี่มันผ้าดีหมดเลยนะทำไมถูกขนาดนี้?”

        “อ้อเป็นสินค้ามีตำหนิน่ะค่ะ”

        หลังจากพลิกๆ ดู ผ้าสีขาวข้างใต้ก็เผยออกมาซึ่งเจิ้งหยวนตั้งใจเอามาทำเป็นผ้าห่มชั้นในเฉินชุ่ยอวิ๋นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามต่อ “สำหรับทำผ้าห่มชั้นในใช่ไหม? ซื้อกระทั่งผ้าห่มชั้นในมาด้วย จ่ายไปทั้งหมดเท่าไรล่ะ?”

        “ผ้าลายดอกสี่ผืนผ้าขาวสองผืน ราคาทั้งหมดแค่สิบหยวนค่ะ ส่วนผ้าลายดอกเป็นสินค้ามีตำหนิราคาก็เลยถูก ไม่ต้องใช้คูปองผ้า แต่ผ้าขาวไม่ใช่สินค้ามีตำหนิฉันจ่ายคูปองผ้าไปสิบใบค่ะ” ที่เธอพูดเช่นนี้เพราะขาไปเฉินชุ่ยอวิ๋นให้เงินยี่สิบหยวนกับคูปองผ้ายี่สิบใบกับเจิ้งหยวนหากไม่ใช้คูปองผ้าเลยสักใบแล้วยังใช้เงินน้อยแค่นั้นคงดูปลอมไปเสียหน่อยนี่มันผ้าสำหรับทำผ้าห่ม และผ้าชิ้นใหญ่สุดยังยาวตั้งสองเมตรครึ่งแถมกว้างตั้งสองเมตรเลยทีเดียว!

        ยิ่งฟัง เฉินชุ่ยอวิ๋นก็ยิ่งดีใจจนพึมพำว่า ‘ดี’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแถมยังบอกอีกด้วยว่า “คุ้มมาก พวกเราโชคดีแล้ว”