เื่ 'ซอผีที่ไทรโศก'
EP1 “กลับบ้าน”
ฉันไม่คิดว่าจะต้องกลับมายืนตรงนี้อีก
บ้านเรือนไทยใต้ถุนสูงในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งของจังหวัดระยอง ที่ที่ไม่ค่อยจะมีใครจดจำฉันได้ และเป็ที่ที่ผู้คนแถวนี้หวาดหวั่น หวาดระแวง ไม่ค่อยอยากจะแวะเข้ามาติดต่อหรือทำธุระอะไรนัก
แต่เหมือนเวลาที่นี่ไม่เคยเดินไปไหน อยู่ในสภาพเดิมราวกับรอให้ใครบางคนกลับมา ไม่ใช่เพราะคิดถึง แต่เหมือนรอ...
รอใครบางคน...
หรือรอเวลาที่สุกงอมของอะไรบางสิ่ง...
ที่ใกล้เข้ามาแล้ว...
............
ฉันยืนอยู่หน้าบันไดไม้ตัวเดิมที่เคยวิ่งเล่นตอนเด็ก เสียงไม้ลั่นเบาๆ เสียดสีกับลมราวกับมันยังจำเท้าใครบางคนได้ ทั้งที่คนนั้น... ตายไปนานแล้ว
ยายลมัยยืนรอฉันอยู่บนเรือน
แกแก่ลงไปมาก แต่สายตายังเหมือนเดิม เหมือนคนที่รู้ทุกอย่าง แต่เลือกจะไม่พูด
“ยังได้ยินเสียงมันอยู่หรือเปล่า ?”จู่ๆแกก็ถามขึ้น หลังจากที่เพิ่งคุยอะไรกันได้ไม่กี่คำ
ฉันนิ่ง
ไม่ได้ตอบ
เพราะคำตอบ... คือใช่
เสียงนั้นไม่ดังมาก แค่แทรกเข้ามาในตอนกลางคืนเหมือนสายลมผ่านไม้ไผ่
แต่ฉันแยกออก... นั่นไม่ใช่เสียงลม
มันคือเสียงซอ...
ทำนองสั้น ๆ เหมือนคนกำลังลองสาย
เหมือนกำลังถามว่า “กลับมาแล้วหรือ”
ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติ
“มาจัดการเอกสารมรดกให้จบค่ะ เดี๋ยวก็กลับ”
ยายลมัยไม่ตอบแกแค่ถอนหายใจยาว เหมือนเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
ฉันเดินเข้าไปในเรือน
ฝุ่นไม่เยอะอย่างที่คิด
เพราะยายละมัยคอยแวะเข้ามาทำความสะอาดให้อยู่เป็ระยะๆ แต่ฉันบอกได้เลยว่า... แกไม่เคยเข้ามาคนเดียว ถ้าไม่มี'ตามั่น'สามีแกเข้ามาเป็เพื่อน
แล้วสายตาฉันก็กวาดไปมองนิ่งอยู่ที่ห้องนั้นอย่างไม่ตั้งใจ...
ห้องเก็บของ ทั้งของเก่าโบราณต่างๆ และรวมทั้ง...
เครื่องดนตรี คู่นั้น...
'ซออู้ และ ซอด้วง'
ฉันผลักเปิดประตูไม้เก่าๆ เดินเข้าไปที่ตรงนั้น ที่ที่พวกมัน ไม่น่าจะเคลื่อนย้ายไปไหนได้...
ซอทั้งคู่ วางนิ่งอยู่ในแท่นวางแบบโบราณสองอัน เคียงข้างกัน มันดูเก่าแก่และดูเคร่งขรึมมากกว่าก่อนที่ฉันได้เห็นครั้งล่าสุด... เมื่อหลายปีมาแล้ว
มันยังอยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับไร้ชีวิต...
แต่ที่จริง ฉันรู้ดีว่า
มันมีชืวืต...
และมันส่งเสียงได้ เสียงที่จะเข้าไปแทรกอยู่ในโสตประสาท...
ของใครก็ได้ ที่มัน้าให้ได้ยิน
เสียงซอคู่อันคร่ำครวญ โหยหา... เหว่ว้า... ไปจนถึง เร่งร้อน... รุมเร้า... ราวกับเป็ดนตรีแห่งการสังวาส...!
และวนกลับไปหา เหว่ว้า... อาลัย... สิ้นหวัง... ก่อนจะโหนเสียงขึ้นไปเป็อารมณ์ เคียดแค้น ชิงชัง และการทำลาย...!
แล้วทันใด เสียงซอทั้งคู่ก็สอดประสานขึ้นอย่างทันที !
เสียงมันทั้งคู่เล่นสอดประสานรับกัน
และมันเล่น... อยู่ในหัวของฉัน !
พวกมันไม่ได้เคลื่อนไหว... แต่ฉันรู้ ว่าคือพวกมัน...!
ฉันรีบหันหน้าหนี
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะ “ความจำ” เริ่มไหลย้อน
ภาพสุดท้ายของพี่ชายฉัน—เขานั่งพิงเสาเรือน
เืซึมเต็มมือ
นิ้วงอผิดรูปเหมือนคนพยายามจับคันชักต่อให้ได้
ในหูฉันยังจำเสียงได้—ซอเล่นเอง วนทำนองเดิมไม่หยุด
และพี่ชายก็มองมาที่ฉันทั้งที่พูดไม่ได้แล้ว
ั้แ่วันนั้น ฉันไม่แตะดนตรีไทยอีกเลย
และฉันสาบานว่าจะไม่กลับบ้านนี้
แต่ตอนนี้ฉันยืนอยู่ที่เดิม
กับเสียงเดิม
แค่... ยังไม่ดังชัดเท่าเมื่อก่อน
ยังไม่ดังเท่า วันที่มันเลือกเหยื่อไปแล้วหนึ่งคน
“คืนนี้น่าจะได้ยินอีก”
เสียงยายลมัยพูดจากด้านหลัง
“มันรู้ว่าหนูกลับมา...”
ฉันแกล้งหัวเราะ และคิดว่า'ยายประเมินมันช้าไป
“หนูไม่ใช่คนที่จะถูกเลือกหรอกค่ะ ยาย”
แกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ
“คนที่พูดแบบนี้... ไม่เคยรอดสักคน”
..........
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
28K
