เสียงเปิดประตูดังขึ้น
"ทำไมต้องโทรจิก" เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นด้วยความโมโห
"มาแล้วเหรอคะ" มิ้นเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมรีบเดินเข้าไปกอดชายหนุ่มเ้าของเสียงนั้นด้วยความดีใจ
"ผมไม่ชอบให้ใครตาม คุณก็รู้"ชายหนุ่มผลักเพื่อนสาวของเธอออกจากการกอดอย่างไร้เยื่อใย
"มิ้นขอโทษ มิ้นแค่เป็ห่วง"
ขณะเดียวกันปลายฟ้าก็ยังคงใอยู่เมื่อชายหนุ่มคนที่เพื่อนสาวของเธอเฝ้ารอนั้นคือผู้ชายคนที่ทะเลาะกับแฟนหน้าห้องน้ำและเป็คนเดียวกับที่ทำให้เธอหงุดหงิดแต่เธอก็ไม่รู้จะบอกกับเพื่อนสาวอย่างไร
จนกระทั่งแฟนหนุ่มของมิ้นหันมองมาที่เธอทำให้เธอสะดุ้งใเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นมองจ้องมา
"นี่เพื่อนคุณเหรอ"
"ค่ะ" มิ้นตอบกลับไป
"มิ้น ชั้นขอตัวกลับก่อนนะ สุขสันต์วันเกิดขอให้แกมีความสุขที่สุด"ปลายฟ้าอวยพรให้เพื่อนสาวพร้อมโอบกอดเธอด้วยความรักจากเพื่อนก่อนจะขอตัวกลับเพราะไม่สบอารมณ์ที่ต้องอยู่ร่วมกับแฟนหนุ่มของเพื่อนสาวตัวเอง
"ทำไมรีบกลับ" มิ้นถามปลายฟ้ารุ่ง
"ไม่ได้บอกพ่อกับแม่เอาไว้อ่ะ"
"ที่แท้ก็เด็กใจแตกหนีเที่ยว"ภูผาเอ่ยขึ้นมาพร้อมจ้องมองไปที่ใบหน้าของปลายฟ้ารุ่งสายตาของเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงอย่างบอกไม่ถูก
"โรคจิต" ปลายฟ้ารุ่งหันมาพูดใส่ภูผาขณะกำลังลุกเดินออกจากโต๊ะ
"ผมขอตัวสักครู่" ภูผาบอกกับมิ้นหลังจากปลายฟ้ารุ่งเดินออกจาห้องไปก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินตามปลายฟ้ารุ่งออกไปทันที
"นี่เธอ" ภูผาเรียกขึ้นมาและดึงแขนของปลายฟ้ารุ่งจากทางด้านหลังของเธอ
"อะไรของคุณ" ปลายฟ้ารีบสะบัดแขนของเธอจากมือของเขาด้วยความใ
"ถ้าใจแตกแล้วอยากสบายจะมาเป็เด็กผม ผมก็ไม่ติดนะ"
"คุณพูดอะไร แค่ชั้นมาร้านนี้โดยไม่บอกพ่อกับแม่ หมายถึงชั้นใจแตกเหรอสมองคุณป่วยหรือยังไง"
"ดูจากบุคลิกการแต่งตัวผมว่า....."
"คุณจะว่ายังไงมันเื่ของคุณ รำคาญ!"ปลายฟ้าพูดจบเธอจึงรีบเดินออกจากตรงไปนั้นไปอย่างไม่รีรอ
เมื่อปลายฟ้ารุ่งเดินออกมาที่ล็อบบี้ของโรงแรมเธอจึงกดโทรศัพท์ออกไปหาคนขับรถของเธอให้มารับ
"ลุงคะ เดี๋ยวลุงมารับฟ้าทีนะคะ"เมื่อปลายฟ้ารุ่งบอกสถานที่เรียบร้อยเธอจึงกดวางสายและเดินไปนั่งรอที่โซนรับรองแขกที่ทางโรงแรมจัดไว้
เธอนั่งคิดถึงใบหน้าแววตา ของชายหนุ่มแปลกหน้าที่เธอได้พบเจอครั้งแรกนั้นเป็การพบเจอที่ไม่น่าประทับใจแต่กลับทำให้เธอมานั่งนึกย้อนถึงเขา
"ยี้ ผู้ชายประสาท" ปลายฟ้าอุทานกับตัวเองขึ้นมา
เธอนั่งรอคนขับรถมารับอยู่ราวเกือบชั่วโมงคนขับรถของเธอก็มาถึงที่ด้านหน้าของโรงแรม จากนั้นเธอก็เดินทางกลับบ้านของเธอพร้อมกับความคิดที่ยังวกวนอยู่กับสายตาคู่นั้นของเขา
366
