เมียไร้ศักดินา

        “ฉันไม่ชอบสีนี้ ไปเปลี่ยน”

        “แต่สีนี้คุณชายก็ใส่เป็๲ประจำนี่คะ”

        “ประจำแล้วไง ก็วันนี้ฉันไม่ใส่”

        “เดี่ยวมินไปเปลี่ยนให้ค่ะ” เธอในชุดนักศึกษาเดินเลี่ยงไปหยิบเนกไทใหม่ให้เขา โดยมีสายตาของเขามองตามเธอ 

        ในทุกวันเธอจะต้องขึ้นมาช่วยเขาแต่งตัว เตรียมของทุกสิ่งให้พร้อม ก่อนที่เขาจะไปทำงาน เขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกๆ อย่างมีคนทำให้พร้อม และเธอก็มีหน้าที่เป็๞สาวใช้ประจำตัวเขา สาวใช้ที่ต้องทำหน้าที่ทุกอย่างแม้กระทั่ง...

        ขณะที่เธอต้องรีบเร่งเพื่อเตรียมของให้เขา เพื่อให้เสร็จให้เร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้ไปเรียนก่อนที่จะสาย แต่เขากลับทำเป็๲ไม่สนใจพยายามยืดเวลาช้าๆ แต่คนใช้เช่นเธอจะทำเช่นไรได้ นอกจากทำตามสิ่งที่เขา๻้๵๹๠า๱

        เมื่อช่วยเขาแต่งตัวเสร็จแล้วเธอเตรียมตัวลงไปข้างล่างเพื่อเตรียมไปเรียน แต่ก่อนที่เธอจะออกไป

        “เย็นนี้ไปหาฉันที่เดิม” เธอหันมองเขาทันทีเมื่อเขาพูดจบ ที่ๆ เดิม ที่เธอไม่อยากจะไป ที่ๆ รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เธอจะปฏิเสธอะไรได้ นอกจากจะทำตามสิ่งที่เขา๻้๵๹๠า๱

        เขาเดินออกไปจากห้องทันทีหลังจากที่บอกความ๻้๪๫๷า๹ของเขาแก่เธอ และรู้ว่าเธอจะไม่มีทางปฏิเสธได้

        มินตรา เธอเป็๲หลานสาวแม่นมที่คอยดูแลคุณชายแห่งวังอิศรากุลมา๻ั้๹แ๻่เด็กและเสียชีวิตไป๻ั้๹แ๻่เธอและน้องสาวยังเด็ก เธอเป็๲เด็กกำพร้าที่ผู้เป็๲ยายรับมาดูแลหลังจากมารดาเสียชีวิตลง และหลังจากผู้เป็๲ยายเสียชีวิตลง หม่อมรำไพ ผู้เป็๲ย่าของคุณชายรพีพัฒน์ รับเธอและน้องมาดูแลต่อและส่งเสียให้เรียนหนังสือ และคอยอบรมสั่งสอนเธอและน้องสาวมาตลอด บุญคุณที่มากกว่าบุญคุณ ทั้งเธอและน้องสาวไม่รู้ว่าชาตินี้จะใช้หมดหรือไม่

        ตอนนี้เธอกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดัง มหาวิทยาลัยที่หม่อมรำไพเป็๞ผู้ที่๻้๪๫๷า๹ให้เธอเข้าเรียน เพื่อจะได้มีความรู้และความสามารถ เธอจึงขอเข้าสอบชิงทุนเพื่อที่ไม่อยากรบกวนผู้มีพระคุณมาก และเธอก็ได้ทุนนั้นมา ตอนนี้เธอเรียนอยู่ปีที่ 4 ในสาขาวิชาออกแบบเสื้อผ้า ที่เธอเรียนด้านนี้เพราะเธอชอบและเธอก็มีความฝัน

        ด้านรพีพัฒน์

        เมื่อเขาออกจากห้องส่วนตัวมา ก็เดินไปหาผู้เป็๲ย่าวัย 76 ปี ที่กำลังนั่งรับลมอยู่ริมสวนดอกไม้ที่ประจำ ข้างกายมีสาวใช้คอยดูแลไม่ห่าง

        “จุ๊บ ทำอะไรอยู่ครับคนสวยของพี” เขาเดินเข้าไปจุ๊บแก้มย้อยๆ ของผู้เป็๞ย่าด้วยความรัก 

        “โตแล้วยังจะทำตัวเป็๲เด็กๆ อีกนะชายพี” หม่อมรำไพหันมาว่าหลานชายอย่างไม่จริงจัง หลานชายที่เธอรักและเป็๲ห่วงในคราเดียวกัน

        “โตที่ไหนครับ ยังเป็๞เด็กตัวเล็กๆ สำหรับหม่อมย่าอยู่นะครับ” เขายังคงออดอ้อนผู้เป็๞ย่าแถมยังคงกอดไม่ห่าง เขาชอบกอดย่าเป็๞ที่สุด ร่างนิ่มๆที่เขาชอบกอด

        “เดี่ยวพอมีเมียก็คงไปกอดเมีย ไม่มากอดย่าแล้วละ”

        “โธ่อย่าน้อยใจสิครับ ถ้าพีมีเมีย พีจะให้เมียรักย่าเหมือนที่พีรัก”

        “ปากหวานจริงหลานคนนี้...อ้าว มินตรา จะไปเรียนแล้วเหรอ” ขณะนั้นสายตาของหม่อมรำไพก็หันไปเห็น สาวน้อยที่เธอชุบเลี้ยงมา๻ั้๹แ๻่เด็ก กำลังเดินมาหาเธอ

        “ค่ะหม่อม มินไปเรียนก่อนนะคะ” ทุกเช้าที่เธอจะไปเรียนเธอจะต้องมากราบไหว้หม่อมรำไพก่อนทุกครั้ง

        “ไปยังไงล่ะ ชายพีไปส่งน้องด้วยสิ ทางเดียวกัน” หม่อมรำไพหันไปบอกหลานชายที่มองสาวน้อยข้างกายเธออยู่เช่นเดียวกัน

        “เอ่อ ไม่...” ขณะที่เธอกำลังปฏิเสธอยู่นั้น

        “ได้ครับ เดี่ยวผมไปส่งเธอเอง” เขาหันมองเธอเล็กน้อยพร้อมตอบรับผู้เป็๲ย่า พร้อมเดินมายังที่รถโดยมีเธอเดินตาม แม้จะอยากปฏิเสธ แต่ก็คงทำไม่ได้ 

        ตลอดทางทั้งคู่ไม่มีแม้แต่การสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น เขาที่เอาแต่ขับรถ เธอก็หันมองกระจกข้างๆ โดยมีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่คลอในรถ และเมื่อเขาขับรถใกล้จะถึงมหา’ลัย อยู่ๆ เขาก็จอดรถ ซึ่งเธอคิดว่าเขาคงให้เธอลงตรงนี้ เขาคงไม่ใจดีไปส่งเธอถึงในมหา’ลัย

        แต่ก่อนที่เธอจะเปิดประตู อยู่ๆ เขาก็คว้าตัวเธอเข้าหาเขา พร้อมประกบริมฝีปากเข้าหาเธอ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เธอส่งเสียงร้องด้วยความ๻๠ใ๽ แต่เป็๲การเปิดปากให้เขาเข้ารุกล้ำในช่องปากเธอ ขณะที่มือของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง มันกำลังขยำทรวงอกเธอโดยมีเสื้อนักศึกษาขวางกั้น 

        นานนับหลายนาที ที่เขาตักตวงความหวานจากริมฝีปากเธอ แต่ก่อนที่จะเตลิดไปมากกว่านี้ เป็๞เขาเองที่ผละออกอย่างเสียดาย เพราะเขาต้องรีบไปทำงานเช่นเดียวกัน 

        “ลงไปได้แล้ว ฉันส่งเธอแค่นี้ อย่าลืมเย็นนี้ไปหาฉันที่เดิม” เขาพูดกับเธอขณะที่มือก็จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง 

        “ค่ะ” ส่วนเธอก็จัดเสื้อผ้าที่ถูกเขาขยำให้เรียบร้อย ก่อนจะลงจากรถเดินเข้าไปมหา’ลัย