ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 29 ทางตัน

        แต่ระหว่างทางกลับมา ไม่ว่านางจะเดินไปที่ใด ผู้คนก็จะหยุดมือจากงานที่ทำหยุดส่งเสียงคุยกัน แล้วจ้องมองนางด้วยสายตาสงสาร นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เฉินเถียนเถียนรู้สึกงุนงงไม่เข้าใจ ได้แต่ก้มหน้าเดินเงียบ ๆ ไม่สนใครที่มองมาที่นาง แต่ป้าหวงกลับเรียกนางไว้

        “เถียนเถียน เจ้ากลับมาจากที่ใดกัน?” เฉินเถียนเถียนเบิกตากลมโตที่เปียกชื้นด้วยน้ำตา ถามอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่า

        “เกิดอันใดขึ้นหรือป้าหวง มีเรื่องเกิดขึ้นหรือเปล่า”

        “เอ่อ…” ป้าหวงก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอันใดไป มองดวงตากลมโตน่าสงสารคู่นั้นแล้ว กลับรู้สึกไม่อยากกล่าวสิ่งที่คิดออกมาเลย

        ถึงแม้นางจะไม่อยากกล่าวก็ไม่มีประโยชน์อันใด ในเมื่อคนรอบข้างให้สนใจเรื่องนี้ จนมีคนเข้ามาสอบถาม

        “ได้ยินว่าแม่ของเจ้าส่งเจ้าไปจวนหลี่ แล้วเจ้าก็อยู่ข้างในจวนนั่นคืนนึงก่อนจะกลับมา เถียนเถียน คืนนั้นเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

        “ใช่ ๆ สาวงามอย่างเจ้าเข้าไปในจวนหลี่ทั้งคืน ต้องไม่บริสุทธิ์แล้วแน่ ๆ ใช่หรือไม่” เฉินเถียนเถียนรู้สึกไร้คำที่จะกล่าวออกมาในทันที คนพวกนี้ช่างซุบซิบนินทามากเกินไปแล้ว แต่ข่าวเช่นนี้พวกเขาคิดได้เยี่ยงไรกัน ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ หลินชุนฮวาก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ สินะ

        “ป้ากล่าวอันใดกัน เถียนเถียนฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย”

        “ไม่มีอันใดหรอก…” แต่เสียงห้ามปรามของป้าหวงก็ถูกกลืนหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว!

        “เจ้าเด็กนี่ยังจะปิดบังเรื่องใดอีก คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ต้องไม่ปล่อยสาวงามอย่างเจ้าไปแน่ ๆ” เฉินเถียนเถียนมีน้ำตาคลอเบ้าในทันที

        “คำกล่าวพวกนี้ท่านแม่ของข้าก็เอ่ยด้วยหรือ งั้นคำเอ่ยที่ว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนหน้านี้ก็เป็นคำโกหกทั้งนั้นหรือ ถึงกับต้องใส่ร้ายป้ายสีข้าขนาดนี้” เด็กสาวร้องไห้ออกมา ผู้คนรอบข้างก็รู้สึกเหมือนกำลังรังแกเด็กในทันที

        “อย่างไรก็เถอะ เข้าไปในจวนหลี่ด้วยร่างกายที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง แล้วอยู่ข้างในทั้งคืนก่อนจะกลับมา ใครจะรู้ว่ายังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า” แม้หลินชุนฮวาจะถูกคนอิจฉา แต่ตอนนี้ชื่อเสียงก็เหม็นแล้ว

        มีเพียง สะใภ้อวิ๋น ที่เคยอยู่ในใจของผู้คนมาก่อน นางเป็นที่เคารพนับถือของทุกคน เมื่อหลินชุนฮวาถูกเขี่ยทิ้ง คนที่ถูกอิจฉาคนต่อไปก็ยังคงเป็นคนที่ตายไปหลายปีแล้ว สตรีแสดงความอิจฉาออกมาอย่างชัดเจนเช่นนี้แหละ

        “ใครกล่าวว่าข้าอยู่ที่จวนตระกูลหลี่ทั้งคืน ข้าไปตอนกลางวันต่างหาก แล้วยังไม่ทันมืดด้วย ข้าตีสาวใช้จนสลบแล้วก็วิ่งออกมา ท่านแม่รู้เรื่องนี้ชัดเจน เหตุใดนางถึงไม่ช่วยแก้ต่างให้ข้าเล่า” คราวนี้ปริมาณข้อมูลก็มากเกินพอแล้ว หลินชุนฮวาใช้เรื่องที่เฉินเถียนเถียนอยู่ที่จวนหลี่ทั้งคืน เพื่อสันนิษฐานว่า เฉินเถียนเถียนไม่บริสุทธิ์แล้วผู้คนก็เดาเช่นนี้เพราะคืนนั้นแต่ตอนนี้ คืนนั้นจะจริงหรือไม่จริง กลายเป็นปริศนาไปแล้ว

        “เจ้าบอกว่าไม่ได้อยู่ที่จวนหลี่ทั้งคืน มีใครพิสูจน์ได้หรือไม่” เฉินเถียนเถียน กลับรู้สึกเหมือนถูกทำร้าย ร้องไห้แล้วนั่งยอง ๆ ลง

        “ท่านแม่รู้ชัดเจนอยู่แล้ว หลังจากที่ข้าหนีกลับมา คืนนั้นข้าก็นอนในโรงเก็บฟืน เหตุใดนางถึงทำกับข้าเช่นนี้ได้ ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรอกหรือว่าต่อไปจะอยู่ด้วยกันดี ๆ ” เสียงอึกทึกครึกโครมที่หัวหมู่บ้านนั้นทำให้ สะใภ้จี้ ตกใจ และนางยังได้ยินเสียงร้องไห้ของ เฉินเถียนเถียน อยู่ลิบ ๆ อีกด้วย

        นางแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน ก็เห็นเฉินเถียนเถียนกอดเข่าตัวเองนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น โดยมีผู้คนล้อมรอบเป็นวงใหญ่ ชี้นิ้วไปมาใส่นาง

        “พวกเจ้าทุกคนไม่มีอันใดทำแล้วหรือ ถึงได้มารังแกเด็กสาวน้อย ๆ คนหนึ่ง” หลี่ซื่อที่อยู่ข้าง ๆ นั้นเป็นคนที่หยิ่งผยองที่สุดเป็นปกติอยู่แล้ว และสะใภ้จี้ก็กล่าววาจาตรงไปตรงมาอยู่เสมอ ตอนนี้นางจะกล่าวเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่ถูกต้อง

        “โอ้ แม้แต่ป้าใหญ่ก็ไม่ควรปกปิดความน่าอับอายเช่นนี้นะ หมู่บ้านนี้ก็เคยมีสาวน้อยที่ยังไม่ได้แต่งงานเสียพรหมจรรย์มาก่อนเมื่อหลายปีที่แล้ว”

        “หลี่ซื่อ เจ้ากำลังเอ่ยเพ้อเจ้ออันใดอยู่ที่นี่ ความบริสุทธิ์ของคนอื่นเป็นสิ่งที่เจ้ากล่าวออกมาแล้วจะยืนยันได้เลยหรือ” เฉินเถียนเถียนเห็นสะใภ้จี้ มา ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตได้ ในที่สุดก็ไม่ต้องต่อสู้กับพวกปากยื่นปากยาวเหล่านี้เพียงลำพังอีกแล้ว

        “ป้า ท่านแม่ข้ายังหลอกข้าอยู่เลย นางบอกว่าต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันอย่างดี นางยังจะมาทำลายชื่อเสียงข้าต่อหน้าทุกคนอีก” สะใภ้จี้ได้ยินเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลินชุนฮวาก็นึกแปลกใจ

        “นางกล่าวอันใด เจ้าบอกป้าใหญ่มา”

        “นางรู้ดีว่าวันนั้นข้าอยู่ที่จวนตระกูลหลี่ และหนีกลับมาในวันเดียวกัน เรื่องนี้บ่าวรับใช้ในจวนตระกูลหลี่ย่อมรู้ดี แต่แม่กลับจะบอกทุกคนว่า ข้าค้างคืนที่จวนตระกูลหลี่” สะใภ้จี้ โกรธจัดในทันทีที่ได้ยิน 

        “ข้าว่าแล้ว​ หญิงชั่วคนนี้เหตุใดถึงได้ซื่อสัตย์ขึ้นมา​ ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ยังมีเรื่องเลวร้ายเช่นนี้อยู่ข้างหลังอีก ข้า…” ทันใดนั้นสะใภ้จี้เหมือนนึกบางสิ่งได้จึงกลืนคำกล่าวที่เหลือลงไป ทำให้เฉินเถียนเถียนรู้สึกไม่ค่อยดี

        “เถียนเถียนเดินไปเรือนป้าใหญ่ก่อน” แม้เฉินเถียนเถียนจะไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ป้าใหญ่จนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อตัวเองเลย ดังนั้นจึงปล่อยให้สะใภ้จี้พานางออกมาจากตรงนั้น

        เฉินเถียนเถียนเดินเข้าไปในเรือนของสะใภ้จี้อย่างว่าง่าย สะใภ้จี้จึงถอนหายใจด้วยความเสียดาย

        “เถียนเอ๋อร์ เรื่องนี้ยากจะเอ่ยจริง ๆ” เพื่อให้สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของเถียนเถียนตัวน้อยก่อนหน้านี้ จึงต้องก้มหน้าลงแกล้งเช็ดตา

        “เหตุใดนางถึงรังแกคนได้ขนาดนี้”

        “ป้าก็อยากช่วยเจ้า แต่ผู้อาวุโสเหล่านั้นล้วนเป็นพวกจู้จี้ขี้บ่น ถ้า หลินชุนฮวารังแกเจ้า เจ้าไปฟ้องร้องก็ช่วยเจ้าได้ แต่เจ้าหนีออกมาจากจวนตระกูลหลี่จริง ๆ ป้ารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี ย่อมบริสุทธิ์แน่นอน”

        “ถึงแม้ว่า… ถึงแม้จะนะ… นั่นก็เป็นเล่ห์กลของ หลินชุนฮวา หญิงชั่วคนนั้น แต่ผู้อาวุโสเหล่านั้นไม่สนใจหรอก พวกคนแก่ดื้อรั้นพวกนั้นรู้แค่ว่าถ้าชื่อเสียงของเจ้าเสียหาย ก็จะทำให้คนในตระกูลเฉินทั้งหมดเดือดร้อนไปด้วย พวกเขาจะไม่ช่วยเจ้าแน่ ทั้งยัง..."

        “รู้อยู่แล้วว่าหญิงชั่วคนนั้นไม่ได้คิดเรื่องดี ๆ ครั้งนี้กลัวว่าของที่เพิ่งได้มาอย่างยากลำบาก จะต้องคืนให้พวกเขาอีก กลัวว่าพวกเขาจะตั้งใจให้เจ้าอยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้ เฮ้อ… เด็กคนนี้ชีวิตขมขื่นจริง ๆ”

        เฉินเถียนเถียน ได้รับความช่วยเหลือจากสะใภ้จี้หลายครั้ง ตอนนี้อีกฝ่ายวิเคราะห์สถานการณ์ให้นางฟัง ก็เพื่อประโยชน์ของนางเอง

        เวลานี้ถึงแม้ตัวเองจะมีสะใภ้จี้ช่วย แต่ก็มีผู้อาวุโสต่อต้านนี่ก็เป็นความจริงที่ไม่ยุติธรรมอย่างเห็นได้ชัด

        อย่างไรก็ตามแม้ว่าหลินชุนฮวาจะทำร้ายชื่อเสียงของนาง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เฉินเฉิงเยี่ยเดือดร้อนไปด้วยหรอก ก็แค่สองฝ่ายเสียหายทั้งคู่เท่านั้นเอง

        เฉินเถียนเถียนเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาทันที ก่อนเชิดหน้าขึ้นเช่นที่ไม่เคยทำมาก่อน หรืออาจจะเป็นเพราะหลินชุนฮวา ไม่รู้ว่า เฉินเถียนเถียนเองก็มีวันที่จะเงยหน้าลุกขึ้นมาสู้

        “ป้าใหญ่ สิ่งที่ท่านทำเพื่อเถียนเถียนนั้นมากพอแล้ว วันนั้นไปที่ไหนก็จะขอบคุณท่านเสมอ ครั้งนี้ในเมื่อท่านช่วยข้าไม่ได้แล้ว ข้าก็ต้องหาทางออกให้ตัวเองบ้าง ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ดี แต่หลินชุนฮวาก็อย่าหวังว่าจะได้ประโยชน์”