หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

ผู้ว่าการซูตกตะลึงร่างกายของเขาดูเหมือนจะอ่อนแรงลงทันใด

‘เจ้าเด็กนี่มาตอนไหนไม่มาแต่กลับมาตอนนี้ เป็นการพบเจอกันที่ไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิดเย่เช่ออยู่ที่จวนไม่ใช่หรือ? แล้วบุตรชายของข้าปลีกตัวมาที่นี่ได้อย่างไร?’ ผู้ว่าการซูครุ่นคิด

พูดง่ายๆ คือ เขากลัวจะถูกบุตรชายดุ

ผู้ว่าการซูไม่พูดอะไรเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อยเท่านั้น

ซูเจินยิ้ม“ท่านพ่ออารมณ์ดีเสียจริง ดูเหมือนที่จวนจะมีท่านน้าเพิ่มอีกคนแล้ว”

ผู้ว่าการซูปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ย่อมไม่ใช่อย่างแน่นอน ข้าเพียงมาผ่อนคลายความเมื่อยล้าเท่านั้น จะให้พวกนางไปอยู่ที่จวนได้อย่างไร?”

เมื่ออยู่ในที่สาธารณะซูเจินย่อมรู้วิธีรักษาภาพลักษณ์ที่ดีให้กับบิดาแม้ว่าดวงตาดอกท้อของเขาจะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แต่เพราะดวงตาของเขางดงามมากจนผู้อื่นรู้สึกว่ากิริยาเช่นนี้ดูไม่ขัดตาเลย

ซูเจินกล่าวว่า“ท่านพ่อทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว คงถึงเวลากลับจวนแล้วกระมัง ข้ายังมีธุระที่นี่ คงไม่ได้ส่งท่านพ่อกลับเช่นนั้นเดินทางดีๆ ขอรับ”

ท่านผู้ว่าการซูหัวเราะครั้งแล้วครั้งเล่า“ไม่เป็นไร ไม่ลำบากเจ้าหรอก ไปจัดการเรื่องของเจ้าเถิด พ่อจะกลับแล้ว”

บรรยากาศเช่นนี้ดูเหมือนบิดาที่รักบุตรชายและบุตรชายที่กตัญญูต่อบิดา

แต่ซูเจินกลับรู้สึกรังเกียจ

บางทีถ้าเขาเติบโตมาในตระกูลเสิ่นเขาอาจไม่เป็นเช่นทุกวันนี้

ซูเจินครุ่นคิดพลางก้าวเท้าเข้าไปในหอจุ้ยฮวนคนเฝ้าประตูคุ้นเคยกับซูเจินเป็นอย่างดี เขามักกล่าวทักทายและนำทางซูเจินอย่างมีมารยาทเมื่อเขาเห็นซูเจินก็ถามอย่างจริงจังว่า“วันนี้คุณชายซูจะไปพบแม่นางคนไหนเป็นคนแรกขอรับ?”

ดวงตาดอกท้อของซูเจินทอประกายแวววาวเขาถามกลับว่า “น้องชาย ลองเดาสิว่าข้าจะไปพบใคร?”

คนเฝ้าประตูยิ้ม “ถ้าพูดถึงสาวๆในหอจุ้ยฮวน ข้าบอกได้เลยว่าแม่นางม่านอู่เป็นคนโปรดของคุณชายข้าได้ยินแม่นางม่านอู่พูดถึงคุณชายเมื่อวานนี้ เช่นนั้นท่านคงมาพบนางกระมัง”

ซูเจินหยิบเศษเงินออกมาแล้วโยนใส่มือของอีกฝ่ายจากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าฉลาดมาก!”

หลังจากกล่าวจบ เขาก็เดินเข้าไปด้านใน

นายหญิงแห่งศาลาฉีอวิ๋นได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้วว่าซูเจินจะมาพบนางจึงมานั่งรอที่ห้องโถง

หวังฉีอวิ๋นรู้ว่าซูเจินเป็นบุตรชายของขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่สุดในหยงโจวยิ่งไปกว่านั้น นางยังรู้ด้วยว่าอันที่จริงซูเจินเป็นสตรี แต่แม่นางน้อยผู้นี้เปรียบได้กับปลาในน้ำจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

ในหอจุ้ยฮวนแห่งนี้ เหล่าหญิงสาวแปดในสิบล้วนเชื่อฟังซูเจินบางครั้งนางก็สงสัยว่าซูเจินใช้เล่ห์เหลี่ยมใดหลอกล่อให้พวกนางอยู่ในโอวาทเช่นนี้ได้ ในความคิดของนางอวิ๋นจื่อเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ยากที่สุดแต่ซูเจินยังสามารถบรรลุเป้าหมายได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงเลย อย่างไรก็ตามคนอย่างซูเจินเข้าใจยากเกินไป แม้ว่านางจะรู้จักซูเจินมาหลายปีแต่นางก็ไม่สามารถเดาทางเขาได้เลย

‘ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่ต้องเจรจากับซูเจินคนที่พ่ายแพ้ต้องเป็นข้าเสมอ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว’

นางนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ไม่นานซูเจินก็เดินเข้ามา

ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความสดใสรอยยิ้มบนใบหน้าอันไร้ที่ติดูเปล่งประกายเช่นเคย ซูเจินกล่าวทักทายเบาๆ ว่า

“นายหญิงแห่งศาลาฉีอวิ๋นสบายดีหรือไม่ขอรับ?”

หวังฉีอวิ๋นตอบว่า“ขอบคุณคุณชายที่ถามไถ่ ข้าก็สบายดีอย่างที่เคยเป็น เชิญคุณชายนั่งลงก่อนเถิด”

หลังจากแลกเปลี่ยนคำทักทายเล็กน้อยแล้วพวกเขาก็ตรงเข้าประเด็นและเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับข้อตกลงทางการค้า

เพราะต่างฝ่ายต่างเข้าใจซึ่งกันและกันการเจรจาจึงเป็นไปอย่างราบรื่น ในที่สุดซูเจินก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า“ข้าไม่รู้ว่านายหญิงแห่งศาลาฉีอวิ๋นมีความสัมพันธ์อันดีกับน้องสาวของข้า ข้าทำให้ท่านขุ่นเคืองแล้วโปรดยกโทษให้ข้าด้วย ครั้งนี้ข้าจะยอมสละกำไรสองในสิบส่วน”

สองในสิบ?

นี่ถือเป็นกำไรมหาศาล!

นายหญิงแห่งศาลาฉีอวิ๋นรู้สึกปลาบปลื้มมากนางมองซูเจินที่กำลังเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม

หลังจากหลายปีที่ผ่านมาในที่สุดซูเจินก็ยอมลงให้นาง

หลังจากส่งแขกเสร็จเรียบร้อยแล้วนายหญิงแห่งศาลาฉีอวิ๋นก็ยืนส่องกระจกอย่างอารมณ์ดี เมื่อมองดูเงาสะท้อนของตนเองที่อยู่ในวัยกลางคนแล้วนางก็รู้สึกถึงความพิเศษและความสำเร็จ

ซูเจินไม่ได้ออกจากศาลาฉีอวิ๋นในทันที

เขาเดินตรงมายังห้องของม่านอู่

หากซูเจินมาที่หอจุ้ยฮวนก็ต้องมาพบม่านอู่นี่เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ซูเจินรู้ภูมิหลังของม่านอู่อยู่แล้วเมื่อเข้ามาในห้องเขาก็เปิดปากพูดทันที “ข้าได้ยินมาว่ามีใครบางคนล้มป่วยเจ้าคงเป็นห่วงเขาไม่น้อย”

ม่านอู่พยักหน้า “ใช่แล้วแม้แต่เทพธิดาอวี้เหอก็ยังตื่นตระหนก อันที่จริงไม่มีใครไม่รู้เรื่องนี้ แต่ถึงข้าจะกังวลไปก็ไร้ประโยชน์เจ้ามีอะไรอยากจะพูดอีกหรือไม่?”

ซูเจินกล่าวเสียงต่ำ“บางทีเขาอาจเดินทางมาหยงโจวในไม่ช้านี้”

ม่านอู่ถามว่า “จริงหรือ?”

ซูเจินพยักหน้า“เป็นไปได้มาก นอกจากนี้เทพธิดาอวี้เหออาจเดินทางมาด้วย เพราะข้าล่วงรู้ความลับที่ยิ่งใหญ่โดยบังเอิญ”

ม่านอู่กล่าวว่า“อาเจินเจ้าไม่จำเป็นต้องบอกข้าหรอก”

ซูเจินกล่าวว่า“ข้ารู้ว่าเซียวเหยียนเป็นคนเดียวที่เจ้าห่วงใยแต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครคือผู้ที่เซียวเหยียนห่วงใยที่สุด?”

ม่านอู่ก้มหน้าลง “ข้ารู้คนที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคืออ๋องอวิ๋นเมิ่งคนก่อน และเพราะคนคนนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับอวิ๋นจื่อ”

ซูเจินกล่าวว่า “ดีแล้วที่เจ้ารู้”

เขาไม่กล่าวอะไรอีกเพียงเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ

ม่านอู่ก็ไม่กล่าวสิ่งใดเช่นกัน

มีความเข้าใจแบบแปลกๆระหว่างพวกเขาสองคน

แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะบอก

เมื่อซูเจินกลับมาที่จวนตระกูลซูเขาก็ได้รับจดหมายจากประมุขตระกูลมู่

เหตุใดคนผู้นี้จึงเข้าๆออกๆ จวนผู้ว่าการบ่อยนัก?ต้นไม้ใหญ่ดึงดูดลม[1]ได้ดีเสียจริง

ถึงแม้เขาจะคิดเช่นนั้นแต่เขาก็เปิดจดหมายออกอ่าน

ในช่วงเวลาเดียวกัน อวิ๋นจื่อและเย่เช่อกำลังดื่มชาอยู่ที่สวนหลังเรือน

โลกภายนอกดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย

อวิ๋นจื่อฝนหมึกเงียบๆและพูดคุยกับเย่เช่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

แต่จิตใจนางกลับไม่สงบ

เมื่อพูดคุยกันแบบนี้ เวลามักผ่านไปเร็วเสมอ

ในช่วงบ่ายซูเจินก็เดินเข้ามา

ซูเจินบ่นอย่างไร้ความปรานี“เย่เช่อ เจ้านี่แย่จริงๆ ดูวิธีที่เจ้าดูแลน้องสาวข้าสิ เขียนกลอนท่องบทกวีน่ะหรือ? ถ้าเป็นข้าไม่ทำเช่นนี้แน่ ข้ามักพาม่านอู่ไปทานอาหารที่นางโปรดปรานข้าเสียใจแทนน้องสาวของข้าจริงๆ ที่ชอบบุรุษแข็งทื่อเช่นนี้”

เย่เช่อกลอกตา“อย่าเปรียบเทียบปี้เหยียนกับหญิงสาวประเภทนั้น ว่าแต่เจ้ามีอะไร?”

ซูเจินกลับมามีท่าทีตามปกติและกล่าวว่า“น้องสาว มากับข้าหน่อยเถิด ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

เย่เช่อมองไปที่ซูเจินด้วยความสงสัย

ซูเจินยิ้มเล็กน้อย“มองข้าเช่นนั้นความว่าอย่างไร? นี่เป็นเรื่องในครอบครัว อีกอย่างอาจารย์ของเจ้าอาจเดินทางมาหยงโจวเร็วๆนี้ เจ้าควรไปจัดการเรื่องนี้ได้แล้ว”

ซูเจินพาอวิ๋นจื่อไปที่ศาลาริมน้ำและกล่าวว่า“อวิ๋นจื่อ เจ้าจะได้เดินทางไปที่สำนักชิงซานในอีกไม่นานมีบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลซูที่ข้าต้องการให้เจ้าจดจำให้ดี เพราะจากนี้ไปเจ้าจะเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลซูแล้ว”

อวิ๋นจื่อรับคำ “ข้าเข้าใจแล้วพี่ชาย”

ซูเจินกล่าวว่า“เจ้าต้องละทิ้งตัวตนเดิมทั้งหมดของเจ้า เข้าใจหรือไม่?”

อวิ๋นจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ข้าเข้าใจแล้ว”

เสียงของซูเจินค่อยๆ เบาลง

หลังจากนั้นอวิ๋นจื่อก็ได้รู้หลายสิ่งหลายอย่างที่นางไม่เคยรู้มาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์เกี่ยวกับตระกูลซู ตระกูลเสิ่น หรือเสด็จอา เหตุการณ์ในอดีตเหล่านั้นล่องลอยอยู่ในใจของนางราวกับหมู่เมฆ

นางสงสัยว่าคนเหล่านี้ได้ทำเรื่องผิดพลาดในรัชศกเทียนโหย่วหรือไม่?

เรื่องนี้เปรียบได้กับเงาที่เลือนรางแต่กลับตราตรึงอยู่ในใจ

ไม่มีประโยชน์ที่จะถามหาเหตุผลจากสวรรค์เบื้องบนไม่มีประโยชน์ที่จะถามเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้ อีกทั้งไม่มีประโยชน์ที่จะถามผู้คนและตนเอง

ในขอบฟ้าอันไกลโพ้น ดวงจันทร์เสี้ยวดูเรียวเล็กเหมือนตะขอ

กว่าทั้งสองจะสนทนาเสร็จดวงจันทร์ก็ขึ้นสูงแล้ว

เมื่อซูเจินเล่าจบ เขาก็กล่าวว่า“ประมุขตระกูลมู่จะมาที่นี่คืนนี้ นางจะเป็นคนบอกเจ้าเกี่ยวกับสำนักชิงซานเจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม”