บทที่ 4: เงาสะท้อนจากความว่างเปล่า
ผมกลับมาถึงหน้าห้องด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยังคงค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อเช้า ประตูห้อง 102 ของเมย์ที่เมื่อวานยังแง้มทิ้งไว้ ตอนนี้กลับปิดสนิทราวกับไม่เคยมีใครเปิดมันมาก่อน ผมหยุดยืนอยู่หน้าประตูสีซีดนั้น นิ้วมือยังคงกำถุงขนมปังและนมในมือแน่น หัวใจเต้นตุบๆ ในอก ผมลองเอื้อมมือไปแตะลูกบิดอย่างกล้าๆ กลัวๆ และพบว่ามันถูกล็อกอย่างแ่า
ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้าใส่ ภาพข้อความที่เมย์ส่งมา ภาพโพสต์ล่าสุดบนโซเชียลมีเดียของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว มันเป็ความจริงหรือ? ถ้าเธออยู่ข้างใน ทำไมถึงล็อกประตู? หรือเธอไม่ได้อยู่ข้างในั้แ่แรกแล้ว? ผมพยายามเขย่าลูกบิดเบาๆ ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีวี่แววของชีวิตจากภายในห้องนั้นเลย
"เมย์... คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?" ผมกระซิบออกไป เสียงของตัวเองเบาหวิวราวกับจะถูกกลืนหายไปกับความเงียบของโถงทางเดิน ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งและเย็นะเื ผมรู้สึกราวกับว่ากำลังพูดอยู่กับความว่างเปล่า ประตูไม้เก่าบานนั้นดูเหมือนจะกลายเป็กำแพงหนาทึบที่กั้นผมออกจากความจริงบางอย่างที่ไม่อาจเอื้อมถึง
ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินผมอย่างช้าๆ มันไม่ใช่แค่เื่ของเพื่อนข้างห้องที่หายไปแล้วยังคงออนไลน์ได้อีกต่อไป แต่มันคือความรู้สึกว่าสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่นี้มันเหนือกว่าความเข้าใจปกติ เมย์อยู่ไหน? ใครคือคนที่กำลังโพสต์รูปอยู่บนอินสตาแกรมของเธอ? หรือนี่คือเื่ล้อเล่นที่เกินจะรับไหว? ผมเดินกลับเข้าห้องตัวเองอย่างทอดถอนใจ นั่งลงบนขอบเตียง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูโปรไฟล์ของเมย์ รูปยิ้มสดใสของเธอกับแคปชั่นที่ดูร่าเริง มันขัดแย้งกับภาพประตูห้องที่ปิดสนิทและไร้ซึ่งการตอบรับเมื่อไม่กี่นาทีก่อนอย่างสิ้นเชิง "ถ้าไม่มีใครเห็นเธอเข้าออก แสดงว่าต้องมีกล้องวงจรปิด" ผมพึมพำกับตัวเอง ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวราวกับแสงสว่างในความมืดมิด กล้องวงจรปิดคือหลักฐานเดียวที่อาจคลี่คลายปริศนานี้ได้
ผมรีบลุกขึ้นจากเตียง ออกจากห้องอีกครั้ง และเดินตรงไปยังบริเวณที่ปกติแล้วจะมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ตามมุมทางเดินในแต่ละชั้น หอพักแห่งนี้แม้จะดูเก่า แต่ก็พอจะมีเทคโนโลยีพื้นฐานเหล่านี้อยู่บ้าง ผมกวาดสายตามองหาอย่างตั้งใจ และพบว่ามันมีกล้องติดอยู่จริง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีปุ่มบันทึก หรือหน้าจอแสดงผลให้เห็นง่ายๆ ผมพยายามมองหาป้ายบอกทางหรือคำแนะนำอะไรบางอย่าง เผื่อจะมีห้องควบคุมกล้องอยู่ใกล้ๆ
ไม่มีอะไรเลย มีเพียงกล้องสีขาวซีดที่ติดอยู่บนเพดาน มองนิ่งมาทางผม ราวกับเป็ดวงตาที่ไร้ชีวิต ผมลองเดินเข้าไปใกล้ๆ จ้องมองเข้าไปในเลนส์กล้อง มันดูเก่าและเต็มไปด้วยฝุ่น คล้ายกับถูกทอดทิ้งมานาน ผมเงยหน้ามองขึ้นไป สังเกตเห็นสายไฟบางส่วนที่ขาดรุ่งริ่งห้อยออกมาอย่างน่าสงสัย ผมลองกดปุ่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ ผมลองเคาะๆ ดู แต่ก็เงียบสนิท
ความหวังเริ่มเลือนหายไปอีกครั้ง ผมยืนอยู่ตรงนั้น ยื่นคอแหงนมองกล้องอยู่พักใหญ่ ราวกับจะพยายามสื่อสารกับมันให้เปิดเผยความลับออกมา แต่กล้องก็ยังคงนิ่งเงียบราวกับซากศพที่ถูกทิ้งร้าง ผมถอนหายใจยาว รู้สึกผิดหวังและเริ่มหงุดหงิดกับความไร้ประโยชน์ของอุปกรณ์พวกนี้ "กล้องวงจรปิดบ้าอะไรกันวะเนี่ย" ผมสบถออกมาเบาๆ ในลำคอ
ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับด้วยความรู้สึกหงุดหงิด สายตาของผมก็กวาดไปเห็นบางสิ่งบางอย่าง ผมยืนอยู่ใกล้กับตำแหน่งที่ห้องเลข 0 ควรจะตั้งอยู่มากพอที่จะสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นตรงนั้น มันเป็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ผมสาบานได้ว่าผมเห็นจริงๆ
ตรงช่องว่างระหว่างห้อง 101 กับ 102 ซึ่งเป็บริเวณที่เคยเป็กำแพงเปล่าๆ ที่มีเพียงรอยคราบสกปรกและผนังเก่าๆ บัดนี้กลับมีเงามืดตะคุ่มๆ แวบหายไป มันเป็เงาที่ดูคล้ายร่างคนสูงโปร่ง ผอมบาง และจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นรายละเอียดใดๆ นอกจากรูปร่างเค้าโครงที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
หัวใจผมเต้นระรัว ผมขยี้ตาแรงๆ คิดว่าตัวเองคงจะตาฝาด หรือไม่ก็อ่อนเพลียจนเห็นภาพหลอนไปเอง มันเป็แค่เงาที่เกิดจากแสงไฟในโถงทางเดินที่กะพริบไปมาหรือเปล่า? ผมพยายามจะคิดในแง่บวก พยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายสิ่งที่เพิ่งเห็น แต่ในส่วนลึกของจิตใจ ผมรู้ดีว่ามันไม่ใช่เื่ปกติ
ผมเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กำแพงที่ว่างเปล่า พยายามมองหาแหล่งกำเนิดแสงที่จะทำให้เกิดเงาแบบนั้น แต่ไม่มีอะไรเลย มีเพียงความมืดและผนังสีเทาซีดที่ดูจะเก่ากว่าส่วนอื่นของทางเดิน ผมใช้มือลูบไล้ไปตามพื้นผิวที่ขรุขระของกำแพง มันเย็นเฉียบจนขนแขนผมลุกซู่ ไม่มีประตู ไม่มีรอยบุบ ไม่มีอะไรที่บ่งชี้ว่าเคยมีอะไรอยู่ตรงนั้นนอกจากความว่างเปล่า
"บ้าไปแล้ว..." ผมพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเล็กน้อย ผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังประสาทหลอน แต่ภาพเงาตะคุ่มๆ นั้นมันสมจริงเกินกว่าที่จะเป็แค่จินตนาการ ผมผละมือออกจากกำแพง ก้าวถอยหลังออกไปสองสามก้าว แล้วจ้องมองไปยังจุดนั้นอีกครั้ง พยายามจับผิด พยายามมองหาสิ่งผิดปกติซ้ำอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากกำแพงเก่าๆ ผนังที่ดูทึบตันและไร้ชีวิตชีวาเหมือนเดิมทุกประการ
ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ พยายามให้ดวงตาคุ้นชินกับความมืดสลัวของทางเดิน แต่ก็ไม่มีเงาใดๆ ปรากฏขึ้นมาอีก ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก ความรู้สึกของการถูกจ้องมอง การมีอยู่ของบางสิ่งที่มองไม่เห็น และความจริงที่ว่าทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวผม มันไม่ปกติ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความจริงกับความหลอนมันอยู่ตรงไหนกันแน่ และสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องตัวเองคือความว่างเปล่าของผนังที่อยู่ตรงกลางระหว่างห้อง 101 และ 102 ซึ่งเป็ตำแหน่งที่ห้องเลข 0 ควรจะอยู่... และผมสาบานได้ว่าตรงนั้นมันมืดกว่าปกติราวกับความมืดนั้นสามารถดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปได้
188
