เสียงเพรียกจากแผ่นจารึกโอสถโบราณยังคงดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเหอหลงอวี่ ทั้งร่างสั่นสะท้านเบา ๆ ประหนึ่งเส้นชีพจรถูกลากเข้าสู่กระแสธารแห่งแสงสีเขียวอมฟ้า เขาไม่อาจขัดขืนได้ เปลวเพลิงลึกลับพวยพุ่งออกมาจากจารึก ก่อเป็วงแหวนพลังที่ห่อหุ้มตัวเขาในพริบตา
“หลงอวี่!” เสียงของหลินเซียวอวี่ดังขึ้น เธอเอื้อมมือมาหมายจะดึงเขากลับ ทว่าปลายนิ้วััได้เพียงความว่างเปล่า แสงสีทองอมเขียวกลืนร่างเหอหลงอวี่หายไปจากห้องโถง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและสายตาตื่นตะลึงของศิษย์ทั้งหลาย
เมื่อเหอหลงอวี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าเป็สีมรกตและหมอกสีเงินปกคลุมพื้นดิน กลิ่นหอมของสมุนไพรนับไม่ถ้วนอบอวลอยู่ในอากาศ แต่ละใบไม้แต่ละดอกกลับเปล่งแสงราวกับเป็เปลวไฟแห่งพลังชีวิต
“นี่คือ… โลกภายในจิติญญาโอสถ?” เขาพึมพำ เบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนร่างกายทั้งร่างถูกผสานเข้ากับเตาโอสถั์ที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนฟ้า
เสียงโบราณดังขึ้นอีกครั้ง ก้องสะท้อนจากทุกทิศทุกทาง
“ผู้สืบทอด… เ้าต้องพิสูจน์คุณค่าของเ้า ด้วยการหลอมโอสถภายใต้เปลวเพลิงิญญา หากล้มเหลว… เ้าจะถูกแผดเผาจนิญญาสลาย”
เงาแห่งเปลวไฟสีทองอมเขียวค่อย ๆ รวมตัวต่อหน้าเหอหลงอวี่ กลายเป็ หม้อโอสถลายั สูงตระหง่าน ลายับนหม้อดูราวกับจะเคลื่อนไหวได้จริง ๆ แววตาของัทั้งสองจ้องมองเขาเย็นเยียบ
ทันใดนั้น สมุนไพรนับสิบชนิดลอยขึ้นกลางอากาศ — รากิญญาเพลิง, ใบหยกเย็น, เกล็ดผลึกน้ำแข็ง, และดอกไฟทมิฬ แต่ละชนิดเปล่งประกายพลังธาตุบริสุทธิ์
เหอหลงอวี่สูดหายใจลึก เขาเคยฝึกหลอมโอสถมาแล้วมากมาย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหน เพราะทุกสมุนไพรแผ่พลังจนกระทั่งเส้นลมปราณในร่างสั่นสะท้านแทบแตกสลาย
“จงใช้เปลวไฟและน้ำแข็งแห่งเ้าหลอมรวมเป็หนึ่งเดียว… จึงจะได้โอสถแห่งความสมดุล”
เสียงโบราณเตือนดังก้อง
เขาประสานสองมือ ลมปราณหมุนวนรวดเร็ว ปราณเพลิงสีแดงสดพุ่งออกจากมือขวา ปราณน้ำแข็งสีฟ้าเข้มแผ่จากมือซ้าย ทั้งสองพลังปะทะกันกลางอากาศจนเกิดเสียงแตกดัง ปัง!
เหงื่อผุดบนหน้าผาก เหอหลงอวี่กัดฟันแน่น
“หากไม่ควบคุมสมดุล… โอสถจะะเิ และข้าคงถูกเผาวอดตรงนี้”
ในห้วงเวลาคับขัน เขาหวนคิดถึงคำสอนของอาจารย์ในหมู่บ้าน และภาพรอยยิ้มของแม่ที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน ความเ็ปนั้นกลับกลายเป็แรงผลักดัน
“ข้าจะไม่ล้มเหลว… ไม่ใช่ที่นี่!”
เขาเริ่มหมุนปราณใหม่อีกครั้ง ดึงพลังน้ำแข็งมาห่อหุ้มเพลิง จากนั้นสลับดึงเพลิงมาโอบรัดน้ำแข็ง การหมุนวนทั้งสองธาตุก่อเกิดเป็เปลวเพลิงน้ำแข็ง–ไฟ ที่ลอยเหนือฝ่ามือ ราวกับดวงตะวันและดวงจันทร์รวมกันเป็หนึ่งเดียว
เมื่อเขานำเปลวเพลิงคู่นี้จุดลงใต้หม้อโอสถลายั เสียงคำรามของัดังสะท้อนออกมา สมุนไพรทั้งหมดเริ่มหลอมรวม ควันหอมหวลลอยออกมาเป็สาย
ชั่วขณะหนึ่ง เหอหลงอวี่เกือบเสียสมาธิ เมื่อดอกไฟทมิฬะเิเปลวเพลิงออกมา แต่เขารีบควบคุมปราณน้ำแข็งมาปิดกั้นอย่างเฉียบขาด
เวลาเนิ่นนานเหมือนชั่วกัป ผ่านไปในที่สุด หม้อโอสถสั่นะเืครั้งสุดท้าย ก่อนฝาเปิดออก แสงสีทองพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า
ภายในปรากฏโอสถเม็ดหนึ่ง กลมใสดั่งหยดน้ำค้าง แต่ภายในกลับมีเปลวเพลิงและเกล็ดน้ำแข็งหมุนวนอยู่พร้อมกัน
เสียงโบราณดังขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดเจนกว่าเดิม
“โอสถคู่สมดุล… เ้าคือผู้ที่ได้รับการยอมรับ จงก้าวสู่เส้นทางที่แท้จริงของนักเล่นแร่แปรธาตุ”
โอสถลอยลงสู่มือของเหอหลงอวี่ รัศมีแสงนั้นแผ่ซ่านเข้าไปในร่าง ทำให้เส้นลมปราณภายในก้าวข้ามขีดจำกัด เสียง ครืน ดังสะท้อนในจิตใจ เขาทะลวงเข้าสู่ ขั้นรวมปราณ สำเร็จ!
เหอหลงอวี่คุกเข่าลง เหนื่อยหอบแต่ใบหน้ายิ้มบาง เขาเงยหน้ามองหม้อโอสถลายัที่ค่อย ๆ จางหาย
“นี่คือก้าวแรก… ของเส้นทางโอสถที่แท้จริง”
1K
