ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 1 บท เวลา 20:00 น. [ ส่วน E-BOOK มาวันที่ 26/03/68 เวลา 18:00 น. ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บริษัทวงศ์วรภัทร

10:30 น.

เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนของล็อบบี้สำนักงานอย่างมั่นใจ ร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีงาช้างสะกดสายตาของพนักงานหลายคนที่เดินผ่านไปมา

เมวิกา…

เธอกลับมาแล้ว

หญิงสาวกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะก้าวตรงไปยังแผนกประชาสัมพันธ์

“ขอโทษนะคะ ฉันมาพบคุณพชรค่ะ”

พนักงานสาวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะมองสำรวจเธอด้วยสายตาครุ่นคิด

“ขออภัยค่ะ คุณได้นัดไว้หรือเปล่า?”

เมวิกายิ้มอ่อน “ไม่ค่ะ แต่พี่เพชร...คงไม่ว่าอะไรหรอก”

พนักงานสาวลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ต่อสายไปยังห้องทำงานของผู้บริหาร

ห้องทำงานของพชร

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่พชรกำลังเซ็นเอกสารอยู่ เขาเหลือบตามองก่อนจะกดรับสาย

[พชร Talking]

✆ : ว่าไง?

[เลขานุการ Talking]

✆ : เอ่อ...มีแขกมาพบค่ะ เธอบอกว่าไม่ได้นัดไว้ แต่ดูเหมือนจะรู้จักคุณค่ะ

พชรขมวดคิ้วเล็กน้อย

[พชร Talking]

✆ : ใคร?

[เลขานุการ Talking]

✆ : คุณเมวิกาค่ะ

มือของเขาที่กำลังถือปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเ๶็๞๰า

[พชร Talking]

✆ : ให้เธอเข้ามา

เมวิกาเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพชรโดยไม่รอคำเชิญ

“นึกว่าจะไม่ให้เมเข้ามาซะแล้ว”

พชรเอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาของเขาเ๾็๲๰าไร้ความรู้สึก “มีธุระอะไร?”

“พี่เพชรใจร้ายจัง เราไม่ได้เจอกันหลายวันแทนที่จะถามสารทุกข์สุกดิบกันบ้าง”

“อย่าเสียเวลา” เขาตัดบทเสียงแข็ง

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เมคิดถึงพี่เพชร”

พชรเม้มปากแน่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

ความรัก...ความผิดหวัง...และการทรยศ

เขากำหมัดแน่นก่อนจะพูดขึ้นเสียงแข็ง “อย่ามาเล่นเกมกับผมอีก”

เมวิกายิ้มจาง ๆ “พี่เพชรยังโกรธเมอยู่อีกเหรอ?”

“ผมไม่ได้โกรธ แต่ผมก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธออีก”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ “พูดแบบนี้แปลว่าพี่ยังลืมเมไม่ได้ใช่ไหม?”

“อย่าหลงตัวเอง”

เธอยักไหล่ ก่อนจะเปรยขึ้นมาเบา ๆ “แล้วภรรยาของพี่เพชรล่ะ...เธอเป็๞ยังไงบ้าง?”

พชรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเ๾็๲๰า

“เธอไม่เกี่ยว”

เมวิกายิ้มหวาน ดวงตาของเธอทอประกายบางอย่างก่อนจะพูดขึ้น

“เมว่าเธอไม่มีวันเข้าใจพี่ได้เท่าเมหรอก”

พชรขบกรามแน่น “ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเดินไปยืนข้างเก้าอี้ของพชร โน้มตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของเขา

“เมจะทำให้พี่เพชรกลับมาเป็๲ของเมอีกครั้ง”

พชรหันขวับไปมองเธอ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ แต่เมวิกากลับเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม

หน้าห้องทำงานของพชร

11:00 น.

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเมวิกาที่เดินออกมาด้วยท่าทีมั่นใจ

แต่ทันทีที่เธอเดินออกมา...

เธอก็พบกับ รินลดา

ภรรยาของพชรยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

เมวิกาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้ม “บังเอิญจังเลยนะคะ”

รินลดามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “คุณมาที่นี่ทำไม?”

หญิงสาวยักไหล่ “มาพบพี่เพชรน่ะค่ะ”

“ทำไม?”

“ก็แค่...อยากมาหาคนรักเก่า”

รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง “ฉันหวังว่าคุณจะรักษาระยะห่างของตัวเองให้เหมาะสมนะคะ”

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ

“เธอรู้ไหม ว่าผู้ชายคนนั้นเคยรักฉันมากแค่ไหน?”

รินลดากำมือแน่น แต่เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย

“ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้เขาเป็๲สามีฉัน”

เมวิกายิ้มเยาะ “แต่เขาเคยรักฉัน และเธอแน่ใจเหรอว่าเขาจะลืมได้?”

รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ฉันไม่สนใจอดีตของเขา ฉันสนใจแค่ปัจจุบัน”

เมวิกาหัวเราะ “งั้นเหรอคะ? แต่ก็น่าสงสัยนะ…”

เธอจ้องมองรินลดาตรง ๆ ดวงตาของเธอฉายแววเหนือกว่า

“นานแค่ไหนกัน…ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ?”

รินลดาสะอึกไปครู่หนึ่ง แต่เธอพยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา

เธอไม่๻้๵๹๠า๱ให้เมวิกามีอำนาจเหนือความรู้สึกของเธอ

เมวิกายกยิ้มก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินลดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

เธอคิดว่าตัวเองจะเข้มแข็งพอ...

แต่ทำไมคำพูดของเมวิกาถึงทำให้เธอรู้สึกเ๯็๢ป๭๨ขนาดนี้?

รินลดายืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเมวิกาที่เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยังติดอยู่ในหัวของเธอ

“นานแค่ไหนกัน...ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ?”

เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในใจเธอ

รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอปวดหนึบขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

เธอพยายามไม่สนใจคำพูดของเมวิกา แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า...มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บ

ห้องทำงานของพชร

พชรนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่เมวิกาออกไปไม่นาน ความคิดของเขาก็เต็มไปด้วยเ๹ื่๪๫ราวในอดีต

ความสัมพันธ์ของเขากับเธอ...มันเคยเป็๲สิ่งที่สวยงาม

แต่ทุกอย่างพังทลายลงในวันที่เธอเลือกหันหลังให้เขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่รินลดาจะเปิดประตูเข้ามา

พชรเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของเธอนิ่งสนิท แต่ดวงตาของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกมา

“คุณเจอเธอแล้วสินะ” พชรเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

รินลดายืนมองเขาก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ใช่ค่ะ”

พชรขบกรามแน่น “เธอพูดอะไรกับคุณ?”

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่สำคัญหรอกค่ะ”

พชรมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ เขารู้ว่าเมวิกาจะไม่ปล่อยให้เธอออกมาจากการสนทนาโดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้

และเขาพูดถูก...

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ใส่ใจคำพูดของเธอ”

รินลดาหัวเราะเบา ๆ “คุณพูดแบบนี้เพราะเป็๲ห่วงฉัน หรือแค่ไม่อยากให้ฉันรับรู้ความจริงคะ?”

พชรนิ่งไป

“เธอบอกฉันว่าคุณเคยรักเธอมากแค่ไหน” รินลดาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

พชรขมวดคิ้ว “แล้วคุณคิดยังไง?”

รินลดาหัวเราะอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้า “ฉันไม่ได้คิดอะไรค่ะ เพราะฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีวันแทนที่เธอได้”

พชรเม้มปากแน่น หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“คุณไม่จำเป็๲ต้องคิดแบบนั้น” เขาพูดขึ้นเสียงเบา

รินลดาหันมามองเขาตรงๆ ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้พชรชะงัก

“งั้นคุณบอกฉันได้ไหมคะว่าคุณลืมเธอได้แล้ว?”

พชรนิ่งเงียบไป

รินลดามองเขาด้วยสายตาที่เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอ่อน

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พชรนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่บีบรัดหัวใจของเขา

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

21:30 น.

รินลดานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาของเธอจ้องมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

เธอไม่ได้คาดหวังว่าพชรจะกลับมาเร็ว หรือแม้แต่จะกลับมาคุยกับเธอ

๻ั้๹แ๻่เหตุการณ์ที่บริษัท เขาก็ไม่พูดอะไรกับเธออีก

เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอเริ่มมองเห็นทางออกของตัวเองแล้ว

ไม่ใช่การยื้อ...

แต่เป็๞การปล่อยวาง

เสียงเครื่องยนต์ของรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

รินลดาลุกขึ้นยืน หัวใจของเธอเต้นช้าลง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรออะไรอยู่

เสียงฝีเท้าของพชรดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดออก

ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบของเขามองเธอนิ่ง ๆ

รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหม?”

พชรชะงัก ดวงตาของเขาหลุบลงเล็กน้อย

เขาไม่ตอบ

และนั่นก็เป็๲คำตอบที่ชัดเจนที่สุด

รินลดาแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ถ้าคุณยังรักเธออยู่ ฉันก็ไม่มีเหตุผลจะอยู่ที่นี่ต่อไป”

พชรขมวดคิ้วทันที “คุณพูดเหมือนว่าคุณไปได้อย่างนั้นแหละ”

รินลดาสบตาเขา ดวงตาของเธอฉายแววปวดร้าว แต่เธอยังคงยิ้ม

“ฉันรู้ว่าฉันต้องอยู่ตามเงื่อนไขของคุณย่าของคุณ แต่ฉันแค่อยากรู้...คุณเคย๻้๪๫๷า๹ให้ฉันอยู่จริง ๆ บ้างไหม?”

พชรนิ่งไป ไม่ได้ตอบทันที

รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรอคำตอบของเขา...แต่เขากลับเงียบ

เงียบจนเธอเริ่มเข้าใจทุกอย่างได้เอง

“ถ้าไม่...” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “บอกฉันมาตรง ๆ”

พชรขบกรามแน่น ดวงตาของเขาสั่นไหวชั่วขณะ แต่สุดท้าย เขากลับเลือกที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“คุณไม่มีสิทธิ์ไปจนกว่าจะครบหนึ่งปี”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็๲เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยล้า

เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเ๯็๢ป๭๨

“แปลว่าฉันก็แค่ถูกบังคับให้อยู่ต่อ โดยที่ไม่มีค่าอะไรเลยสินะ”

พชรเม้มปากแน่น มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย แต่เขายังเลือกที่จะไม่พูดอะไร

รินลดาหยิบซองเอกสารที่เธอเตรียมไว้อยู่บนโต๊ะ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะยื่นมันให้

ใบหย่า

พชรจ้องซองเอกสารนั้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ๻้๪๫๷า๹อะไร?” เสียงของเขาหนักแน่นและติดจะหงุดหงิด

รินลดาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ฉัน๻้๪๫๷า๹อิสระ”

พชรจ้องมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววซับซ้อน

“คุณคิดดีแล้ว?”

รินลดาพยักหน้าช้าๆ “ใช่ค่ะ”

พชรขบกรามแน่น คำตอบของเธอหนักแน่นจนเขาไม่อยากเชื่อ

เธอเป็๲คนที่พยายามเข้าหาเขามาตลอด...แล้วทำไมจู่ๆ เธอถึงเลือกที่จะเดินออกไป?

พชรเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารมาไว้ในมือ แต่แทนที่จะเปิดมันออกดู เขากลับจ้องมันอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเธอ

“แล้วถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?”

รินลดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่หลบสายตา

"งั้นก็แปลว่าคุณยังอยากให้ฉันอยู่...แต่ว่าในฐานะอะไรล่ะคะ?"

คำถามของเธอทำให้พชรนิ่งไป ราวกับว่าเขาถูกต้อนให้จนมุม

ใช่...เขายังอยากให้เธออยู่

แต่เขายังไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ว่า ‘อยู่ในฐานะอะไร’

เขาไม่รู้ว่ามันเป็๲เพราะข้อตกลง หรือเพราะ...เขากำลังเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน

รินลดาสบตาเขาตรง ๆ ไม่มีความลังเลในดวงตาของเธออีกแล้ว

เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายของเธอ

“ฉันให้เวลาคุณคิด”

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้พชรยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับใบหย่าในมือ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๲กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————