"อ่า... เจ็บจัง นี่ฉันสลบไปเหรอ?"
"อ๊ากกกก"
ทันใดนั้นความรู้สึกเ็ปตามร่างกายก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เนื่องจากอะดรีนาลินที่หมดลง ความเ็ปที่สั่งสมมาจากก่อนหน้านี้ได้เพิ่มขึ้นเนื่องจากการเคลื่อนไหวร่างกายที่รุนแรง จึงไม่แปลกที่จะเ็ปถึงขนาดนี้
โครกกกก
"หิวจัง..."
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้ความเ็ปของร่างกายค่อยๆเบาลง แต่ความหิวกลับแซกเข้ามาแทนที่
เขาค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ แม้ความเ็ปจะเบาลง แต่ก็ยังคงมีความเ็ปอยู่เช่นเดิม
"ว่าแต่ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้กันนะ"
ด้วยความสงสัยจึงถลกเสื้อขึ้นและก้มลงมองหน้าท้องของตน
สิ่งที่เห็น ณ ตอนนี้คือ หน้าท้องที่แบนราบเผยให้เห็นถึงซี่โครงซึ่งแสดงถึงร่างกายที่อดอาหารมาค่อนข้างนานและจุดช้ำสีม่วงหลายจุดตามร่างกาย
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันร่างนี้กันแน่! ถึงว่าทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บขนาดนี้และความหิวอีก! หรือว่าร่างกายนี้จะถูกทำร้ายและถูกอดอาหารมานาน? จะว่าไปชุดที่ฉันใส่มันก็ดูเหมือนทาสในมังงะที่เคยอ่านใส่เลยแฮะ?"
"หรือว่า..ฉันจะเป็ทาส? นี่ฉันเกิดใหม่ในร่างที่บัดซบสิ้นดี บ้าเอ้ย!!! โอ้ย!!ๆๆ
โครกกกกกก
ด้วยความโกรธเคืองทำให้อาการาเ็กำเริบและความหิวที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม
"ไม่ไหว ตอนนี้ต้องหาอาหารอะไรสักอย่างมากินแล้วสิ"
ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นจึงเดินกุมท้องและเดินออกจากถ้ำอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกันก็มองรอบๆด้านนอกของถ้ำเพื่อดูว่ามีสัตว์ประหลาดดักเฝ้าหรือไม่
" เฮ้อ..ดูเหมือนจะไม่มีสัตว์ที่ไหนมาเฝ้าแฮะ"
ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าไม่มีสัตว์ที่ไหนมาเฝ้า แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังอยู่ดี
"เฮ้ย!"
เมื่อห่างออกมาจากถ้ำได้เพียงแค่ร้อยเมตรจู่ๆก็มีสัตว์ตัวเล็กๆะโออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้างของตนอย่างรวดเร็วและยืนอยู่ด้านหน้า
"น่ารักจัง"
สัตว์ตัวเล็กที่ะโออกมาคือสัตว์ที่ดูคล้ายๆกับกระต่าย หน้าตาเหมือนกระต่ายตามโลกเดิม เพียงแต่มีเขาเล็กๆประดับอยู่บนหัวและหูที่ยาวกว่ากระต่ายในโลกเดิม เอาจริงๆยังคงดูเหมือนกระต่ายอยู่ดี
"หวังว่าเ้านี่จะไม่อันตรายนะ?"
ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะคิดผิดไปหน่อยเพราะกระต่ายตัวนั้นจู่ๆก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและใช้เขาแทงไปที่หน้าท้อง
เขาเห็นว่ากระต่ายพุ่งเข้ามา จึงเอียงตัวไปด้านขวาและหลบด้วยความใ แต่เนื่องจากร่างกายที่อ่อนแอ จึงทำให้หลบได้ไม่พ้นและถูกเขาแฉลบเข้าที่สีข้างเอว
"โอ้ย! นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย!?"
เนื่องจากเขาเป็คนเป็เด็กมัธยมที่ไม่เคยแม้แต่ฆ่าสัตว์ แถมยังอยู่ในโลกที่มีหลักคำสอนให้ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตและด้วยความหวาดกลัว เขาจึงไม่กล้าที่จะสู้ตอบ สุดท้ายโดนกระต่ายไล่ฆ่า
เขาพยายามหลบอย่างสุดชีวิต แต่ไม่กล้าสู้ตอบเพราะกลัวจะทำร้ายกระต่ายให้าเ็ สุดท้ายจึงมีาแเล็กๆตามตัว
" แฮ่กๆ หยุดไล่ฆ่าฉันสักทีเ้ากระต่ายบ้า!"
ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาตอนนี้เริ่มเหนื่อยขึ้นมาแล้ว แถมร่างกายก็าเ็อีก ตอนนี้เขาเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว
"ได้ เ้ากระต่ายบ้านี่ ฉันจะฆ่าแกเอง"
ด้วยความโกรธเขาจึงหยิบก้อนหินขึ้นมาและทุบเข้าใส่ท้ายทอยของกระต่ายตัวนั้นตอนที่มันพุ่งเข้ามา ทำให้มันหล่นลงพื้นทันทีด้วยความาเ็
เขาเห็นแบบนั้นไม่รอช้าใช้พลังงานที่เหลืออยู่หินทุบหัวกระต่ายตัวนั้นรัวๆเพื่อไม่ให้มันได้ขยับตัว จนสุดท้ายกระต่ายตัวนั้นจึงตายลงและหัวกระต่ายแตก มันสมองไหลออกมาจากหัว
หลังจากที่เขาเห็นกระต่ายตัวนั้นตายลงจึงอารมณ์เย็นขึ้นมา แต่เมื่ออารมณ์เย็นลงแล้วและเห็นสภาพศพที่หัวแตกและสมองไหลออกมา จึงรู้สึกคลื่นไส้เป็อย่างมาก
"อ้วกกกกกก!"
สุดท้ายก็อ้วกออกมา เด็กมัธยมคนหนึ่งที่ไม่เคยฆ่าสัตว์ แต่กลับได้มาฆ่าสัตว์ด้วยมือของตัวเอง แถมยังเห็นสภาพศพที่ดูน่าขยะแขยง ทำให้ต้องอาเจียนออกมา
หลังจากอาเจียนจนเหนื่อยแล้วก็หันกลับไปมองซากศพอีกครั้ง
"เฮ้อ.. น่าขยะแขยงชะมัดเลย ให้ตายสิ แถมตอนนี้ก็เจ็บซะจริง"
เขานั่งลงพักเนื่องจากความเหนื่อยจากการต่อสู้เมื่อกี้ แถมยังมีเืไหลซิบๆออกมาจากาแเล็กๆเ่าั้
โครกกกกก
"กระเพาะบ้านี่ก็ร้องอยู่ได้ แม้จะไม่อยากกินกระต่ายเป็อาหารก็เถอะ แต่ดูเหมือนตอนนี้จำเป็ต้องทำแล้วแฮะ ไม่ไหวตอนนี้หิวสุดๆ"
แม้ว่าจะไม่อยากกินกระต่ายเท่าไหร่แต่ความหิวที่เพิ่มขึ้นจากการใช้แรงและความเหนื่อยจึงจำเป็ต้องกินอาหารเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
ทันใดนั้นจู่ๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่าไม่มีมีดที่จะชำแหละ แม้แต่อุปกรณ์เกี่ยวกับทำอาหารยังไม่มีเลย
"ลืมไปเลยแฮะ.. ฉันไม่มีมีดแล้วจะชำแหละยังไงดีล่ะเนี่ย พวกหม้อกระทะก็ไม่มีอีก เวรเอ้ย! ทำไมชีวิตต้องมาลำบากแบบนี้ด้วยฟระ!"
ในขณะที่กำลังสิ้นหวังอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเขาของกระต่ายที่ตกอยู่ จึงนึกวิธีการชำแหละแล้ว
"นี่ฉันลืมไปได้ไงกันนะทั้งๆที่มีเขากระต่ายที่คมซะขนาดนี้แต่ดันไม่ใช้ โง่ซะจริง"
เมื่อนึกขึ้นได้เขาจึงรู้สึกดีใจขึ้นมาและค่อยๆลุกเดินไปตรงที่เขากระต่ายที่หล่นอยู่ พลางสำรวจเขากระต่ายด้วยความตื่นเต้น
"เขาอันนี้ดูคมชะมัด ถ้าเอาอันนี้เป็อาวุธน่าจะดีแฮะ จะได้ปลอดภัยขึ้นเยอะ อ่ะ ต้องมีฟืนเพื่อก่อไฟด้วยสินะ"
เด็กหนุ่มคิดอย่างตื่นเต้นในขณะเดียวกันก็นึกถึงฟืนเพื่อที่จะก่อไฟหาอาหาร เมื่อนึกขึ้นได้ก็ค่อยๆเดินออกไปอย่างช้าๆเพื่อหากิ่งไม้ที่หล่นตามพื้น
ในขณะที่เดินไปได้สักพักก็เจอต้นไม้ขนาดใหญ่ล้มลงอยู่ซึ่งบริเวณนั้นมีกิ่งไม้ตกหล่นอยู่เยอะแยะ
"โชคดีชะมัดที่เดินไปได้ไม่ไกลมากก็เจอฟืนเยอะแยะเลยแฮะ"
เขาคิดอย่างดีใจแต่ถึงกระนั้นก็ยังคงระมัดระวังตัวและมองรอบๆต้นไม้ที่ล้มอยู่ เมื่อคิดว่าไม่มีอะไรแล้วก็เดินตรงไปที่ต้นไม้
"ต้นไม้ออกจะใหญ่ทำไมถึงล้มลงได้ล่ะ?"
มาถึงเขาก็สำรวจดูสภาพต้นไม้ด้วยความสงสัย ทันใดนั้นสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นรอยเท้าที่ค่อนข้างใหญ่ที่พื้นจากด้านตรงข้าม รอยเท้าดูเหมือนของสัตว์ชนิดใดชนิดหนึ่ง และตรงลำต้นมีรอยกรงเล็บหลายรอยถูกขีดอยู่
"หรือว่านี่คือเหตุผลที่ต้นไม้ล้มลงกันนะ"
เมื่อรู้เหตุผลที่ต้นไม้ล้มลงก็เลิกสนใจและเก็บกิ่งไม้ที่หล่นลงตามพื้นอย่างเงียบๆ และรีบวิ่งออกจากจุดนั้นทันทีเมื่อเก็บได้พอประมาณอย่างเงียบๆ
.
.
.
เมื่อกลับมาถึงจุดของซากกระต่าย เขาวางกองฟืนพร้อมกับกำลังเตรียมตัวที่จะก่อไฟ
"อ่ะ... ฉันนี่โง่ชะมัด ทำไมไม่ไปทำอาหารที่ถ้ำเดิมกันนะ"
เมื่อนึกขึ้นได้เขาจึงเอากระต่ายกลับถ้ำไปด้วยพร้อมกับฟืนอย่างรวดเร็ว เนื่องจากระยะห่างของถ้ำกับจุดที่สู้กับกระต่ายไม่ไกลมากจึงมาถึงอย่างรวดเร็ว
"เหนื่อยสุดๆเลยแฮะ แถมตอนนี้ก็แสบท้องสุดๆอีก"
เขาบ่นพึมพัมสักพักและจากนั้นก็วางฟืนและซากกระต่ายไว้ด้านหน้าของถ้ำ ก่อนจะนั่งลงพักด้วยความเหนื่อยอ่อน
"ฟู่วว ทำไมพระเ้าต้องโหดร้ายกับฉันกันนะ ต้องส่งมาอยู่ในที่ๆแสนจะลำบากแถมต้องเกือบตายอีก เฮ้อ"
แม้ว่าเขาจะบ่นมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จึงได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเท่านั้น
หลังจากพอหายเหนื่อยแล้วก็ลุกขึ้นมานำซากของกระต่ายมาเพื่อจะทำอาหาร เนื่องจากเขาทำอาหารไม่เป็เลยจึงทำอย่างเงอะๆงะๆ โดยใช้เขากระต่ายค่อยๆกรีดหนังกระต่ายและลอกเอาหนังมันออก
แต่เนื่องจากไม่เคยทำและหัดครั้งแรกจึงใช้เวลาค่อนข้างมาก ในขณะที่ลอกหนังออก เขาก็รู้สึกพะอึดพะอมมาก เพราะมันดูน่าขยะแขยงสุดๆ แต่เพราะความคิดกับการ้าอยู่รอดจึงจำเป็ต้องใจแข็งและทำต่อไป
จากนั้นก็ชำแหละเอาเครื่องในต่างๆออกมาด้วยความยากลำบาก โดยที่พยายามให้เนื้อมันยังเป็ตัวอยู่เพราะเขาไม่มีกระทะหรือหม้อจึงจำเป็ต้องย่างทั้งตัว
จากนั้นก็นำเนื้อไปล้างที่แอ่งน้ำใกล้ๆและกลับมาที่เดิมเพื่อก่อไฟที่ด้านหน้าถ้ำ โชคยังดีที่เขาเคยไปก่อไฟเพื่อปิกนิคกับเพื่อนๆอยู่ครั้งนึง
เมื่อก่อไฟเสร็จก็นำกิ่งไม้มาเสียบเข้าไปในตัวกระต่ายที่มีเพียงแค่เนื้อและกระดูกและนำไปปักไว้ที่พื้นใกล้ๆไฟ
เขาไม่รู้เลยว่ามันคือกิ่งไม้จากต้นอะไร เพราะมันดูแข็งแรงมาก ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สนใจอะไรมากเพราะที่นี่คือต่างโลกคือที่ๆเขาไม่รู้จัก
ในขณะที่กำลังรอเนื้อกระต่ายสุกอยู่นั้นก็เล่นกับเขากระต่ายที่ได้มาใหม่ๆและคิดถึงตอนที่ต่อสู้กับกระต่ายมีเขา โดยชื่อนี้เขาตั้งให้กับตัวกระต่ายเนื่องจากมันมีเขา
"จะว่าไปฉันก็มาอยู่ต่างโลก แถมร่างนี้ฉันก็ไม่มีชื่อด้วยสิ ตอนนี้ควรจะตั้งชื่อใหม่ให้ตัวเองดีไหมนะ? อืมม เอาเป็ชื่ออะไรดีล่ะ? อืมม"
เขาคิดด้วยสีหน้าจริงจัง ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงชื่อนึงขึ้นมา
"เอาล่ะ เอาเป็ว่าฉันชื่อโรจาแล้วกัน อัสคาน่า โรจา(Ascana Roja)"
ชื่อนี้เป็ชื่อที่เขาได้มาจากนิยายเื่หนึ่งที่เขาชอบเป็อย่างมาก ซึ่งปัจจุบันชื่อนี้กลายเป็ชื่อของเขาแล้ว
ในขณะนั้นเองกลิ่นหอมก็ลอยเข้าจมูก ทำให้เขากลับออกมาสู่ความเป็จริง เนื้อกระต่ายที่ตอนนี้สุกจนเนื้อเป็สีเหลืองทองอร่ามน่ากิน และกลิ่นหอมที่ลอยออกมาเป็ระยะๆ ทำให้ตอนนี้น้ำลายสอ และเสียงร้องของกระเพาะที่ดังขึ้นมาเรื่อยๆ ราวกับกำลังบอกว่ารีบกินเนื้อนั่นซะ
ด้วยความหอมและความหิว เขาจึงรีบกินเนื้อด้านหน้าด้วยความตะกละ เขาผู้ที่ไม่เคยกินเนื้อกระต่ายเลยสักครั้งเมื่อได้ลองดูก็พบว่าเนื้อมันอร่อยมาก เนื้อที่นุ่มและน้ำจากไขมันที่อยู่ในเนื้อกระจายออกมาในปากในตอนที่กัด ช่างอร่อยสุดๆ แม้ว่าเนื้อนั้นจะร้อนแต่เขาก็ไม่สนใจ ยังคงกินมันอย่างรวดเร็ว
ทุกๆครั้งที่เขาเคี้ยวความอร่อยดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น จนเขาไม่รู้เลยว่ากินหมดไปั้แ่เมื่อไหร่ ขณะนี้เหลือเพียงแค่กระดูกเท่านั้น
"อ่าา อิ่มจังเลยแฮะ หาววว หนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อนสินะ"
หลังจากที่กินจนอิ่มเขาจึงรู้สึกง่วงทันที จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในถ้ำอย่างช้าๆเนื่องจากกินมากเกินไปนั่นแหละ
"นอนดีกว่าแฮะ"
เขาค่อยๆล้มตัวลงนอนและหลับทันที
ปล. เนื่องจากนิยายเื่นี้ผู้แต่งจะแต่งตามอารมณ์เท่านั้น บางทีอาจจะนานๆแต่งทีหรืออาจจะแต่งติดต่อกันหลายวัน
หากอยากให้แต่งบ่อยๆก็คอมเมนท์บอกด้วยนะเออ อย่าลืมติดตามนิยายเื่นี้ด้วย ออส่วนเื่ชื่อAscana Rojaหากใครไปเห็นชื่อนี้ในเฟสไม่ต้องแปลกใจ เฟสคนแต่งเอง
สำหรับวันนี้ก็บ๊ายบาย
กระต่ายมีเขา(เผื่อใครที่อยากเห็น)
4K
