“ฮ่า ๆ ซิ่วอิง เ้าช่างเป็สุภาพบุรุษเสียจริง เพื่อผู้อื่นที่เพิ่งพบหน้ากัน เ้ากล้าเสนอตัวแทนนางได้เชียวหรือ น่านับถือนัก”
“ข้าน้อยซิ่วอิงไม่มีอะไรจะเสีย ชีวิตนี้ที่ได้เกิดมาอยู่รับใช้ท่านนับว่าคุ้มค่าแล้วขอรับ”
“ดี! ข้ารับข้อเสนอของเ้า เห็นแก่ความกล้าของเ้า ข้าจะอ่อนโยนให้ก็แล้วกัน”
สิงเทียนพาตัวแม่นางเจียออกจากห้องไป ก่อนจะกลับเข้ามาด้วยใบหน้าปราศจากคลื่นอารมณ์ ซิ่วอิงเตรียมใจเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะต้องถูกสูบพลังอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแน่
หญิงสาวคนอื่น ๆ ล้วนสิ้นใจเพราะถูกสูบพลังบริสุทธิ์ไป หนำซ้ำยังไม่ทันได้ถูกััหรือกระทำเื่อย่างว่า พวกนางก็ด่วนจากไปเสียก่อนแล้ว เห็นชัดว่าฝ่ามือคู่นั้นมีพิษสงรุนแรงเพียงใด ตัวเขานั้นเพิ่งจะเลื่อนระดับมาได้ไม่นาน แต่ขั้นะเทพอย่างไรก็แข็งแกร่งกว่าขั้นเซียนหลายเท่าตัว หากเขาอดทนจนสิงเทียนพอใจ ไม่แน่ว่าอาจรอดตายจากการถูกสูบพลังก็เป็ได้
ซิ่วอิงแม้เป็บุรุษ แต่ในโลกก่อนหน้านั้นเขาก็ไม่ใช่คนใสซื่อบริสุทธิ์แต่อย่างใด มีแฟนสาวมาก็มากทั้งยังเคยเที่ยวร้านเหล้ามาก่อน ใช้ชีวิตวัยรุ่นคุ้มเสียจนเกินคุ้ม เื่ใต้สะดือเขาก็นับว่ามีความรู้พอควร มีเซ็กส์แบบไหนจึงจะฟินที่สุด ทำด้วยท่วงท่าแบบใดจึงจะถูกใจ ยิ่งรสนิยมของสิงเทียนตามต้นฉบับนิยายแล้วนั้นเขายิ่งกระจ่างแจ้งกว่าผู้อื่น
การปรนนิบัติด้วยปากและร่างกายผ่านไปนานหลายชั่วโมง ซิ่วอิงทั้งเจ็บตัวทั้งยังต้องถูกสูบพลังไปต่อเนื่องแต่กลับสู้ไม่ยอมถอย สิงเทียนพออกพอใจในร่างกายของเขาเป็อย่างมากราวกับเปิดโลกใบใหม่อย่างไรอย่างนั้น
ความคิดที่ว่าอยากลองทำแบบนั้นแบบนี้ดูสักครั้งกลับถูกซิ่วอิงสนองให้ดั่งใจนึก คาดไม่ถึงว่าจะรู้ใจตนเองได้ขนาดนี้ ยิ่งทำก็ยิ่งกระหายอยากมากขึ้นทุกที บางครั้งเผลอตัวทำรุนแรงไปจนเืตกยางออกก็ประคองร่างอีกฝ่ายขึ้นมากอดคล้ายรู้สึกผิด แต่ถึงกระนั้นซิ่วอิงก็ยอมเขาแต่โดยดีโดยไม่คิดขัดขืนสักนิด
หลังผ่านคืนแรกไปอย่างราบรื่นปนขมขื่น ซิ่วอิงที่ถูกสูบพลังไปจนเกือบหมดก็ฟื้นพลังกลับมา เพราะสิงเทียนนำเม็ดยาที่เขาได้รับก่อนหน้ายัดใส่ปากอีกฝ่าย เนื่องจากไม่กล้าเชื่อใจคนทรยศอีกต่อไป เขาจึงส่งมันให้ถึงปากของซิ่วอิงแทน โชคดีที่ยานั่นมีประโยชน์และช่วยให้พลังปราณของเขาฟื้นกลับคืนมา ร่างกายที่บอบช้ำภายในจึงหายดี อวัยวะที่ถูกบดเบียดจนเคลื่อนก็กลับเข้าที่ดังเดิม
ลอบดีใจได้ไม่นานนักก็ต้องหลั่งน้ำตาอีกหน เพราะในหนึ่งวันเขาถูกสิงเทียนจับสูบพลังไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามรอบ พลังเดี๋ยวเหือดแห้งเดี๋ยวกลับมาเต็ม หากเป็โทรศัพท์มือถือคงแบตเสื่อมไปนานแล้ว
กระทั่งวันสุดท้ายที่เขาคาดไว้ได้เดินทางมาถึง ซิ่วอิงมองออกไปหน้าตำหนัก แสงจากดวงอาทิตย์ส่องเจิดจ้าจนสว่างไปทั่วบริเวณ วันนี้คงถึงจุดสิ้นสุดเสียที บรรยากาศของตอนจบเหมือนดั่งที่บรรยายไว้ในเนื้อเื่ทุกประการ
เขาพาพระเอกหลีกหนีความตายมาจนจบเื่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่สนใจมันแล้ว หากสิงเทียนจะตายก็ไม่ใช่เื่ของเขาอีกต่อไป หรือใครจะตายมันก็แล้วแต่เวรกรรมของคนผู้นั้น สิ้นสุดกันทีไอ้นิยายเฮงซวยที่ผู้แต่งก็เฮงซวยพอกัน ฉากจบของเื่ปล่อยให้สิงเทียนเป็ผู้เลือกเอาเองเถอะ เขาเหนื่อยจะช่วยแล้ว!
สิงเทียนหิ้วถังไม้ใบหนึ่งเข้ามา ในนั้นมีน้ำอยู่เต็มถัง เขายื่นผ้าสะอาดผืนหนึ่งมาให้พร้อมกล่าว “ข้าอยากให้เ้าทำความสะอาดห้องของข้า”
“หา? ตะ ตอนนี้หรือขอรับ”
“ใช่ เดี๋ยวนี้เลย”
ซิ่วอิงรับผ้ามาอย่างมึนงง วันนี้พระเอกมันเมาแดดหรือยังไง จู่ ๆ ถึงได้อยากให้ทำความสะอาดขึ้นมา หรือไอ้บ้านี่จะคิดเื่โรคจิตอยู่ในหัว มันต้องกำลังคิดอะไรบางอย่างที่สกปรกอยู่เป็แน่!
สิงเทียนมองอีกฝ่ายที่กำลังนั่งทำหน้าเลิกลั่ก “มีอะไร ท่าทางเ้าเหมือนระแวงข้าอย่างนั้นแหละ กลัวข้าทำอะไรไม่ดีกับเ้าหรืออย่างไร”
“เอ่อ ข้าน้อยหาได้คิดเช่นนั้นไม่”
“แล้วคิดสิ่งใดอยู่”
“ไม่ได้คิดสิ่งใดเลยขอรับ สมองว่างเปล่า”
“แล้วเหตุใดไม่รีบเช็ดทำความสะอาด มัวโอ้เอ้อยู่ได้”
“ขอรับ”
พยักหน้ารับคำสั่งเสร็จก็จุ่มผ้าลงในถังไม้ บิดจนหมาดแล้ววางแหมะลงพื้น คลานเช็ดไปเรื่อย ๆ จนสุดอีกฝั่งของห้องแล้ววนกลับมา
ทุกครั้งที่เขาคลานเข่าไปข้างหน้า มักจะรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ ชอบกล และแน่นอนว่าความรู้สึกนี้มิได้คิดไปเอง เพราะสิงเทียนกำลังใช้สายตาโลมเลียเขาอยู่ไม่ไกลนี่เอง ซิ่วอิงอึดอัดที่ถูกจ้องบั้นท้ายตลอดเวลา เขาจึงเลิกคลานเข่าแล้วเอาตัวไถไปอย่างช้า ๆ แทน
สิงเทียนรู้สึกขัดใจจึงว่า “เหตุใดไม่คลานเข่าเหมือนอย่างก่อนหน้าเล่า”
ซิ่วอิงว่า “เอ่อ ข้าน้อยถนัดแบบนี้มากกว่าขอรับ”
สิงเทียนเอนตัวลงพิงหมอนใบใหญ่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน บอกว่า “เ้าโกหก ที่ไม่กล้าคลานเข่าเป็เพราะถูกข้าจ้องจนไม่สบายใจเสียมากกว่า ข้าพูดถูกรึไม่”
“เอ่อ..ขอรับ”
ซิ่วอิงจิกขาตัวเอง เขาแทบอยากลุกไปซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้าหล่อของอีกฝ่ายนัก ทำมาเป็พูดจากวนบาทา ไม่รู้หรือไรว่าเขาคันมือคันเท้าจะแย่แล้ว!
สิงเทียนยกยิ้มมุมปาก เอ่ยถามคนเบื้องล่างที่กำลังเช็ดเสา “เหตุใดเ้าจึงช่ำชองนัก”
เขาตอบอย่างไม่สนใจ “ข้าน้อยทำแบบนี้มาหลายปี ย่อมชำนาญเป็ปกติขอรับ”
สิงเทียนเท้าคางมองเขา “ข้าไม่ได้หมายถึงเื่นั้น ข้าหมายถึงเื่อย่างว่า เห็นชัดว่าเ้าเป็บุรุษไม่เคยมีภรรยามาก่อนด้วยซ้ำ แต่ความสามารถด้านนั้นกลับน่าทึ่งเสียเหลือเกิน เ้าทำข้ามีความสุขจนไม่อยากกลับไปหาสตรีนางอื่นอีกเลย เ้าเก่งกาจจริง ๆ โดยเฉพาะเื่ใช้ปากและลิ้น เ้าสุดยอดจนข้าหาสิ่งใดมาเปรียบไม่ได้เลย”
สิงเทียนลุกขึ้นนั่งตัวตรงกล่าวอีก “หรือความจริง เ้าจะชอบบุรุษด้วยกัน”
คนรับใช้ส่ายหัวรัว ๆ “ไม่ใช่ขอรับ”
“งั้นรึ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าทึ่งอยู่ดี”
ซิ่วอิงหน้าร้อนฉ่า ถึงแม้จะเป็การกล่าวชมแต่มันน่าดีใจตรงไหนกันล่ะ ผู้ชายอีกคนที่ไม่ได้เป็อะไรกัน กำลังพูดชมคู่นอนชั่วคราวของเขาว่าทำดีลีลายอดเยี่ยม หนำซ้ำเขายังอายุมากกว่าอีกฝ่ายตั้งหลายปี เหมือนลุงข้างบ้านแอบกินเด็กมัธยมอะไรเทือกนั้น เขาต้องยิ้มดีใจไหมเนี่ยมันน่าดีใจงั้นเรอะ!
สิงเทียนมองเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย ตบที่ตักตนเองเบา ๆ “เ้าลองคลานมาหาข้าที”
ซิ่วอิงแทบหงายหลังขาชี้ฟ้าเดี๋ยวนั้น สิงเทียนกำลังสั่งให้เขาคลานไปหา! คลานไปหาที่ตักด้วย! นี่มันคิดจะเล่นบ้าอะไรอีก พ่อพระเอกนายจะได้ใจเกินไปหน่อยแล้ว ฉันยอมถวายตัวให้นายเพราะไม่อยากเห็นแม่นางเจียลี่เสียพรหมจรรย์หรอกนะ นี่มันจะมากเกินไปรึเปล่า นายเอาแต่ใจมากไปไหมไอ้คุณชาย!
“คลานมาสิ เ้าไม่ต้องกลัวหรอก ข้าแค่อยากเห็นเ้าคลานมาหาก็เท่านั้น”
เขาหาข้ออ้างมาพูด “เอ่อ ข้าน้อยแก่แล้ว หลังและเข่าเองก็ไม่ค่อยดีขอรับ อย่าให้ข้าน้อยคลานเลย”
สิงเทียนเอ่ยเสียงเรียบ “ระยะห่างแค่ไม่กี่ก้าวเอง หากเจ็บเข่าข้าจะทายาให้”
ซิ่วอิงนั่งนิ่ง พยายามไม่สนใจในคำพูดของอีกคน เขาเอือมระอากับความโรคจิตของสิงเทียนแล้ว ได้แต่คิดในใจอย่างหงุดหงิด คลานไปให้โง่น่ะสิ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายแค่จะดูฉันคลานไปหาน่ะ สีหน้าและท่าทางของนายมันแสดงออกตั้งขนาดนั้น ต่อให้ใช้ช้างมาลากฉันก็ไม่ไป หรือต่อให้ขู่ฆ่ากันฉันก็ไม่ยอมคลานไปหานายหรอกโว้ย!
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงทำเมิน สิงเทียนจึงเปลี่ยนไปพูดยั่วยุแทน “เหตุใดไม่เชื่อฟังข้า เมื่อคืนยังทำตามที่ข้าสั่งทุกอย่างอยู่เลย ยามเ้านอนเปลือยกายอยู่ด้านใต้ข้า ช่างว่านอนสอนง่ายนัก จับให้นอนก็นอน จับให้นั่งก็นั่ง แต่ยามนี้กลับดื้อรั้นแข็งข้อใส่ข้า ท่าทางต่างกันราวกับเป็คนละคน”
ซิ่วอิงกระแอม “เอ่อ เวลานี้ท่านควรสนใจสิ่งอื่นมากกว่าข้านะขอรับ ข้าขอเตือนท่านไว้สักหน่อย อีกไม่นานชายที่มีนามว่าเฟยหลงจะบุกมาที่นี่และท่านก็อาจจะถูกเขาสังหาร”
สิงเทียนคิ้วตระตุก ถามว่า “เ้าพูดถึงชื่อนี้อีกแล้ว เหตุใดมันต้องมาที่นี่ เหตุใดต้องคิดสังหารข้า”
ซิ่วอิงว่า “แม่นางเจียลี่คือน้องสาวต่างมารดาของเขาขอรับ ท่านจับนางไปขัง ทรมานนางอยู่ในคุกไม่ให้เห็นสิ่งใดเป็ใครก็ต้องแค้น”
สิงเทียนเลิกคิ้วถาม “เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจับนางไปขังในคุก เ้าเห็นรึ”
“เอ่อ ข้าน้อยไม่เห็น แต่คิดว่าคนอย่างท่านคงไม่ใจดีปล่อยนางให้อยู่สุขสบายแน่”
“งั้นรึ เ้าเห็นข้าเป็มารร้ายที่จิตใจเหี้ยมโหดขนาดนั้นเชียว แม้นไม่เห็นด้วยตาแต่เ้ากลับสามารถคาดเดาได้อย่างนั้นหรือ”
“ไม่รู้สิขอรับ”
สิงเทียนว่า “ข้าจะบอกอะไรให้ ครั้งก่อนที่เ้าเสนอตัวแทนนาง ข้ารู้สึกพึงพอใจในเรือนร่างของเ้ามาก อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย จึงสั่งให้หูเซินปล่อยนางออกจากคุกแล้วพาไปอยู่ในที่ที่นางอยากอยู่ แต่เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก นางสบายดี กินอิ่มนอนอุ่นอยู่ทุกวัน ข้าพูดเช่นนี้เ้าเชื่อหรือไม่เล่า”
ซิ่วอิงนั่งทำตาปริบ ๆ เขาไม่รู้ว่าสิงเทียนพูดจริงหรือแค่พูดแกล้ง หากเป็เื่จริงก็คงจะดีไม่น้อย แต่หากเป็เื่แต่งล่ะก็ สิงเทียนคงเป็าามารที่โป้ปดเก่งน่าดู คำพูดที่ฟังเหมือนเว่อร์วังนั่นกลับทำให้เขาแอบคิดว่าเป็จริงและน่าเชื่อถือขึ้นมาเสียได้
ซิ่วอิงว่า “ถ้าเป็เื่จริงข้าน้อยก็ไม่ขัดเคืองอะไร แต่อีกประเดี๋ยวท่านคงต้องเจอกับปัญหาใหญ่แน่ เฟยหลงจะมาทวงน้องสาวของเขาคืน และไม่แน่ว่าเขาอาจมากับ..มากับ”
สิงเทียนเอ่ยถามอย่างฉงน “มากับผู้ใด”
677
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
