
ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“เื่นีน่า ไทนี่กับคุณพ่อถามคุณแม่แล้วกันนะคะ รีน่าขอตัวเอากระเช้าไปเก็บและขอเข้าไปอยู่ในห้องเป็เพื่อนคุณรามจนกว่าคุณอาทั้งสองจะกลับมา และถ้าสงสัยอะไร ไว้เรากลับไปคุยกันที่บ้านนะคะ” พูดจบร่างเพรียวระหงก็ลุกขึ้นหิ้วกระเช้าที่คนเป็พ่อซื้อมาเยี่ยมรามิลเดินเลี่ยงออกไปแบบนิ่ง ๆ คนเป็พ่อเอี้ยวตัวมองตามลูกสาวเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นเปลี่ยนที่นั่งจากตรงข้ามไปเป็ข้าง ๆ ร่างบอบบางไม่เปลี่ยนแปลงของภรรยา ขณะที่ธนภูมิอ้าปากหวอมองตามหลังพี่สาวตาปริบ ๆ แล้วหันขวับมาถามคนเป็แม่อย่างสงสัย
“พี่รีน่าเขาเป็อะไรครับแม่ ดูไม่สดใสั้แ่ผมกับคุณพ่อมาถึงแล้ว”
“มีเื่นิดหน่อย แต่ไม่เป็ไรหรอก พี่เขาทำใจยอมรับมันแล้ว และตอนนี้ก็คงจะเริ่มทำตัวให้ชินกับหน้าที่ใหม่ ที่ได้รับมอบหมายจาก…นีน่า”
วันนี้ก็เป็อีกวันที่ธนภูมิต้องยกเลิกนัดกับสาว ๆ แต่เขาไม่ได้มัวมานั่งเซ็งกับเื่ไร้สาระพวกนี้หรอก เพราะตอนนี้เขามีเื่ที่ให้คิดมากกว่านั้น ทั้งเื่ที่พี่สาวฝาแฝดคนหนึ่งหนีเที่ยว แถมทิ้งภาระการดูแลคู่หมั้นให้กับพี่สาวฝาแฝดอีกคน แหม...มันช่างบันเทิงเสียงจริง ๆ ในขณะที่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ หางตาก็เห็นว่าพี่สาวลงมาจาห้องแล้ว แต่เมื่อหันไปมองเต็มตาเขาถึงกับอุทาน
“เจ้นีน่า !” ธนภูมิเรียกพร้อมกับเดินเข้าไปดึงพี่สาวเข้ามามองใกล้ ๆ ตั้งหัวจรดปลายเท้า จากนั้นก็เดินเอามือไพล่หลังเดินมองวนไปจนรอบร่างเพรียวระหงในแบบที่แตกต่างไปจากทุกวันอย่างพิจารณา หาข้อแตกต่างระหว่างพี่สาวฝาแฝดสองคน แต่ก็ไม่มีเลย “เหมือนสุด ๆ เลยพี่รีน่า มองยังงั้ยยังไงก็เจ้นีน่ามิผิดเพี้ยน”
“จริงเหรอ” หญิงสาวยังคงถามอย่างไม่มั่นใจ แม้คนอื่น ๆ จะบอกว่าบอกว่าเธอกับน้องสาวนั้นหน้าตาเหมือนกันยังกับแกะ แต่พอมาเป็แบบนี้ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย
“จริงสิครับ ถ้าไม่รู้ว่าเจ้นีน่าหนีเที่ยวนะ ผมคงคิดว่าพี่รีน่าเป็เจ้นีน่าแน่ ๆ” พอธนภูมิบอกย้ำความมั่นใจที่ดูท่าจะติดลบก็เริ่มดีขึ้น และยิ่งเพิ่มมากขึ้น เมื่อคนเป็พ่อและแม่เอ่ยปากชมขึ้นมาเหมือนกัน
“พ่อเองเห็นแล้วยังใเลยนะ ไม่คิดว่าพอแต่งตัวแบบนี้แล้ว รีน่ากับนีน่าแทบจะหาความต่างไม่เจอเลย”
“แม่ว่านาน ๆ รีน่าเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวก็สวยดีนะ” นางประณาลีเอ่ยชมพลางมองนิพาดาที่วันนี้อยู่ในชุดเดรสสั้นแขนกุด ตัวเสื้ออัดพลีทตัดต่อกระโปรงเข้ารูปสีน้ำตาลบวกกับการแต่งหน้าออกโทนสีดำเน้นความคมชัดโฉบเฉี่ยวของดวงตา ทำให้สาวหวานกลายเป็สาวเปรี้ยวในทันที
“ขอบคุณค่ะ” คนถูกชมยิ้มรับแบบเขิน ๆ กำลังใจมาเต็ม เอาละปัญหาเื่รูปลักษณะภายนอกตัดไป ต่อไปเธอก็แค่พยายามทำตัวให้เป็นิภาธรให้แเีที่สุด และหวังว่าอีกไม่นาน พ่อของเธอจะตามตัวน้องสาวสุดแสบเจอ
“แต่ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนกันราวกับคนเดียว พี่รีน่าก็อย่าประมาทไปละ ว่าที่พี่เขยหน้าตายนั่นน่ะดูท่าทางฉลาดทีเดียว และยิ่งเงียบเรายิ่งไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ระวังให้ดีละ” คำเตือนของธนภูมิ ทำให้ความประหม่าที่เกือบจะหมดไปจากใจของนิพาดากลับเข้ามาอีกครั้ง และคราวนี้ยิ่งเพิ่มความกดดันหนักเข้าไปอีก จนคิ้วเรียวสวยแทบจะผูกกันเป็โบ
“ไทนี่ก็อย่าไปพูดให้พี่เขาหมดความมั่นใจสิ จะไปเยี่ยมคุณรามไม่ใช่เหรอ รีบไปเถอะนี่มันก็สายมากแล้วนะ” นางประณาลีไล่ เพราะยิ่งอยู่ลูกชายก็ยิ่งพูดมาก
“จริงด้วย” นิพาดาพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วหันไปสะกิดน้องชายที่วันนี้ เธอลากตัวไปโรงพยาบาลด้วย เพราะยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับรามิลในนามของนิภาธรเพียงลำพัง อีกทั้งเผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้ช่วยกันแก้ไขสถานการณ์ได้ทัน ยังไงสองหัวก็ดีกว่าหัวเดียว และน้องชายของเธอคนนี้ก็ได้ชื่อว่าลื่นเป็ปลาไหล โกหกเป็ไฟ เรียกทั่วไปก็คือ ‘ตอแหล’ เก่งนั่นเอง