เหนี่ยวเหนี่ยวเอง ที่เห็นว่าพวกเหลนๆมารวมตัวพร้อมกันหมดแล้ว ก็สังเกตเ้าขาวผ่องอีกครั้งเอียงคอไปมามองหาอะไรบางอย่างอยู่พักใหญ่
“เอ๋…??ท่านย่าเล็กหาอะไรบนเ้าขาวผ่องหรือขอรับ”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“อ้อ….ข้ากำลังมองทางที่จะปีนขึ้นหลังของเ้าขาวผ่องน่ะ สงสัยว่าคงจะต้องขึ้นลำบากแน่ๆเลย หรือให้ขาวผ่องลดตัวให้เล็กลงหน่อย จะได้ขึ้นสบายขึ้นหน่อย”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดบ่นออกไปยาวๆเลย
“ขึ้นเ้าขาวผ่องหรือขอรับ ท่านย่าเล็ก?”เหลนชายรองจูจู
“ก็ใช่น่ะสิเ้าเข้าใจถูกแล้ว ข้าจะขึ้นไปขี่มันล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ขึ้นขี่เ้าขาวผ่องทำไมหรือขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชายสามจีจี
“สงสัยท่านย่าเล็ก คงอยากจะตรวจสอบร่างกายของเ้าขาวผ่อง้าด้วยละมั้ง”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“ไม่ใช่หรอก ข้าจะบิน…บิน…บิน…บิน….”เหนี่ยวเหนี่ยว กางแขนออกทำท่าบินวนไปวนมาให้พวกเหลนๆได้ดู
“บิน…!!”พวกเหลนๆ
“พวกข้าขอบินด้วยเ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆเมื่อได้รับรู้แบบนี้แล้ว ย่อมไม่มีคนไหนที่จะไม่อยากจะบินไปด้วย เลยรีบออกปากขอบินไปกับท่านย่าเล็กทันทีไม่ต้องคิดอะไรมากเลย
“ได้สิ เ้าขาวผ่องตัวใหญ่โตเสียขนาดนี้มีพวกเ้าเป็ร้อยคนก็ย่อมได้แน่นอน ใช่ไหมเ้าขาวผ่อง”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ใช่เ้านาย ข้าแข็งแรงและเก่งกาจมากๆ”ขาวผ่อง ยืดอกเชิดหน้าอีกรอบเพื่ออวดตัวของมันเอง
“ว้าว….”พวกเหลนๆ
“ทีนี้ล่ะข้าคงจะต้องใช้ตัวช่วยแล้วล่ะ ไม่งั้นคงจะปีนขึ้นไปไม่ไหวเป็แน่”เหนี่ยวเหนี่ยว เอ่ยพึมพำออกมาเมื่อนางนึกขึ้นได้แล้วว่าจะขึ้นเ้าขาวผ่องอย่างไร โดยที่ไม่ต้องให้มันเดี๋ยวขยายขนาดตัวเล็กลงให้นางขึ้นและขยายตัวใหญ่ขึ้นเมื่อจะบินขึ้นให้ยุ่งยาก
“ฟึ่บ…….”
เหนี่ยวเหนี่ยว ใช้พลังลมดันทุกๆคนรวมถึงตัวนางเองขึ้นไปบนหลังเ้าขาวผ่องทันทีเลย
“ตุ้บ…..ตุ้บ……”
แต่ตอนลงนั้นกลับรุนแรงไปนิดหน่อยเพราะผ่อนหนักเบาพลังยังไม่คงที่ดีนัก
“ไอ้หยา…..”พวกเหลนๆ
“อุ๊ย….โทษทีนะเหลนๆข้ายังกะพลังธาตุออกมาไม่เก่งนัก”เหนี่ยวเหนี่ยว
แต่พอตัวนางเองกลับลงอย่างสวยงาม แตกต่างจากพวกเหลนๆที่พากันหงายท้องตึงที่หลังเ้าขาวผ่องกันหมดทุกคน
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ
“เอาล่ะ ทีนี้นะพวกเ้าฟังข้าค่อยๆปล่อยพลังไปที่ปลายมือกับช่วยปลายเท้าของพวกเ้าเอง เพื่อออกแรงยึดกับขนเ้าขาวผ่องนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“เ้าค่ะ” “ขอรับ”ทุกๆคนทำตามที่ท่านย่าเล็กของพวกเขาเอ่ยปากสอนออกมา เพื่อเตรียมพร้อมที่จะบิน…บิน…บิน..กัน
“เอ่อ…ท่านย่าเล็กขอรับถ้าเผื่อขนของเ้าขาวผ่องมันเกิดหลุดร่วงตอนที่พวกข้ากำลังจับมันขณะที่บิน..บิน…บิน..อยู่บนท้องฟ้าเล่าขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะเผากระดาษเงิน กระดาษทอง พร้อมอาหาร และของเล่นมากมายไปให้เ้าเองนะเหลนชาย”เหนี่ยวเหนี่ยว
“............!!”พวกเหลนๆที่ได้ยินแบบนี้แทบจะะโลงจากตัวเ้าขาวผ่องกันเดี๋ยวนี้เลย ดีนะที่ท่านย่าเล็กหัวเราะออกมาเสียงดังและพูดออกมาว่า….
“ฮ่า….ฮ่า…..ข้าพูดเล่นน่าเหลนๆก็ใครจะปล่อยให้พวกเ้าหล่นจากบนท้องฟ้ากันเล่า พวกเ้าคิดว่าสัตว์อสูรประกายสีทองระดับตำนานอย่างเ้าขาวผ่องขนของมันจะหลุดร่วงง่ายถึงขนาดนั้นเชียวเหรอไง??”เหนี่ยวเหนี่ยว
“อือ…..”พวกเหลนๆต่างครุ่นคิดกันถึงเหตุผลที่ว่านี้
“ไม่เ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
“ก็ใช่ไง ถ้าเกิดสัตว์อสูรระดับตำนานหรือระดับสูงสุด มีขน มีเล็บ มีผม มีน้ำตา อะไรก็แล้วแต่หลุดร่วงง่ายดายขนาดนั้นทำไมเหล่านักล่าจากเมืองใหญ่ๆถึงจะต้องออกตามล่าชิ้นส่วนของพวกมันมาทำยา หรือมาทำอาวุธ หรืออื่นๆกันเล่าใช่ไหมล่ะ?
ทำไมไม่แค่ตามหารอยเท้า ของพวกมันและเก็บเกี่ยวสิ่งที่มันทำหลุดร่วงจากตัวไม่ต้องเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต หรือต้องเสียเงินตำลึงมากมายเพื่อจัดจ้างคนที่มีพลังธาตุสูงๆรวมกลุ่มกันเพื่อตามหาพวกสัตว์อสูรกันหรอก”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จริงด้วย”พวกเหลนๆ
“เอาล่ะทีนี้ก็นั่งกันแบบสบายๆ ข้าจะคอยส่งพลังธาตุช่วยหนุนพลังพวกเ้าอีกทางหนึ่งจะได้ช่วยให้พวกเ้าไม่ต้องใช้พลังธาตุเยอะมากนัก”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”
“ขอบคุณขอรับ ท่านย่าเล็ก”
“เอาล่ะ พวกเ้าพร้อมที่จะบิน..บิน…บิน..บิน..ไปกับข้าหรือยังขอเสียงหน่อย..”เหนี่ยวเหนี่ยว
“พร้อมเ้าค่ะ”
“พร้อมขอรับ”
“ถ้าพร้อมแล้วออกบิน..บิน…บิน..ได้เลย เ้าขาวผ่องออกตัวได้..”เหนี่ยวเหนี่ยว
เมื่อเ้าขาวผ่องกระพือปีกโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว ท่านย่าเล็กกับพวกเหลนๆก็พากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันอย่างตื่นเต้นแบบหยุดไม่อยู่กันแล้ว
“ว้าว…..สวยจัวเลยวิว้าเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว มองท้องฟ้าสีคราม และมองเบื้องล่าง
“ไม่คิดเลยว่าข้าจะบินได้..”เหลนสาวใหญ่ยายา
“ใช่แล้วพี่สาวใหญ่มันเยี่ยมมากเลย”เหลนสาวรองมี่เฟิง
“ท่านย่าเล็ก เ้าค่ะมันยอดมากเลยอากาศ้าเนี่ย”หลานสาวสี่ทู่จึ
“ใช่ไหมล่ะ ข้าก็ชอบเช่นกันพวกเ้าสนุกกันให้เต็มที่นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เอียงคอะโตอบเสียงดังให้พวกเหลนๆด้านหลังได้ยินกัน
“เ้าค่ะ” “ขอรับ” พวกเหลนๆ
ทางด้านพวกผู้ใหญ่ที่อยู่บนพื้นดินด้านล่างนั้น ก็ยังไม่ได้รับรู้เลยว่าพวกลูกๆ หลานๆเหลนๆของพวกท่านนั้นตอนนี้อยู่บนท้องฟ้ากันหมดแล้ว เพียงแต่ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดอยู่แว่วๆแต่ก็คงจะไม่มีอะไรผิดปรกติ
เพียงแต่ว่าพอมารับรู้ว่ามีอะไรผิดปรกติก็ตรงนี้มีเงาใหญ่ั์บางอย่างบินผ่านพวกท่านไป และทันทีที่พวกทันเงยขึ้นมองบนท้องฟ้า ไม่ใช่อากาศที่แปรปรวนแต่ว่ามันเป็นักั์
แต่ว่านกั์ตัวนี้คุ้นตาพวกท่านมากๆ จนกระทั่งมีหัวน้อยๆที่มองเห็นไม่ชัดนักโผล่ออกมาและได้ยินเสียงเรียกะโจาก้าฟ้าขึ้นมาทักทายพวกท่านกัน
“ท่านแม่ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ท่านป้า พวกข้ากำลังบิน..บิน…บิน…เ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“บิน…บิน..บิน….”พวกเหลนๆก็ประสานเสียงะโบอกพวกท่านด้วยเช่นกัน
“................!!”พวกผู้ใหญ่
“ขาวผ่องตัวใหญ่ั์….”
“พวกเด็กๆบิน…”
พวกท่านได้แต่มองอย่างเหม่อลอย สติหลุดกันไปอีกรอบหนึ่งของวันนี้
จะมีผู้ใดคาดคิดในเื่นี้กันเล่าว่าเ้าขาวผ่อง สัตว์อสูรระดับตำนานตัวนี้จะพาพวกเด็กๆตั้งหลายสิบคนขึ้นบนหลังของมันและพาบินขึ้นบนฟ้าแบบนี้ได้
“ท่านแม่เ้าคะ ขาวผ่องมีความสามารถระดับนี้เชียว”พี่สะใภ้ใหญ่
“ข้าเองก็ใเช่นกัน สัตว์อสูรระดับตำนานนี่ช่างน่าเกรงขาดและทรงพลังอย่างยิ่ง”ท่านแม่
“จริงเ้าค่ะ”พี่สะใภ้รอง และหลานสะใภ้ทั้งสี่
“อุ๊ย…..หม้อ กับกระทะ เ้าค่ะ ระวังไหม้เ้าค่ะ”หลานสะใภ้ใหญ่
“ตายแล้ว……”บรรดาพวกผู้หญิงต่างพากันร้องใรีบพากันดูหม้อ กระทะของตัวเองกัน และพากันเป่าปากโล่งอกดีที่อาหารไม่ไหม้ไปเสียก่อน ไม่งั้นเสียดายแย่เลย
พวกเด็กๆพากันบินวนบนท้องฟ้ากันไปมาอยู่หลายต่อหลายรอบ ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครอยากจะลงมาสักคนเดียว
“ท่านแม่ ท่านพ่อ พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ทุกๆคนอยากลองขึ้นมาบิน..บิน..บิน…ไหมเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
เ้าขาวผ่องที่กระพือปีก ให้หยุดนิ่งอยู่กับที่เพื่อที่ว่าเ้านายของมันจะส่งคำพูดไปให้คนด้านล่างได้
“พี่ใหญ่อยากขึ้นน้องเล็ก”พี่ชายใหญ่ซื่อจื่อ
“พี่รองก็ด้วยน้องเล็ก..”พี่รองเหลาหู่
“พวกข้าด้วยขอรับ ท่านอาเล็ก..”พวกหลานชายทั้งสี่เองก็เช่นกัน
“วู้…วู้….”เสียงพวกพี่ชายและหลานชาย โบกมือไปมาให้พวกลูกๆหลานๆที่อยู่้ากัน
พวกผู้ชายของทั้ง 3 ตระกูลก็พากันกลับมาแล้วและแน่นอนว่าเมื่อเห็นเงาั์ที่บินผาดผ่านใกล้บ้านของตระกูลหวังก็พากันใรีบวิ่งเข้าไปถามไถ่ว่าเกิดอันใดขึ้นมา
ท่านแม่และคนอื่นๆก็พากันเล่าอย่างตื่นเต้น ถึงเหตุการณ์ที่พวกของท่านพ่อพลาดไปตอนที่พวกท่านออกไปแจกจ่ายเนื้อปลาอสูรให้คนอื่นๆในหมู่บ้านกัน
“ขาวผ่องลงข้างล่างได้เลยนะ ถ้าข้าจะให้พวกท่านขึ้นมาทั้งหมดเลยจะได้หรือไม่”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ย่อมได้เ้านาย ไม่มีปัญหาเลย”ขาวผ่อง พูดอวดอ้างตนอย่างเต็มที่ ฟังดูแล้วคล้ายกับเ้านายของมันเลย!!
“ดีมาก..”เหนี่ยวเหนี่ยว
เ้าขาวผ่องค่อยๆถลาบินลงสู่บนพื้นดินด้านล่างอย่างสวยงาม พร้อมกับเชิดหน้าชูคออย่างเย่อหยิ่งเต็มที่
“ขึ้นมาบิน..บิน…บิน..กันเลยเ้าค่ะ โดยปล่อยพลังธาตุไปที่ปลายเท้าหรือวนรอบตัวก็ได้เ้าค่ะ ท่านแม่พอจะหยุดมือก่อนชั่วคราวได้หรือไม่จะได้ขึ้นมาบิน..บิน..บิน…พร้อมๆกันทีเดียวเลยเ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ได้จ้ะลูก”ท่านแม่
“เอ้า…พวกเ้าเร็วเข้าวางมือกันก่อน เดี๋ยวไม่ทันได้บินกับพวกเด็กๆนะ”ท่านแม่
“ได้ๆแม่เฒ่าหวัง…”ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือ
มีหรือว่าพวกท่านจะปฎิเสธ ตอนนี้พวกท่านเองก็รู้สึกไม่แตกต่างจากพวกลูกๆหลานๆเหลนๆมากนักที่อยากจะขึ้นไปบินบ้างเช่นกัน ใครจะอายุเท่าไหร่ไม่สำคัญแล้วสำหรับ่เวลานี้
“ฮึ่บ……”พวกท่านพากันใช้พลังธาตุตามที่เหนี่ยวเหนี่ยวแนะนำ และพาตัวลอยกันขึ้นมา้าจนครบทุกๆคนแล้ว
ลูกๆหลานๆเหลนๆ ต่างให้คำแนะนำในการนั่งยึดติดกับหลังเ้าขาวผ่องกันอย่างเต็มที่
“ทุกๆคนพร้อมบิน..บิน..บิน..กันหรือยังเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ป้องปากะโถามทุกๆคน
“พร้อม”ทุกๆ คน
“บิน…บิน…บิน…..”ทุกๆคน พากันพูดพร้อมๆกัน เ้าขาวผ่องที่ขยายขนาดตัวใหญ่เพิ่มขึ้นกว่าเดิมเพราะตอนนี้มันมีผู้โดยสารร่วมร้อยคนได้เพราะคนทั้ง 3 ตระกูลไม่ใช่น้อยๆเลย
เ้าขาวผ่องกระพือปีกอันสวยงามของมันบินขึ้นสู่ท้องฟ้า โดยที่เหนี่ยวเหนี่ยวไม่ลืมบอกที่จะให้มันพรางตัวด้วยเพราะว่ารอบนี้นางขอให้มันบินไกลหน่อย แต่ไม่ไกลจากตัวหมู่บ้านมากนัก
“ท่านพ่อ ท่านแม่เ้าคะ จะเข้าไปตัวเมืองกันวันใดเ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“วันพรุ่งนี้ลูก พ่อกับท่านลุง ท่านพี่ และหลานชายพวกเ้าจะเข้าเมืองกันไปขายชิ้นส่วนเ้าปลาอสูรสีใสตาฟ้ากัน”ท่านพ่อ
“งั้นหรือเ้าคะถ้างั้นก็…ฮิ…ฮิ…”เหนี่ยวเหนี่ยว
“หรือว่าเ้าจะให้…….”ท่านพ่อ ที่พอนึกได้ว่าลูกสาวคนเล็กจะสื่อสารอะไรให้ตนเองได้รับรู้ ก็ตาเป็ประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
“ใช่เ้าค่ะเป็อย่างที่ท่านพ่อ ท่านแม่คิดนั่นแหละ ข้าแทบรอวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆเ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว
ท่านพ่อ ท่านแม่ หันมามองหน้ากันอย่างตื่นเต้นมากๆ กับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง สำหรับตระกูลหวังของพวกเรา เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมานี้ตระกูลหวังผลิกชีวิตครอบครัวอย่างน่าเหลือเชื่อมากๆ
ไม่เพียงแต่ชีวิตครอบครัวจะมีความเป็อยู่ที่ดีขึ้นแล้ว ยังสามารถมีแรงมากพอที่จะช่วยเหลือจุนเจือผู้คนรอบข้างได้มากมายอีกด้วย
ผู้คนด้านล่างต่างไม่ได้รับรู้เลยว่า ตอนนี้พวกเขานั้นกำลังอยู่ใต้ผืนท้องฟ้าที่สัตว์อสูรระดับประกายสีทองในตำนานกำลังบินพาดผ่านพวกเขาไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวกัน
ถ้าพวกเขาได้รับรู้คงจะต้องนอนไม่หลับไปอีกหลายวัน พร้อมกับเื่เล่าปากต่อปากแน่นอนว่าจะต้องกระจายไปสู่เมืองหลวงใหญ่ได้ในพริบตา และพวกกลุ่มนักล่า นักผจญภัยในเมืองใหญ่ๆจะต้องพากันรวมตัวกับขุมพลังจากตระกูลใหญ่ๆเพื่อออกตามหาเ้าวิหคล่องหนกันอย่างแน่นอน
************
ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวพาพวกเหลนๆบินขึ้นฟ้าไปกับเ้าขาวผ่องกันอย่างสนุกสนาน และตามด้วยพาพวกท่านพ่อ ท่านแม่ขึ้นบินพร้อมกันอีกด้วย เรียกได้ว่าพวกผู้ใหญ่สนุกสนานลืมความแก่ชรากันไปเลย
พอจะคาดเดากันได้แล้วใช่ไหมเ้าคะว่าเ้าขาวผ่องต่อไปจะมีหน้าที่หลักอะไรกัน??
1K
![[Fanfic Harry Potter รุ่นลูก] เด็กหญิงผู้รอดชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688215414_30233665.webp)
