Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์ - ตอนที่ 1 - เส้นทางใหม่จากปลายทางอุโมงค์อันมืดมืด

เสียงดังสนั่นไปทั่วพื้นที่"ป๊องๆ ตึกๆๆๆๆ..."เสียงของปลายดาบที่เสียดสีซึ่งกันและกันพร้อมกับเสียงวิ่งที่ตามมาฉึก!! มีเสียงทึบดังก้องขึ้นมาอีก ดาบเล่มนึงเสียบแทงทะลุกลางหลังของนักแข่ง<ผู้เล่น>คนนึงมีทั้งนักรบและนักเวทย์อยู่ราวๆ 10 คนในพื้นที่แห่งนี้ แบ่งออกจากกันเป็น 2 ทีม ทีมเสื้อสีแดงและสีขาว กำลังรบกันอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ต่างจากสนามรบจริงๆ นักเวทย์ฝั่งสีแดงที่ยืนอยู่ปลายแถวของทีม ได้ปล่อยเปลวเพลิงลูกใหญ่ออกมาท่ามกลางฝั่งสีขาวอยู่ๆก็มีเสียงของนักพากษ์ตะโกนลั่นออกมาระหว่างนั้น "สกิลระเบิดเพลิง! โดนไป 3 คนเลยนะคร้าบ ทีมสีแดงได้เปรียบอีกรอบ และจะครองอันดับหนึ่งมา 3 สมัยอีกหรือไม่"ทันใดนั้น นักรบชายผู้ใช้หอก กับนักรบหญิงผู้ใช้ดาบ ต่างฝ่ายดูเหมือนเป็นตัวแทนของแต่ละทีมก็กระโดดขึ้นมากลางอากาศ เตรียมประทะกันอีกรอบ ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมใครในพื้นที่อันว่างเปล่าพร้อมกับภูเขาทรายสีน้ำตาลล้อมรอบพวกเขา และท้องฟ้าอันดูร้อนระอุกลับมีดวงจันทร์ตั้งอยู่เหนือฟ้านั่นคือสิ่งที่อิบูกิเดินผ่านมาพอดี เห็นในจอทีวีของมหาลัยกำลังเปิดอยู่ในอาคารเรียน"รายการดังหรอ ถึงเปิดขึ้นมาในตึกเรียนแบบนี้... มันจะคงจะสนุกละมั้ง?"อิบูกิเดินจากไป โดยไม่รู้เลยว่าเกมนั้นมีชื่อว่าอะไร แม้ว่ายุคสมัยนี้ ในปี 2035 เกมจะถูกเปิดรับอย่างกว้างขวางมากขึ้น และสร้างรายได้ให้กับประเทศมากมายจากการแข่งขันอีสปอร์ต แต่อิบูกิก็เป็นเด็กที่สนใจแต่การเรียนเท่านั้น เขาได้เดินออกจากตัวอาคารไปอย่างเฉยเมยเช้าของวัน อากาศยังคงสดใสเหมือนทุกที ณ ถนนริมแม่น้ำของเมืองหนึ่ง ชายหนุ่มกับหญิงสาวเดินคุยกันฝั่งถนนท่ามกลางเด็กๆที่วิ่งเล่นกันสนุกบนสนามหญ้าริมแม่น้ำนั้น จนได้ยินเสียงเสียงเจี๊ยวจ๊าวไปทั่ว"นี่ อิบูกิ ทำไมวันนี้เธอเลิกเรียนจังเลยล่ะ พึ่งจะ 10 โมงเช้าเองนะ""อ่า... วันนี้อาจารย์พวกฉันยกคลาสน่ะสิ เสียดายจัง" อิบูกิตอบอย่างปกติ"คิดถึงฉันก็บอกมาเถอะน่าา อิ.. บู.. กิ" เธอมองไปที่อิบูกิและยิ้มออกมาอิบูกิในตอนนี้กำลังลนลานและหน้าแดงอย่างมาก เพราะจริงๆแล้วเขามีเรียนตอนนี้ แต่ด้วยความน่าเบื่อกับเนื้อหาที่แสนง่ายของมหาลัยที่เขาเรียนอยู่ สุดท้ายคือเขาแค่อยากมาเจอกับฮานะเท่านั้น เขาเลยรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที"อ่ะ! ไม่ใช่ซะหน่อยฮานะ ฉันก็แค่อยากออกมารับลมแดดข้างนอกน่ะ วันนี้อากาศดีจริงๆเลยเนาะ"ฮานะแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์ และเอามือขวายกขึ้นมาบังแดดไว้"อ่าา ก็จริงนะ ปกติจะไม่เห็นเด็กมาวิ่งเล่นแถวนี้มากขนาดนี้มาก่อน"ระหว่างเดินกันอยู่ ทันใดนั้นนักศึกษาคนนึง ที่ตัวอ้วนหน่อยๆ ผมสีน้ำตาลสั้นและหยัก เดินเข้ามาทักอิบูกิกับฮานะ"อ่าว ว่าไงอิบูกิจอมถังแตก และก็... ฮานะจัง สบายดีไหม วันนี้เห็นออกจากบ้านแต่เช้าเลยไม่ได้มาด้วยกัน""ก็พี่เอาแต่นอนอยู่แต่ในห้องนี่นา" ฮานะกล่าว "หนูก็เลยรีบออกจากบ้านมาก่อนเพื่อแก้เหงาไงพี่ไคโตะ""เอาน่าๆ น้องไม่รู้อะไรซะแล้ว พี่กำลังจะทำแผนการลับสุดยอด นั่นคือแผน ที่ตอนนี้กำลังคุยกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงดั่ง FBI ในอดีตเพื่อเจรจาการยึดครองเมืองนี้ยังไงล่ะ พี่จะทำให้เมืองแห่งนี้มีแต่คาเฟ่เมด เพื่อให้เกิดความสดใสและปราศจากความมืดมนของผู้ใหญ่ที่กำลังทุกข์เครียดจากการทำงานอันแสนสาหัส"ไคโตะเอามือกอดอกเหมือนทุกที เขามักจะพร่ามถึงเรื่องเหนือความเป็นจริงเรื่อยเปื่อย และกำลังขี้โม้ถึงความสุดยอดของตัวเขาเอง"ว้าว ตอนนี้พี่ถึงแผนนั้นแล้วหรอเนี่ยย ตื่นเต้นๆ" ฮานะสายตาเป็นประกาย พร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส"เฮ้ไคโตะ" อิบูกิกล่าว "ถ้านายยังว่างแต่งเรื่องพวกนั้นและยังเล่นเกม 'Neurobod' อะไรนั่น ไปทำงานพิเศษน่าจะรวยไปแล้วนะ""ฮึๆ.. นายไม่รู้อะไรซะแล้ว" ไคโตะกล่าวอย่างสนุก "ฉันหารายได้จากเกมนั้นรายพันเหรียญต่อวันเลยน้า และก็... มันชื่อ เฟ้ยย""นี่ๆ แล้วพี่จะไปไหนหรอ เห็นตอนแรกวิ่งมาไม่ใช่หรอ" ฮินะสงสัย"แย่ละสิ สายแล้วๆ เป็นเพราะอิบูกิพูดมาก ฉันถึงเลทไปอีก 5 นาที แล้วเจอกันฮานะ""อื้ม บ้ายบาย" ฮานะโบกมือไปมานายไม่ใช่รึไงฟ่ะ ที่พูดเปิดประเด็นก่อน อิบูกิคิดใในใจ เอามือซ้ายพาดเอว ระหว่างมองไปที่ไคโตะวิ่งลับสายตาจากไปฮานะเด็กสาวร่าเริง ตัวเล็ก ผมสีเหลืองทอง เธอถูกเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่อายุได้ 5 ขวบ โดยพ่อแม่ของไคโตะซึ่งตอนนี้พวกท่านไปทำธุระที่ต่างประเทศ จึงเหลือแค่ไคโตะกับฮานะที่อยู่ในบ้านไคโตะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมตั้งแต่ประถมจนถึงมหาลัยในตอนนี้ ทำให้พวกเราทั้งสามไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ไคโตะเป็นสายเล่นเกม ดูอนิเมะ และยังชอบขี้โวยวาย มักจะชอบพูดเรื่อยเปื่อย และเถียงกับฉันอย่างบ้าดีเดือดตลอด ส่วนฮานะก็มักจะไม่คิดอะไรและดันเชื่อเรื่องที่ไคโตะแต่งมาเกือบหมดแต่ถึงอย่างนั้น ไคโตะก็มีผลการเรียนที่ดีเยี่ยมเกือบพอๆกับฉัน และยังมีความทางด้าน ที่กวาดรายการแข่งขันเขียนโปรเเกรมมาเกือบหมด แต่ก็ยังนำเงินรางวัลไปใช้กับการเล่นเกมหรือไม่ก็ซื้อโมเดลสาวเมะตลอดฮานะในตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมสี่แต่ช่วงนี้ปิดเถอม จึงทำให้มาเล่นในบ้านอิบูกิอยู่บ่อยครั้ง ถ้าถามว่าชีวิตนี้ผมแก้ปัญหาให้ใครมากที่สุดก็คงไม่ลังเลที่จะตอบว่าเป็นฮานะ เพราะเธอมักจะนำพาความเดือดร้อนมาให้เสมอๆสักพักได้มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากเสื้ออิบูกิตู้ดๆ ตู้ดๆอิบูกิรับสายไประยะนึงและรีบลากับฮานะอย่างเร่งด่วนเขาตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลหนึ่ง ที่ดูจะสูงใหญ่พอสมควร เขาขึ้นลิฟท์ไป และเดินเข้ามายืนคุยกับหมอส่วนตัว ที่ทั้งสองกำลังมองผ่านกระจกไปหาหญิงชราคนนึง โดยที่ในห้องนั้นมีแค่เธอคนเดียวบนเตียง รอบๆมีจอมอนิเตอร์หลายตัวที่ปิดอยู่ และเครื่องมือทางการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็น เครื่องวัดความดัน เครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจหมอส่วนตัวของแม่อิบูกิสรุปให้เขาฟังอย่างง่ายๆว่า "ก่อนหน้านี้ยังพูดได้ปรกติอยู่เลยนะ แต่ตอนนี้แค่ขยับปากคงจะไม่สามารถทำได้แล้ว อีกทั้งหัวใจยังเริ่มเต้นช้าลง โรคนี้น่ะรักษายากมากๆในยุคสมัยนี้ ฉันได้รวบรวมค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลทั้งหมดที่เธอจะต้องจ่าย อาจจะเป็นจำนวนเงินที่มาก แต่เธอต้องหาให้ได้ภายใน 3 เดือน ไม่งั้นจะเกิดอะไรขึ้นคงรู้นะ"อิบูกิรู้ตัวเลยว่าทางโรงพยาบาลจะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น เพราะเขาเคยพาแม่มารักษาที่นี่อยู่หลายครั้งมากๆ โดยที่ค่ารักษาจะขาดๆตลอด แต่กระนั้นแล้วสถานการณ์ครั้งนี้มันต่างกันอิบูกิในตอนนี้ ที่นอนดูจดหมายค่ารักษาโรงพยาบาลอยู่บนเตียงอพาร์ทเม้นท์โทรมๆของตัวเอง"2,170,000,000 เหรียญ"เงินพวกนี้... อย่างเก่งก็ใช้เวลาอย่างน้อยก็ต้อง 3 ปีแล้วสำหรับเศรษฐีส่วนใหญ่เขาพยายามกลั้นน้ำตาของเขาไว้ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ในหัวของอิบูกิตอนนี้ คิดอะไรไม่ออกแล้วระหว่างที่เขานอนคนเดียวช่วงกลางดึก จู่ๆก็มีเสียงเมลดังขึ้นมาจากหน้าจอมือถือ อิบูกิเปิดเข้าไปอ่านก็ถึงกับตาค้างละนิ่งเงียบไปยินดีที่ได้รู้จัก พวกเรามาจากองค์กร พวกเรากำลังจะโอนค่ารักษาโรงพยาบาลจำนวนนี้ไปที่เบอร์คุณ โดยจะตั้งเวลารับที่ 3 เดือนหน้า ก่อนที่คุณจะกดยอมรับ โปรดอ่านข้อกำหนดนี้ก่อน"ข้อกำหนดดังต่อไปนี้ จะมีชีวิตคุณเป็นเดิมพัน ผมจะจ้างคุณให้ไปเข้าร่วมทัวร์รายการแข่งขันอีสปอร์ตในเกมที่มีชื่อว่า 'Neurotic Game' และทัวร์นี้ที่จะจัดขึ้นในอีก 2 เดือนหน้า คุณต้องชนะรอบชิงชนะเลิศให้ได้ หมายความว่าคุณห้ามแพ้โดยเด็ดขาด แต่ค่าโอนค่ารักษานี้จะโอนล่วงหน้าอยู่แล้ว"ใครกัน?.. ทำไมถึงรู้เรื่องจำนวนเงินค่ารักษานี้ได้ แบบนี้มันแปลกๆนะอิบูกิส่ายหัวไปมา เขากำลังจะกดปัด... เขาพยายามอย่างหนักในด้านการเรียนเพื่อเข้ามหาลัยท็อปของญี่ปุ่น จนสุดท้านก็ได้เข้า เพราะด้วยฐานะทางบ้านจะออกไปปานกลางถึงต่ำ และแม่เข้าโรงพยาบาล พ่อก็ย้ายหนีออกจากบ้านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่แม่ป่วย เขาพยายามยิ้มออกมาและพูดคุยกับฮานะกับไคโตะอย่างธรรมชาติที่สุดเขาอยากจะลืมเรื่องราวในอดีตตัวเองและเดินบนเส้นทางใหม่ ตอนนี้เขากำลังมีอนาคตที่สดใสรออยู่ วิทยาศาสตร์ วิศวศาสตร์ มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ ตอนนี้เขาสามารถนำศาสตร์ต่างๆมารวมได้อย่างง่ายดาย สมองของเขาตอนนี้เรียกได้ว่า อัจฉริยะตัวพ่อของญี่ปุ่นเลยทีเดียวมือของอิบูกิกดปัด<เข้ามา> และกด<ยอมรับ>อย่างรวดเร็ว!แอพแสดงหน้าจอเข้ามา มีการโอนเงินสองพันกว่าล้านบาทเข้ามือถืออิบูกิเรียบร้อยแล้วในอนาคตอีก 3 เดือนหน้าอิบูกิหัวเราะออกมา "เกม? อีสปอร์ต? เรื่องพวกนี้น่ะ ง่ายยิ่งกว่าการแข่งขันจำเลขฐานสอง 1,000 ชุดใน 5 นาทีสมัย 12 ขวบซะอีก""เอาล่ะ มาลองดูสักตั้ง!"

Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - เส้นทางใหม่จากปลายทางอุโมงค์อันมืดมืด

นิยายแนะนำ

Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - เส้นทางใหม่จากปลายทางอุโมงค์อันมืดมืด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้