ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

                หลังจากที่ได้สนทนาแบบเปิดอกกับแม่ของตนแล้ว  เหมยซีก็สบายใจเป็นอย่างมาก  ดูผ่อนคลายกว่าเก่าเยอะ  แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้อยู่ดี  ตาชั่งมันเอี่ยงไปเอนมาตลอด  ครอบครัวก็รัก  สามีก็ถวิลหา

                " โอ้ย.... ปวดหัวฉันจะทำอย่างไรดี  แต่ช่างเถอะตอนนี้เมื่อได้กลับมาแล้วตนจะอยู่กับครอบครัวให้ได้มากที่สุดด  ถึงแม้ว่านางอยากกลับไปก็ไม่รู้จะกลับวิธีไหน  เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปหาอี้อ๋องได้ยังไง  ปริศนานี้ใครจะช่วยชี้นำก็ยังไม่รู้

                " แม่ข่า.......  เหมยซีอยากกินคุ๊กกี้ฝีมือแม่คะ  ไม่ได้ทานนานมากแล้วด้วย  และช่วงบ่ายๆ  หยางหยุนจะขับรถพาลูกไปมหาวิทยาลัยเพื่อพบอาจารย์และเพื่อนที่คณะได้ไหมคะ "  เหมยซีขออนุญาตมารดาด้วยรู้ว่าต้องเป็นห่วงนางเป็นแน่หากไปคนเดียว        

                " ได้สิลูก  ไปกับหยางหยุนแม่วางใจได้เสมอ  ว่าไม่มีใครกล้ารังแกลูกของแม่เป็นแน่  รายน้ันนะสายบู้ "  พูดจบก็หัวเราะขำกันทั้งสองแม่ลูก  

                ณ มหาวิทยาลัย.................... 

                บรรดาเหล่านักศึกษาที่ได้เจอเหมยซีอีกครั้งถึงกับพากันแตกตื่นโดยเฉพาะหนุ่มๆ  แต่ก็ยังมีนิสิตที่เข้ามาใหม่ไม่ได้รู้จักเหมยซี ก็ยังพากันซุบซิบว่านางฟ้าคนนี้เป็นใครกัน 

                เพื่อนในคณะได้ข่าวจากหยางหยุนแล้วว่าจะพาเหมยซีมา  ก็พากันมาคอยที่หน้าคณะ  พร้อมช่อดอกได้ในมือถือไว้รอแทบทุกคน  จนสองสาวมองหน้าและหัวเราะ

                " ผ่านมานานขนาดนี้แกก็ยังคงฮอตไม่เลิกเลยนะเพื่อนรัก    ดูตาบรรดาหนุ่มๆ       สิเหมือนคนถูกล็อตเตอรรี่ก็ไม่ปาน    แต่ฉันขอได้มั้ยเหมยซีว่าอย่าตัดรอนบรรดาเพื่อนๆ   และหนุ่มๆ   เลยรับดอกไม้ไว้เถอะ   

                หากแกตัดสินใจจะไปครั้งหนึ่งพวกเขาก็สมปาราถนาที่เจ้าหญิงยอมรับช่อดอกไม้เป็นครั้งแรก " หยางหยุนบอกเพื่อด้วยใจบริสุทธิ์ เหมยซีพยักหน้ารับปาก และความวุ่นวายก็บังเกิดทุกคนพยายามยื่นช่อดอกไม้กันจนหยางหยุนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว

                " หยุด.... เงียบเดียวนี้เลยนะถ้าหากยังอยากให้เหมยซีรับช่อดอกไม้  พวกนาย นาย และนายๆๆๆ ทั้งหลายต่อแถวเรียงหนึ่งเดี๋ยวนี้  หากมีคำพูดอะไรให้พูดได้ไม่เกินคนละหนึ่งนาทีเท่านั้น  ตกลงมั้ย"  บรรดาหนุ่มรีบรับคำและปฏิบัติในทันที

                จนเวลาล่วงเลยไปสักพักใหญ่ๆ   เหมยซีก็โทรศัพท์บอกให้ที่บ้านนำดอกไม้การ์ดและของขวัญกลับบ้าน  เหมยซีไปพบปะเพื่อนในคณะ  และไปทำความเคารพอาจารย์ของตน  ทุกคนที่ได้เห็นเหมยซีอีกครั้งก็ดีใจกันมาก บางคนถึงกับร้องไห้ก็มี

                เวลาล่วงเลยไปสักพักเหมยซีและหยางหยุนก็ขอตัวกลับก่อนเพราะเสียพลังงานจากงานรับดอกไม้ช่วงแรกไป  หยางหยุนได้ขับรถมาส่งเหมยซีและได้ทานอาหารเย็นพร้อมครอบครัวเหมยซีอีกครั้ง และได้ขออนุญาติกลับไป

                เมื่อถึงเวลานอน  เหมยซีดื่มนมอุ่นๆที่แม่เตรียมมาให้ทุกครั้งก่อนเข้านอน  และในฝันเสียงที่คุ้นเคยก็ได้เรียกขานเหมยซีจากห่วงนิทรา " เหมยซี..... เหมยซี... เจ้าได้ยินที่ข้าเรียกเจ้าหรือไม่ " เหมยซีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาและมองสำรวจรอบๆ เป็นลานกว้างดอกไม้สวย นาๆพันธุ์ เต็มไปหมด

        " สวยจริงๆ  ที่นี้สวยงามมากเหมือนสวรรค์เลย"  เหมยซีที่ยังตะลึงกับบรรยากาศและยังไม่ได้สังเกตุใครเรียกขานนาง

        " เหมยซี....  ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยดูแลร่างกายของข้า  ได้ช่วยล้างแค้นแทนข้าและดูแลมารดาของข้า  ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ " เหมยซีมองไปยังเสียงที่กล่าวขอบคุณนาง นั้นเจ้าของร่างนิ

        " เจ้า เหมยซี เจ้ายังอยู่ หรือว่าเจ้าจะกลับไปยังร่างเดิมของเจ้าแล้ว" พูดจบก็เจ็บแปล็บที่หัวใจ

        " ข้าเคยบอกเจ้าแล้วนะ  ว่าตัวข้าละทิ้งร่างกายนั้นแล้ว  และข้าก็หมดห่วง  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำให้ข้าทำให้วิญญาณของข้าได้มาอยู่ยังที่สงบสุข    เพื่อรอคอยที่จะได้เกิดใหม่อีกครา    ครั้งนี้ที่ข้ามาหาเจ้า     จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว    และข้าก็มาบอกถึงวิธิการที่เจ้าจะกลับไปยังอดีตเพื่ออยู่ครองคู่กับคนรักของเจ้า     หรือเลือกที่จะอยู่กับครอบครัว    นั้นเป็นสิ่งที่เจ้าต้องเลือกเอง  หาผู้ใดคิดแทนเจ้าได้"  เหมยซีได้ฟังก็ทั้งดีใจและเสียใจในคราวเดียวเพราะกันนางต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

        " เจ้าจงบอกข้ามาเถอะว่าข้าจะกลับไปได้อย่างไร   มีวิธีการใดที่จะกลับไป  ส่วนข้าจะกลับไปหรือรั้งอยู่ที่นี้ข้าคงต้องขอเวลาคิดอีกหน่อย    เพราะไม่อยากห่างจากครอบครัวแล้วก็ยังไม่อยากห่างจากอี้อ๋อง"  เหมยซีกลุ้มใจเป็นนักหนา ทางเดินข้างหน้านางต้องลิขิตเอง

        " ก็ได้เอาเป็นว่าข้าจะบอกว่าช่วงเวลาใดที่เจ้าสามารถกลับไปได้  แต่โอกาสที่จะกลับไปมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น  หากพลาดแล้วไม่สามารถเรียกร้องได้อีก "  เหมยซีพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่นางสื่อ

        " เดือนหน้าจะเป็นเดือนที่พระจันทร์สว่างที่สุดและใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปี  เมื่อถึงเวลานั้นจะมีแสงส่องนำทางเจ้าไปหากจากเลือกที่จะเปิดประตูบานนั้นก็หมายถึงเจ้าได้กลับไปอดีตแล้ว   แต่หากเจ้ายังลังเลหรือเลือกที่จะอยู่ที่นี้    เมื่อแสงสีขาวค่อยๆ จางหายไปจนหมดลงไปนั้น     ก็หมายความว่าเจ้ากลับไปหาอี้อ๋องไม่ได้อีกแล้ว   ข้ามาเพื่อบอกเจ้าได้เพียงเท่านี้  ส่วนการตัดใจขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วนะเหมยซี  ข้าขอบใจเจ้าอีกครั้ง ข้าไปแล้วนะ" 

                วิญญาณเหมยซีเจ้าของร่างได้หายไปพร้อมกับที่เหมยซีสะดุ้งตื่นขึ้นมา  ภาพในฝันนั้นเหมือนจริงมากเหมือนกลับครั้งแรกที่เจอนาง  นางมาเพื่อช่วยบอกว่าข้าสามารถกลับไปได้และโอกาสมีเพียงครั้งเดียว  แต่เดือนหน้ามันสั้นนัก  ว่าแล้วเหมยซีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าวันเวลาไหนที่พระจันทร์สว่างและดวงโตที่สุด

        " อีกไม่นานแล้วหรือนี้ที่ต้องเลือก  วันที่ 20 เดือนหน้าคือวันที่ต้องตัดสินใจเลือก"  เหมยซีได้แต่จ้องพระจันทร์บนท้องฟ้าไม่วางตา  เหลือเวลาไม่มากแล้ว