3
สมัครเรียน
ณปัจจุบัน หลังจากที่ไมรอสที่เป็าาคนปัจจุบันของเผ่าัตัดสินใจที่จะรับเลี้ยงพวกเธอเหล่าัทั้งหลายก็คอยให้ความรู้ เื่ต่างๆในการใช้ชีวิต ทั้งวิชาต่อสู้ เวทมนตร์ การหาสมุนไพรที่มีฤทธิ์ในการรักษาและเป็พิษ จนกระทั่งพวกเธออายุได้ 15 ปีก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวเองภายในบ้านหลังเดินที่พวกเธอเคยอยู่ั้แ่เด็กๆ
“เหม่ออะไรมาั้แ่เมื่อกี้แล้วน่ะเซนี่เราเดินจนใกล้จะถึงแล้วนะ” เซริออสถามน้องสาวอย่างเป็ห่วง เพราะตลอดการเดินทางเข้าป่ามาครั้งนี้น้องสาวของเขาเงียบจนผิดปกติ
“เปล่าหรอก น้องแค่นึกถึงเื่เก่าๆขึ้นมานะพี่ออส” เซริน่าตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม เมื่อทั้งคู่เดินมาสักพักก็เริ่มเห็นต้นไม้ที่แสนคุ้นเคย และเมื่อทั้งคู่เดินตามทางมาเรื่อยๆก็เริ่มเห็นอาณาจักรของเหล่าัที่พวกเขาทั้งสองไม่ได้มานานเมื่อผู้คนในอาณาจักรเห็นการกลับมาของเด็กน้อยฝาแฝดที่พวกตนเคยเลี้ยงคอยสอนมากับมือต่างก็ดีใจ เพราะไม่คิดว่าทั้งน้อยในวันนั้นผ่านไป 2 ปีจะโตเป็หนุ่มหล่อสาวสวยกันขนาดนี้หากผู้คนภายนอกได้มาเห็นภาพนี้ก็คงแปลกใจไม่น้อย ในเมื่อัขึ้นชื่อว่าเกลียดมนุษย์จนเข้ากระดูกดำแต่เหตุใดถึงได้ดูแลและสั่งสอนเด็กทั้งสองให้เติบโตขึ้นมาเป็อย่างดี
“มาแล้วเหรอ ข้ากำลังรออยู่เลย”เสียงอันทรงพลังของไมรอสดังขึ้น ทำให้เซริน่าและเซริออสหันไปมองตามต้นเสียงพร้อมย่อตัวทำความเคารพอย่างมีมารยาท แม้เวลาจะผ่านไปนานนับหลายปีั้แ่เผ่าัตรงหน้ารับพวกเขาเป็ลูกเลี้ยงและคอยสอนสิ่งต่างๆ ให้กาลเวลาก็ไม่สามารถทำร้ายบุคคลตรงหน้าได้เลยไมรอสยังคงดูหนุ่มไม่ต่างไปจากวันแรกที่พบกันในป่านั้นเลย
“ครับแล้วคุณมีอะไรจะบอกกับพวกเรากันแน่” เซริออสถามเสียงเรียบ ไมรอสยิ้มเป็การตอบรับก่อนจะเดินนำไปแล้วกันมาบอกว่า
“ตามฉันมาสิ ฉันมีของจะให้”
“แปลกจังเลยนะคะปกติคุณจะส่งของขวัญไปให้ที่บ้านนี่ ทำไมปีนี้ถึงเรียกให้มาหาอย่างนี้ละคะ”เซริน่าถามแต่ไมรอสก็ไม่ได้ตอบอะไร เซริน่าและเซริออสจึงได้แต่เดินหลังไปเงียบๆจนกระทั่งเดินมาถึงบ้านของไมรอสเอง ทั้งสองเดินตามไมรอสเข้าไปในบ้านเดินเข้าไปยังห้องทำงานที่เมื่อตอนยังเด็กพวกเขาเองเคยมานั่งเล่นอ่านหนังสืออยู่ในนี้
“นั่งลงก่อนสิ” ไมรอสพูดขึ้นแล้วเมื่อเด็กทั้งสองนั่งลงแล้วไมรอสจึงหยิบกระดาษสองใบและยื่นให้เด็กตรงหน้าไปคนละหนึ่งใบ
“พวกเธอต้องไปสมัครเรียน”ไมรอสพูดขึ้น
“สมัครเรียนอะไรกันก็นายสอนพวกเราไปหมดแล้วไม่ใช่รึไง” เซริออสถามขึ้นด้วยความสงสัย
“แค่นี้มันยังไม่พอหรอกพวกเธออยากรู้ไม่ใช่รึไงว่าพ่อกับแม่เป็ใคร” ไมรอสตอบ
“แล้วคุณไมรอสบอกพวกเรามาเลยไม่ได้เหรอคะ”เซริน่าถามขึ้นบ้าง เพราะเธอรู้ว่าัตรงหน้าต้องรู้เื่ที่เกี่ยวกับพ่อกับแม่ของเธอไม่มากก็น้อย
“ถึงฉันอยากจะบอก….ฉันก็บอกไม่ได้หรอกเซริน่ามันไม่ใช่หน้าที่ของฉันมันเป็หน้าที่ของพวกเธอที่ต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของตนเองนะ”ไมรอสตอบด้วยเสียงเศร้า
“งั้นหมายความว่านายรู้เหรอ ว่าพ่อแม่เราเป็ใครแล้วทำไมสีผมกับสีตาของเราสองคนถึงไม่เหมือนคนอื่นเขานะ”
“ใช่ ฉันรู้ ฉันรู้หมดทุกอย่างแต่ฉันบอกพวกเธอไม่ได้เพราะฉันให้คำสัญญาไปแล้วว่าจะไม่พูดเื่นี้อีก”
“สัญญา? คุณสัญญากับใครไว้คะ?”
“เมื่อถึงเวลา พวกเธอจะรู้เองรู้แค่ว่าตอนนี้พวกเธอต้องไปสมัครเรียนแค่นี้ทำให้ฉันได้ไหม?” ไมรอสถามขึ้นในเชิงขอร้อง ทำให้เด็กทั้งคู่ไม่กล้าถามอะไรอีกแต่ถึงยังงั้น ไอ้ที่บอกว่าเมื่อถึงเวลา แล้วมันเมื่อไหร่กันละ
“แล้วโรงเรียนที่จะให้พวกเราไปเรียนมันตั้งอยู่ที่ไหนกันละ”เซริออสถามขึ้นอีกครั้ง
“โรงเรียนตั้งอยู่ที่อาณาจักรการ์เรียลอาณาจักรที่ศูนย์กลางของโลกส่วนรายละเอียดทั้งหมดอยู่ในกระดาษที่ฉันให้พวกเธอไปนั่นแหละลองอ่านดูนะ”ไมรอสตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มขึ้น เด็กทั้งสองก้มลงอ่านกระดาษที่อยู่ในมือในกระดาษมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า
ใบสมัครเข้าเรียน
โรงเรียนการ์เรียลเน่
โรงเรียนการ์เรียลเน่ยินดีต้อนรับเหล่าผู้ที่มีความสามารถพิเศษในด้านต่างๆโดยผู้ที่การเข้าเรียนต้องผ่านการทดสอบที่ทางโรงเรียนกำหนดให้ วัน เวลาและสถานที่เราจะแจ้งให้ทราบอีกทีหลังจากที่ผู้สมัครส่งใบสมัครเรียบร้อยแล้วขอให้ผู้สมัครตัดสินใจให้ดีเพราะนี้จะเป็ตัวตัดสินอนาคตของท่านในอีกสามปีต่อจากนี้หากท่านตัดสินใจดีแล้วให้ท่านส่งใบสมัครมาตามที่อยู่ดังนี้หวังว่าท่านจะได้เข้ามาเรียนกับเรา ขอให้ท่านโชคดี
“โรงเรียนการ์เรียลเน่เหรอคะเขาทดสอบกันอย่างไงเหรอคะคุณไมรอส”
“ส่วนใหญ่จะเป็การวัดพลังเวทและความสามารถที่เรามีว่าเรามีความสามารถอยู่ในระดับไหนแต่ฉันว่าพวกเธอคงผ่านฉลุยอยู่แล้วละ”
“แล้วเื่ค่าที่พักและค่าเรียนละตาแก่พวกเราจะพักอยู่ที่ไหน”เซริออสเริ่มถามอีกครั้งเมื่อคำนวณถึงค่าใช้จ่ายในการเรียนอย่างหงุดหงิดการเรียนโรงเรียนประจำถึงสามปี ค่าใช้จ่ายต้องสูงมากอย่างไม่ต้องสงสัยเลยแล้วไมรอสที่ได้ยินเด็กชายตรงหน้าเรียกเขาว่าตาแก่ก็เริ่มรับรู้ถึงความหงุดหงิดเล็กๆที่เริ่มเกิดขึ้น
“เื่พวกนั้นพวกเธอไม่ต้องห่วงฉันจะจัดการให้เองขอให้พวกเธอเรียนให้สนุกเถอะแล้วก็เลิกเรียกฉันว่าตาแก่ได้แล้วนะเซริออส” ไมรอสพูดด้วยรอยยิ้มแต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเต็มที่เพราะตัวของเขาเองก็ไม่ชอบให้เด็กตรงหน้ามาเรียกว่าตาแก่เช่นกัน
“แล้วจะให้พวกเราส่งใบสมัครและเริ่มเดินทางเมื่อไหร่กันละตาแก่”ครั้งนี้เซริออสเน้นย้ำคำว่าตาแก่อย่างไม่เกรงกลัว
“เฮ่อออเธอนี่ไม่เคยจำสักทีนะเซริออส ส่วนเื่วันเดินทางถ้าพวกเธอออกเดินทางวันนี้เลยจะดีมากเลยนะ จะได้มีเวลาพักผ่อน”ไมรอสพูดอย่างเหนื่อยใจกับเด็กตรงหน้า นิสัยของสองคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปแล้วคนพี่นี่ยิ่งโตยิ่งไม่เป็มิตรหน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลาโดยเฉพาะเมื่อมีคนเข้ามาใกล้ๆ น้องสาวนี่ท่าทางอย่างกับราชสีห์ที่พร้อมจะกินเนื้ออยู่ตลอดเวลาส่วนของน้องนี่แตกต่างกันสุดขั้ว ทั้งเรียบร้อย น่ารักพูดใจอ่อนหวานหน้าตาเป็มิตรและยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ถึงนิสัยจะแตกต่างกันแค่ไหนเด็กทั้งคู่ก็คอยดูแลกันและกันเสมอมาไม่เคยมีวันไหนทอดทิ้งกันเลยเริ่มเป็ห่วงชะตาที่เด็กทั้งสองต้องพบเจอแล้วสิว่าจะผ่านมันไปได้ยังไง
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะคุณไมรอส”เซริน่าพูดขึ้นพร้อมกับลุกจากที่นั่งและกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานของไมรอสพร้อมกับพี่ชายเพราะต้องไปเตรียมตัวเื่การเดินทางไปยังเมืองที่พวกเธอจะต้องไปสมัครเรียนในอนาคตอันใกล้นี้แต่ไมรอสก็เรียกเด็กสองเอาไว้ก่อน
“อ่อฉันลืมบอกพวกเธออีกอย่างในระหว่างที่รอวันทดสอบเพื่อเข้าเรียนเธอเอาจดหมายฉบับนี้ไปให้กับโรงแรม อาร์รีเกลเขาจะจัดการเื่ที่พักให้พวกเธอเอง” ไมรอสพูดพร้อมยื่นจดหมายให้กับเซริน่าเซริน่ารับจดหมายน้อยนั้นมาแล้วส่งรอยยิ้มที่แสนสดใสให้
“ขอบคุณนะคะคุณไมรอสแล้วจะติดต่อมาถ้าได้เข้าที่พักแล้วนะคะ”เมื่อเด็กทั้งคู่เดินทางกลับไปยังบ้านหลังน้อยของพวกเธอเพื่อเตรียมตัวเก็บของเดินทางภายในห้องทำงานของไมรอสก็ปรากฏเงาปริศนาของหญิงสาวผู้ที่มีเส้นผมสีเงินและดวงตาสีแดงที่เหมือนกับเด็กทั้งสองก่อนหน้าอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะไมรอสขอบคุณที่รักษาสัญญา หลังจากนี้ฉันจะจัดการต่อเอง” เสียงปริศนาดังขึ้น
“มันเป็หน้าที่ของฉันในฐานะผู้ปกครองที่ดีแต่ถ้าเธอทำให้เด็กทั้งสองคนต้องพบเจอกับความเ็ปทรมาน ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด”ไมรอสเอ่ยเสียงเครียดและทรงพลังอำนาจเป็การขู่หญิงสาวปริศนาตรงหน้าหญิงสาวยิ้มเป็การตอบแล้วเงาปริศนานั้นก็หายไปหลังจากนั้นห้องทำงานก็กลับมาเงียบอีกครั้ง…
2วันต่อมา
ณอาณาจักรการ์เรียลซึ่งเป็เมืองหลวงของทวีปมอการ์ กำลังคึกคักจากการเตรียมสอบของโรงเรียนการ์เรียลเน่ร้านค้าต่างๆ ต่างพากันโชว์สินค้ามากมายเพื่อเป็เรียกร้องลูกค้าให้เข้าร้านของตนเพราะในหนึ่งปีจะมีเพียงอาทิตย์เดียวเท่านั้นที่โรงเรียนการ์เรียลเน่จะเปิดการสอบเข้าโรงเรียนผู้คนจากทวีปต่างๆ จึงเดินทางมาเพื่อสอบเข้าโรงเรียนแห่งนี้ และโดยเฉพาะปีนี้เป็ปีที่พิเศษที่สุดเพราะบรรดาเ้าหญิงและเ้าชายจากอาณาจักรต่างๆก็พากันมาสมัครเข้าเรียนกันในปีนี้ทั้งนั้น บรรดาร้านค้าจึงได้คึกคักเป็พิเศษ
“โหพี่ออสคึกคักยังกับเทศกาลแนะทำไมเขาถึงได้คึกคักกับการสอบกันขนาดนี้นะ”เซริน่าถามขณะมองไปยังสิ่งต่างๆรอบตัวที่แปลกตาออกไปบรรดาร้านค้าที่นำสินค้าออกมาตั้งโชว์หน้าร้านเรียกความสนใจจากเธอได้เป็อย่างมากทั้งร้านที่ขายเครื่องประดับ ร้านขายอาวุธมากมายที่เธอไม่เคยเห็นแม้กระทั่งร้านขายสัตว์เลี้ยงที่เธอสนใจเ้าแมวตัวสีขาวเป็พิเศษ
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันเซ แล้วก็เลิกจ้องเ้าแมวตัวนั้นได้แล้วเราต้องรีบไปหาที่พักตามที่ไมรอสบอกมานะ”เซริออสตอบขณะที่กำลังมองหาโรงแรมที่ไมรอสบอกมาแล้วยิ่งตอนนี้ที่คนเยอะเพราะกำลังจะมีการสอบยิ่งทำให้การมองนั้นยิ่งยากเข้าไปใหญ่และในตอนนั้นเองที่เสียงของเซริน่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“นั้นไงพี่ออส โรงแรมอยู่ตรงนั้น”เซริน่าพูดพร้อมกับชี้มือไปยังโรงแรมที่มีป้ายแขวนเอาไว้ว่าอาร์รีเกลอยู่หน้าร้านเมื่อเห็นดังนั้นทั้งคู่จึงไม่รอช้าที่จะเดินไปยังโรงแรมอาร์รีเกลแล้วเมื่อไปถึงโรงแรมแล้วเซริน่าก็ยื่นจดหมายที่ไมรอสฝากมาให้กับผู้ดูแล
“อ่อ จากไมรอสนี่เองยินดีต้อนรับสู่โรงแรมอาร์รีเกล พวกเธอดูคำผิดทั้งหมดสองคนจะมาสอบกันสินะตามมาสิจะพาไปยังห้องที่พักของพวกเธอ”ผู้ดูและโรงแรมพูดขึ้นและเดินนำไปยังห้องพักของทั้งสองคนเมื่อถึงห้องพักเซริน่าและเซริออสก็ทิ้งตัวลงยังเตียงนอนที่แสนนุ่มนิ่ม
“อือออ สบายจังเลยนี่พี่ออสเราต้องไปสอบวันไหนอะ”เซริน่าถามขึ้นหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมาจากหมอนและหงายหน้ามองไปยังเพดาน
“ถ้าดูจากจดหมายที่ทางโรงเรียนส่งกลับมาก็อีกสามวันนับจากนี้นะ”เซริออสตอบขณะเดินสำรวจห้องโดยรอบ
“แล้วระหว่างรอสอบเราจะทำอะไรกันดีละ”เซริน่าถามและมองไปยังพี่ชายด้วยสายตาที่อ้อนวอนว่าอยากจะเดินเที่ยวเต็มแก่แล้ว
“เซเธอลืมติดต่อกลับไปหาไมรอสรึเปล่า สัญญากับเขาเอาไว้แล้วนี่”เซริออสพูดดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มองมายังน้องสาวที่ตอนนี้กำลังสงสัยตาอ้อนมายังเขายังเต็มที่
“น้องไม่ลืมหรอกน่าแต่ขอพักนิดหนึ่งน้าแล้วนี่พี่ออสหิวยังน้องเริ่มหิวแล้วอ่า”เซริน่าตอบพร้อมกับเอามือไปลูบบริเวณท้องเพราะตอนนี้เธอเริ่มหิวอีกแล้วหลังจากที่กินข้าวมือล่าสุดไป
“งั้นปะ เราไปหาอะไรกินกัน”เซริออสตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมกับลากเซริน่าออกจากเตียงแล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหาข้าวเย็นกินกันอย่างมีความสุขโดยที่ตัวเขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้จะเป็การเริ่มต้นชะตากรรมที่ทั้งสองจะต้องเจออย่างน่าเศร้า
5K
