การกระทำที่ชายหนุ่มคิดว่าไม่มีใครเห็นนั้นมันไม่อาจเล็ดลอดสายตาของหญิงสาวไปได้ อัคนีเดินขึ้นห้องไปเพื่อพักผ่อนคิดแต่เพียงว่านอนพักสักเดี๋ยวอาการต่างๆคงจะดีขึ้นเอง เขาล้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าแล้วผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
ทางด้านอัญพัชร์ที่เห็นสีหน้าท่าทางของเขาก็อดที่จะเป็ห่วงไม่ได้ แต่เธอก็ี้เีจะไปเซ้าซี้คนอย่างนั้นเดี๋ยวจะหาว่าเธอยุ่งจุ้นจ้านั้แ่ยังไม่ได้เป็อะไรกัน!!
เมื่อเดินสำรวจรอบๆบ้านชายหนุ่มจนพอใจแล้วเธอตัดสินใจที่จะกลับบ้านไปเก็บข้าวเก็บของเพื่อมาอยู่ที่นี่ จนกว่าเื่ราวยุ่งๆของตาบ้านั่นจะจบลงเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง จะอดทนกับผู้ชายคนนั้นได้นานแค่ไหนอัญพัชร์ไม่มีทางรู้อนาคตได้เลย
หญิงสาวเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านซึ่งเป็ห้องนอนของชายหนุ่มเมื่อเห็นว่านั่งรอเขานานแล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าชายหนุ่มจะเดินลงมาสักที
"นี่หลับหรือซ้อมตายกันเนี่ย" เธออดที่จะบ่นเขาไม่ได้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"............"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"คุณเพลิง...คุณเพลิงคะ" คราวนี้ไม่เคาะเปล่าเธอยังส่งเสียงเรียกเขาอีกด้วยเมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบกลับมา
"............" แต่สิ่งที่ตอบเธอกลับมาก็คือความเงียบอีกเช่นเคย
อัญพัชร์จึงลองหมุนลูกบิดประตูปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อคโชคดีที่บ้านนี้ไม่มีคนอื่นอยู่นอกจากอัคนี ไม่งั้นคงได้หาว่าเธอเป็ผู้หญิงที่จะเข้ามาจับเขาเป็แน่ เธอถือวิสาสะเข้ามาในห้องของชายหนุ่มภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้นทำให้อัญพัชร์อดแปลกใจไม่ได้ ทำไมห้องนอนของเขาช่างดูเศร้าสร้อยเช่นนี้ นอกจากสีห้องที่จะทำให้หดหู่แล้วในห้องของเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียงนอนเท่านั้นเธอกวาดตามองครั้งเดียวก็สำรวจไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ยังอดคิดในใจไม่ได้ว่าทำไมชีวิตเขาไม่เรียบง่ายเหมือนอย่างห้องนอนนี้นะ...เพราะนั่นหมายความว่าชีวิตของเธอก็คงไม่ต้องมาตกกระไดพลอยโจรกับคนอย่างเขา ในที่สุดเธอก็เดินมาถึงเตียงนอนของชายหนุ่มเธอเห็นเขานอนหลับสนิท นี่ไม่รู้ตัวเลยหรือว่ามีคนเข้ามาในห้อง
"คุณเพลิง...คุณเพลิงคะ" เธอปลุกชายหนุ่มแต่เขาก็ยังไม่รู้สึกตัว
"คุณเพลิงตื่นสิคะ" คราวนี้เธอไม่เรียกเปล่าเธอเอื้อมมือไปเขย่าตัวเขาด้วย
ทันทีที่มือเธอััโดนตัวชายหนุ่มอัญพัชร์ก็ััได้ทันทีว่าเขาตัวร้อนราวกับไฟ
"อืมมม.." อัคนีฮึมฮัมในลำคอเขาพยายามลืมตาอย่างยากลำบาก
"คุณไม่สบายค่ะ....ลุกไหวหรือเปล่า"
"คุณ...เข้ามาทำไม...มีอะไร" อัคนีพยายามเปล่งเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก
"ฉัน...ฉัน...." จริงสิที่เธอเข้ามาที่นี่เพื่อจะเข้ามาบอกเขาว่าเธอจะกลับบ้านนี่นา
"ฉันจะมาบอกคุณว่าฉันจะกลับไปเก็บของที่บ้านน่ะค่ะ"
"รอผมแป๊ปนึงนะขอไปล้างหน้าล้างตาก่อน" อัคนีพยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองป่วยแน่นอน หัวของเขามันปวดแทบะเิสภาพเขาตอนนี้แค่ลุกจากเตียงยังแทบจะทำไม่ไหวด้วยซ้ำ แต่ชายหนุ่มต้องฝืนมันเอาไว้เขาจะปล่อยให้เธอไปคนเดียวได้อย่างไร อัคนีไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นเขาจะไม่ยอมเสียใครไปจากชีวิตเขาอีกเป็อันขาดโดยเฉพาะคนที่เขา...รัก
"นี่...นี่คุณจะทำอะไร" อัญพัชร์รีบถลาเข้าไปดันตัวชายหนุ่มให้นอนลง
"ผมจะขับรถไปให้" ดูเอาเถอะสภาพแบบนี้นะจะได้พากันไปตายเสียไม่ว่า
"ไม่ต้องหรอกคุณฉันไปคนเดียวได้ ตอนนี้คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะฉันไปแป๊ปเดียวไม่นานหรอกจะไปเอาของที่จำเป็ๆเท่านั้น อีกอย่างบ้านคุณกับบ้านฉันก็ไม่ได้ไกลกันสักเท่าไร" อัญพัชร์บอกเขา
"ไม่ได้...ยังไงผมก็ไม่ให้คุณไปคนเดียว ผมจะไปด้วยผมไหวน่ะ"
"คุณนี่ยังไงนะจะดื้อไปถึงไหน"
"ถ้างั้นคุณก็รอให้ผมดีขึ้นก่อนแล้วค่อยไปพร้อมกัน"
"หรือว่าคุณกลัวฉันหนี...ไม่ต้องกลัวหรอกนะฉันรับปากพ่อกับแม่ไว้แล้วว่าจะช่วยคุณ ยังไงฉันก็จะอยู่ช่วยคุณที่นี่จนกว่าทุกอย่างจะจบค่ะ" อัญพัชร์เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างที่เขาพูดไม่รู้เื่
"ผมไม่ได้กลัวเื่นั้น" เขาเองก็เริ่มจะโมโหเช่นเดียวกันจะด้วยความไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวหรือเพราะอะไรก็แล้วแต่ แต่มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างไรชอบกลที่เธอไม่ยอมฟังที่เขาบอก
"แล้วเื่อะไรล่ะคะที่ทำให้คุณพูดจาไม่รู้เื่แบบนี้"
"ผมห่วงคุณ!!....พอใจรึยัง"
หรือต้องรอให้เขาสารภาพออกไปก่อนว่าเขารักเธอ...เธอถึงจะยอมเชื่อฟังสิ่งที่เขาบอก...ผู้หญิงช่างเป็เพศที่พูดไม่รู้เื่เสียจริงๆ
2K
