บทที่ 11 ตัวต่อตัว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เหยียนซีก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่เซี่ย
“ตอนนี้นักลงทุนกำลังมีปัญหากับไป๋ลั่วฝาน ชื่อเสียงของฮุยหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ไม่ดีเท่าแต่ก่อน และเป็เพราะความคิดเห็นของสาธารณชน เจียงอวี้เิจึงปฏิเสธที่จะออกรายการตามกำหนดการหลายรายการเลย เหยียนซี… แผนการแรกของเธอไปได้สวยเลย!"
น้ำเสียงของพี่เซี่ยเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่สามารถปกปิดได้แม้แต่น้อย
เธออยู่ข้างเหยียนซีเพราะไม่ชอบวิธีการสกปรกของคนเ่าั้มานานแล้ว มันเป็ความผิดของพวกเขาสำหรับชะตากรรมของพวกเขาในวันนี้
ดังนั้นสิ่งที่พี่เซี่ยรู้สึกได้ในตอนนี้ก็คือ… สะใจมาก!
เมื่อได้ยินดังนี้ เหยียนซีก็รู้สึกพอใจ แต่ยังคงท่าทางนิ่งสงบ
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับบทบาทนั้นบ้างคะ?” เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำเช่นนั้น หวังว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้กำกับเฉินนะ
"ยังไม่มีข้อสรุปเลย"
“เอาล่ะ พี่เซี่ย พี่ปิดเื่นี้ไว้ก่อนนะ ฉันคิดว่าไป๋ลั่วฝานจะต้องสร้างปัญหาให้พี่แน่นอน”
เหยียนซีเข้าใจรูปแบบการทำงานของไป๋ลั่วฝานดีกว่าใคร ๆ และเธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ยอมเป็หมากเบี้ยในกระดานของคนสารเลวผู้นี้อีก!
หลังจากที่เหยียนซีวางสาย เธอก็แสดงรอยยิ้มผ่อนคลาย
ชายที่นั่งตรงข้ามเธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ถ้าคุณ้าให้ผมช่วยก็สามารถบอกผมได้ทุกเมื่อเลยนะ"
“ค่ะ!” เหยียนซีพยักหน้าและตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
หลังจากเมื่อคืนนี้ผ่านพ้น เธอก็ไม่จำเป็ต้องปฏิบัติต่อเขาในฐานะคนนอกอีกต่อไป
ความเอื้ออาทรและความเป็ผู้หญิงของเธอทำให้เจียงโม่เฉินพอใจมาก
“ผมจะไปประชุมที่บริษัท ดูแลตัวเองด้วย”
เหยียนซีตอบด้วยรอยยิ้ม พวกเขามีความพิเศษต่อกัน ความรู้สึกคุ้นเคยและความเห็นอกเห็นใจแบบนี้รายล้อมห้องจนอวลไปด้วยความสุข
เหยียนซีมองดูเวลา เธอน่าจะไปปรากฏตัวได้แล้ว!
เธอต่างหากที่จะเป็ผู้คุมเกมนี้… ให้ไป๋ลั่วฝานเห็นว่าเธอเปลี่ยนความพ่ายแพ้เป็ชัยชนะได้อย่างไร!
ในขณะที่ฮุยหวงเอนเตอร์เทนเมนต์กำลังยุ่ง และไป๋ลั่วฝานขู่ว่าจะตามหาเธอแม้จะต้องขุดดินถึงสามฟุตก็ตาม แต่เหยียนซีก็ได้มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบริษัทแล้ว
หญิงสาวสวมชุดเดนิมเรียบ ๆ พร้อมมัดผมหางม้าแบบเรียบง่าย ท่าทางของเธอเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นขณะเดินเข้าไปในห้องทำงานของไป๋ลั่วฝานอย่างร่าเริง
เลขาของไป๋ลั่วฝานตกตะลึงทันที “คุณเหยียนซี!”
ท่าทางของเหยียนซีเป็ปกติอย่างมาก และเธอก็นั่งบนโซฟาอย่างเป็ธรรมชาติ โดยไม่สนใจไป๋ลั่วฝานที่อยู่ถัดจากเธอ
เมื่อไป๋ลั่วฝานเห็นตัวต้นเหตุอย่างเธอมาเสนอหน้าอย่างสบายใจเฉิบก็ตวาดขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว “นี่คุณกล้ากลับมาดูสิ่งที่ตัวเองทำได้ยังไง!”
เขาขว้างหนังสือพิมพ์ของวันนี้ลงกับพื้น และหน้าแรกก็มีข่าวว่า เจียงอวี้เิได้ซื้อบทละครด้วยเงินจำนวนมาก...
"คุณรู้ไหมว่าบริษัทลงทุนกับอวี้เิไปเท่าไหร่ คุณรู้ไหมว่าบริษัทจะสูญเสียไปมากแค่ไหนหากไม่สามารถแก้ข่าวให้อวี้เิได้!?"
เหยียนซีจงใจกะพริบตาปริบ ๆ ทำเหมือนว่าตนไม่รู้เื่อะไรทั้งสิ้น "ลั่วฝาน คุณกำลังพูดถึงอะไร ฉันไม่เข้าใจเลย"
“พี่เซี่ยกล้ามาอวดเบ่งต่อหน้าผม แล้วคุณก็ยังแกล้งโง่กับผมอีก สนุกนักเหรอ? ถ้าคุณมีความคิดอะไร ก็ช่วยบอกผมทีว่าทำไมใช้วิธีลงโทษอวี้เิ ผม และบริษัทแบบนี้?"
เมื่อได้ยินคำถามนี้ เหยียนซีก็จำได้ว่าเขาเคยทะเลาะกับเธอเื่เจียงอวี้เิมาก่อน
ในตอนนั้นเธอไม่เข้าใจหัวใจของชายผู้นี้ได้อย่างไรกัน! สิ่งที่เขาห่วงใยและ้าปกป้องอยู่เสมอคือ… นังกะหรี่เจียงอวี้เิ!
“ลั่วฝาน ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร เราจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้แล้วนะ ฉันจะทำร้ายคุณกับบริษัทได้ยังไง มันไม่ช่วยอะไรฉันเลยนะ”
เหยียนซีแสร้งทำเป็หมดหนทางด้วยท่าทีที่สบาย ๆ เป็อย่างมาก
“โอเค!” ไป๋ลั่วฝานสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาไม่รู้ว่าเหยียนซีแสดงอยู่หรือไม่ “งั้นบอกผมทีว่าสองวันนี้คุณไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมผมถึงหาคุณไม่เจอ?”
ไป๋ลั่วฝานจ้องมองที่เหยียนซีราวกับว่าจะกัดกินเธอให้สมแค้น
“ฉัน...” เหยียนซีไอสองครั้ง “ในโรงละครวันนั้นมีนักข่าวเยอะมากเลยน่ะ ฉันเลยต้องสลัดพวกเขาออกไปก่อน ถ้าฉันกลับมาหาคุณเลย พวกเขาก็จะรู้ว่าเื่นี้เกี่ยวข้องกับคุณพอดีน่ะสิ”
“จริงเหรอ? แต่คุณกลับเฉยเมยกับผมด้วยการทำแบบนี้เนี่ยนะ รู้หรือเปล่า?”
ไป๋ลั่วฝานโกรธมากแต่ไม่กล้าพูดคำหยาบคายใด ๆ ใส่เธอ เขารู้ว่าใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาหลอกใช้เหยียนซีไปกี่ครั้งแล้ว ถ้าเธอต่อต้านจริง ๆ มันจะทำให้บริษัทได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่
989
