แบนชีภูตสวาท (จบ)

เมื่อยามราตรีมาถึง บ้านที่แวดล้อมอยู่ด้วยบรรยากาศของเมืองชนบท ก็คล้ายจะเปลี่ยนแปลงสภาพของตัวมันเองไป เสียงที่เคยได้ยินอยู่ในตอนกลางวันเงียบหายไปหมดสิ้น สิ่งที่เขามาแทนคือความเงียบที่ดูจะเปราะบางเสียเหลือเกิน และคล้ายกับจะมีเสียงกระซิบกระซาบของจิตวิญญาณเก่าแก่ที่ล่องลอยอยู่ในสายลมไมเคิล คูลแลน ออกมายืนอยู่ที่สนามประมาณ 20 นาทีเห็นจะได้ เขาพยายามแยกแยะสรรพสำเนียงต่างๆ ออกจากกัน และในที่สุดก็นึกขึ้นมาได้ ว่าเสียงที่คล้ายเสียงคนพูดจาหรือกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น แท้ที่จริงแล้วก็คือเสียงคลื่นจากท้องทะเล ที่อยู่ห่างจากตัวบ้านเพียงแค่ระยะทางเดินไม่กี่นาทีนั่นเองเขาสูดลมหายใจลึก รู้สึกขนลุกซู่ เมื่ออากาศหนาวเย็นเยือกของยามค่ำคืน แทรกซึมเข้าไปในปอดอย่างรวดเร็ว เมื่อหันกลับไปมองทางตัวบ้าน ก็มองเห็นเงาของคาร์ล่าที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ตรงหน้าต่างที่กางกั้นด้วยม่านบางๆ สถานีโทรทัศน์ที่นี่ดูจะใช้อุปกรณ์แบบล้าสมัย และแม้แต่เครื่องรับก็ยังเป็นแบบเก่า ดังนั้นขณะที่กำลังนั่งดูอยู่เพลินๆ ภาพอาจจะล้มได้บ่อยๆ ซึ่งนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่สร้างความรำคาญให้กับคาร์ล่าอย่างมากไมเคิลก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ ขณะนั้นยังไม่ 4 ทุ่มครึ่งด้วยซ้ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าคาร์ล่าปิดโทรทัศน์แล้ว ซึ่งทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ เมื่อคิดถึงว่าเธอไม่เคยเข้านอนแต่หัวค่ำเช่นนี้มาก่อนเลยแต่วันนี้เขาเองก็รู้สึกเพลียๆ อยู่เหมือนกัน น่าจะเข้านอนเร็วกว่าปกติสักหน่อย แต่ก็คิดว่าน่าจะปล่อยให้อารมณ์ของคาร์ล่าดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยเผชิญหน้ากันดีกว่าเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ไมเคิลก็ใช้เวลาหลังจากนั้น เลือกหนังสือกับเอกสารที่จำเป็นจะต้องใช้ในทันทีออกจากกอง เอามาวางไว้บนโต๊ะใกล้มือ เขารู้อย่างแน่ชัดว่า การเขียนงานใหม่นี้จะต้องเพิ่มเติมข้อมูลเรื่องอะไรลงไปบ้างอย่างไรก็ตาม ถ้าเขามีจุดประสงค์ที่จะให้ตนเองประสบความสำเร็จ และให้หนังสือเล่มที่เขาเขียนขึ้นใหม่นี้นำชื่อเสียงมาให้แล้ว เขาจำเป็นจะต้องค้นคว้าหาข้อมูลเกี่ยวกับตำนานพื้นบ้านต่างๆ จากหอสมุดแห่งชาติของไอร์แลนด์ซึ่งมีแผนกที่เรียกว่า “โฟล์กลอร์ ดีพาร์ตเม้นท์” อยู่ ขณะเดียวกันเขายังสามารถหารายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูลดังกล่าวได้จากห้องสมุดของมหาวิทยาลัยดับลินได้ด้วยซึ่งก็ด้วยเหตุผลดังกล่าวนี้ที่ทำให้เขาตัดสินใจเดินทางมาไอร์แลนด์ เขาเปิดกล่องบรรจุหนังสือที่ส่งมาทางเรือจากนิวยอร์ก ค้นหาหนังสือกับเอกสารสำคัญอีก 2-3ชิ้น ที่เขาคิดว่า น่าจะเป็นข้อมูลอันเป็นประโยชน์และหยิบมันออกมากว่าที่เขาจะทำงานตรงหน้าเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว อาจจะเป็นเพราะว่าตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในบ้าน เขาทำงานอย่างไม่หยุดมือเลย เมื่อมาถึงเวลานี้ ความเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียจึงเริ่มสำแดงอิทธิพลออกมาให้เห็นแล้วตอนที่เขาเดินเข้าไปในห้องนอนนั้น ปรากฎว่าคาร์ล่าหลับไปนานแล้ว ไมเคิลยืนมองภรรยาขณะที่ตนเองเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างกายช้าๆ เมื่อพิจารณาดวงหน้านั้นเขาก็ยังรู้สึกอยู่ว่า เป็นดวงหน้าของผู้หญิงคนที่เขาแต่งงานด้วยเมื่อ 14 ปีก่อนนั่นเอง คาร์ล่าเมื่อครั้งกระนั้นเป็นผู้หญิงสาวสวยที่อ่อนโยนละมุนละม่อม ใบหน้าไม่ได้มีริ้วรอยของความตึงเครียดเช่นที่เกิดอยู่ในเวลานี้ อาจจะเป็นเพราะวันเวลาและความคุ้นชินต่อกันนั่นเอง ที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอต้องเปลี่ยนแปลงไปเขาเลื่อนตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มที่เย็นเยือก มือทั้งสองสอดประสานรองอยู่ใต้ศีรษะ ทอดสายตาออกไปในความมืดนอกหน้าต่าง มันมีเงาครึ้มๆ ของกิ่งไม้ที่ระอยู่กับกรอบหน้าต่าง โบกไหวไปมาอยู่ในท่ามกลางสายลมอ่อนที่พัดผ่านมาจากท้องทะเลในขณะที่ความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบงำทีละน้อย..ทีละน้อยนั้น เขาสังเกตเห็นว่ารูปเงาของกิ่งไม้ที่เห็นอยู่เมื่อครู่มันเปลี่ยนแปลงไป คล้ายๆ จะรวมตัวกันเข้าเป็นอะไรสักอย่าง..ความรู้สึกสุดท้ายก่อนหน้าที่ไมเคิล คูลแลนจะผล็อยหลับไปนั้น เขาแน่ใจอย่างที่สุดว่า เขาได้เห็นใบหน้าของใครคนหนึ่ง .. !

บัดนี้..ภูตพรายได้พลิกตัวตื่นขึ้นแล้ว..ก่อนหน้านั้นมันได้สัมผัสถึงการปรากฏตัวของใครคนหนึ่ง แต่ทว่า เป็นสัมผัสที่ยังลางเลือนและค่อนข้างห่างไกล..ซึ่งทำให้มันต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ที่จะปรับกระแสคลื่นให้สอดประสานเข้าหากันแต่ขณะนี้ การปรากฏตัวดังกล่าวได้เคลื่อนเข้าจนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม..อีกไม่นาน..มันก็จะสัมผัสสิ่งที่เป็นความจริงนั้นได้อีกไม่นาน..มันก็จะได้ดื่มกินอาหารอันโอชะแล้ว..!ตอนที่ไมเคิล คูลแลน ตกใจตื่นขึ้นนั้น เสียงระฆังจากโบสถ์ตีบอกเวลาเที่ยงวันแล้ว เขายังคงนอนนิ่งอยู่ในเตียงทบทวนความฝันที่เข้ามารบกวนจิตใจอยู่ จนในที่สุดมันก็ฝังลงในจิตสำนึก เขาลุกขึ้นนั่งบิดกายขับไล่ความเมื่อยขบ แต่ก็ดูเหมือนกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายประท้วงขึ้นมาพร้อมๆ กัน ซึ่งอาจจะเป็นเพราะการที่เขาต้องเดินทางไกลเป็นเวลานานหลายชั่วโมงนั่นเองเขายกมือขึ้นขยี้ตาพร้อมกับครางออกมาเบาๆ คิดสงสัยอยู่ในใจ ว่าทำไมจึงไม่มีใครคิดจะปลุกให้เขาตื่นแต่เช้าบ้างเลย คาร์ล่ารู้ดีที่สุด ว่าเขาไม่ชอบนอนตื่นสาย และเมื่อตอนแต่งงานกันใหม่ๆ เธอก็จะปลุกให้เขาตื่นแต่เช้าทุกวันไมเคิลกระโดดลงจากเตียง แล้วก็หยุดยืนเงี่ยหูฟังสรรพสำเนียงต่างๆ อยู่เป็นครู่ แต่ก็รู้สึกว่าบ้านเงียบอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่เพียงแค่เงียบเท่านั้น แต่ยังมีความว่างเปล่าสอดแทรกอยู่ด้วย เขาจึงเดินไปที่หน้าต่าง มองไปตรงทางรถวิ่งที่คาร์ล่าจะจอดรถไว้ตรงนั้น แล้วก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรเลยที่พบว่าไม่มีรถจอดอยู่ตรงที่นั่น บางทีเธออาจจะพาลูกออกไปที่ไหนสักแห่ง เพื่อที่จะได้ไม่มารบกวนเวลานอนของเขา แต่ไมเคิลก็อดสงสัยความมีน้ำใจในเรื่องนี้ของคาร์ล่าไม่ได้อยู่ดีเมื่อเขาเดินลงไปที่ครัวก็พบว่า มีโน้ตติดอยู่ด้วยเทปสีเขียว ปะอยู่ตรงหน้าประตูครัวมีข้อความว่า“เข้าไปในเมืองกับลูก จะกลับตอนเย็น”ซึ่งไมเคิลไม่ใคร่แน่ใจนักว่าเขาควรจะยินดีหรือไม่ การที่มีเวลาว่างเป็นของตัวเอง 2-3 ชั่วโมงเช่นนี้ เท่ากับเปิดโอกาสให้เขาค้นหาหนังสือกับเอกสารที่จำเป็นสำหรับการใช้ในการเขียนหนังสือเล่มใหม่ก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้คิดรังเกียจเลย ถ้าจะได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับลูกๆ บ้าง เพราะเขากับลูกไม่ได้พบกันมาตั้ง 2 อาทิตย์แล้ว ไมเคิลสัญญากับตัวเองว่า เมื่อพวกลูกๆ กลับกันมา เขาจะต้องให้ทั้งพี่และน้องพาเขาสำรวจบ้านโดยละเอียดสักครั้งขณะรอให้น้ำเดือดอยู่นั้น ไมเคิล คูลแลนก็เดินไปเปิดประตูหลังบ้าน ทอดสายตามองออกไปยังทางเดินในสวนผลไม้ด้านหลัง สูดอากาศอบอุ่นที่มีกลิ่นไอน้ำเค็มผสมเจือจางอยู่เข้าไว้ในปอด เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจเช่นนี้มาเป็นเวลานานมากแล้ว เพราะดูมันจะมีอะไรต่อมิอะไรให้ต้องทำเต็มมืออยู่ตลอดเวลา ทั้งการเตรียมเลคเชอร์ งานเขียนหนังสือ งานด้านค้นคว้าและอื่นๆซึ่งเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับเขามีเวลาเหลือให้ตัวเองน้อยมาก ไม่ใช่แต่เพียงเขาคนเดียวเท่านั้น แต่ยังหมายถึงคาร์ล่ากับลูกๆ ด้วย..แต่ถ้าจะว่าไปแล้ว คาร์ล่าก็มีสังคมของตัวเธอเอง มีเพื่อนฝูงที่ใกล้ชิดสนิทสนม และเธอก็ยังมีงานที่ตัวเองสนใจทำอยู่ด้วย และนี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอไม่อยากติดตามเขามาอยู่ไอร์แลนด์ตั้งแต่แรกแล้วมันก็เคยมีอยู่บ้างเหมือนกันที่เขากับเธอมีความสนใจในเรื่องหรือสิ่งเดียวกัน แต่ว่านั่นมันก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมานานเต็มที ตั้งแต่เมื่อ 14-15ปีก่อน สมัยที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆตอนที่มีเสียงน้ำเดือดพลุ่งขึ้นในกานั้น ไมเคิลก็ยังนึกไม่ออกด้วยซ้ำ ว่าสิ่งที่เขากับเธอเคยมีความสนใจร่วมกันนั้นมันคืออะไรบางทีเขาอาจจะได้สละเวลาให้กับเธอมากขึ้น บางทีถ้าเขากับเธอจะได้พักผ่อนอยู่ด้วยกันเงียบๆ ภายใต้บรรยากาศของเมืองชนบทที่เวลาและสถานที่แตกต่างกว่าที่เคยชินแล้ว มันอาจจะช่วยให้สัมพันธภาพที่คลอนคลายกลับคืนดีขึ้นมาได้บ้างกระมัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4

นิยายแนะนำ

แบนชีภูตสวาท (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 4

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้